6/4/09
Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ: σειρά αντιμαθημάτων για προλεταριακή χρήση (3. Η ιδεολογία του απεργοσπάστη στα ΜΜΕ)
Η ιδεολογία του απεργοσπάστη στα ΜΜΕ
«Ο κόσμος κατάλαβε ότι απεργούσαν οι δημοσιογράφοι, αλλά πόσοι έμαθαν γιατί; Το θέμα έχει πολλές πλευρές, αλλά μήπως είναι η ώρα να γίνει αυτή η συζήτηση;» Γ. Καρελιάς, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 04/04/2009
Το να είσαι απεργοσπάστης δεν είναι κι ότι καλύτερο για το προφίλ ενός εργαζόμενου. Ισχύει βλέπετε ακόμα στα κοινωνικά ήθη, το «την ρουφιανιά πολλοί λάτρεψαν, τον ρουφιάνο ουδείς». Όμως σε περιόδους όξυνσης της ταξικής έντασης, όταν δεν μένουν και πολλά όπλα στους εργαζόμενους για να υπερασπισθούν την ύπαρξη τους πέρα από το να υπενθυμίσουν στα αφεντικά που βασίζονται τα υπερκέρδη τους. Όταν λοιπόν επανέρχεται το όπλο της απεργίας στα χέρια των εργαζομένων, τότε τα αφεντικά αρχίζουν να ανησυχούν και το πρώτο που κάνουν είναι να προσπαθούν να υπερασπιστούν την ηθική και την ιδεολογία του απεργοσπάστη. Αν στους υπόλοιπους χώρους εργασίας τα αφεντικά θα μιλήσουν γενικά για το ατομικό δικαίωμα στην εργασία, την ηθική της και το κοινωνικό σύνολο που πλήττεται, στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν δυο ιδιαιτερότητες..
1. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες άλλων εργαζομένων
Πρώτον, λόγω του ιδεολογικού/θεσμικού τους ρόλου θα πρέπει να αναδείξουν αυτά τα ιδεολογικά επιχειρήματα των αφεντικών και του κράτους τους. Στην καλύτερη περίπτωση, η «δημοσιογραφική αντικειμενικότητα» και οι συνακόλουθες ιδεολογίες αυτού του «λειτουργήματος» υπαγορεύουν πλάι στα αιτήματα των απεργών να μπουν και οι επιπτώσεις τους στο κοινωνικό σύνολο. Είναι δύσκολο να προσεγγίσεις/παρουσιάσεις με ουδέτερο τρόπο ένα τόσο πολωτικό γεγονός, όπως είναι μια απεργία, αλλά ας υποθέσουμε ότι γίνεται. Τα αφεντικά των ΜΜΕ θα πάρουν ένα τέτοιο ρεπορτάζ και ασκώντας το διευθυντικό δικαίωμα που έχουν πάνω στα προϊόντα εργασίας μας, θα αναδείξουν τα σημεία που αποδεικνύουν ότι το κοινωνικό σύνολο έχει αγανακτήσει από την απεργία.
Ας θυμηθούμε τις περσινές απεργίες των εργαζόμενων στην ΔΕΗ και στους ΟΤΑ. Οι τίτλοι των εφημερίδων στην συντριπτική τους πλειοψηφία μιλούσαν για την «δυσωδία», τα «black out» και την «αγανάκτηση των πολιτών», ενώ όλα τα ρεπορτάζ ξεκινούσαν με ζουμάρισμα στα σκουπίδια ή με κάποιο αγανακτισμένο δίποδο (μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας noikokiraious kirpantelious) να αγανακτεί με τα παράπλευρα αποτελέσματα της απεργίας. Στις εφημερίδες ίσως να δινόταν χώρος κάποιων παραγράφων στις εσωτερικές σελίδες για τα αιτήματα ή την αγανάκτηση των απεργών, ενώ στα βίντεο θα αφιερώνονταν κάποια δευτερόλεπτα στο τέλος του. Όπως και να έχει η αντικειμενικότητα των δημοσιογράφων θα είχε μετατραπεί στην υποκειμενικότητα των αφεντικών των ΜΜΕ.
Τουλάχιστον στην παραπάνω περίπτωση, ένας δημοσιογράφος που θα προσπαθούσε να υπερασπιστεί την αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ του και την υπογραφή του, θα αντιλαμβανόταν ταυτόχρονα την είδηση/πληροφόρηση ως αυτό που είναι πέρα από τις αστικά ιδεολογήματα με τα οποία ντύνεται: ένα πεδίο (ταξικής) σύγκρουσης. Συνεπώς, θα την υπερασπιζόταν ανάλογα με την παραγωγική/συνδικαλιστική του θέση και δύναμη. Αυτή η δυνατότητα όλο και περισσότερο περιορίζεται στους συντάκτες των εφημερίδων με μόνιμη εργασιακή θέση και κατοχυρωμένη την δημοσιογραφική υπογραφή τους. Στις τηλεοράσεις έτσι κι αλλιώς κουμάντο κάνει η λογοκρισία του μοντάζ, αλλά και γενικότερα όσο περισσότερο αυξάνονται οι επισφαλείς μορφές εργασίας τόσο δυσκολότερο γίνεται να παλέψεις ενάντια στην ιδεολογική άποψη του αφεντικού.
Στην βιομηχανία των ΜΜΕ που κυριαρχούν οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας, το σύνηθες δεν είναι η παραπάνω αντίληψη για την ενημέρωση που αναγκαστικά σε φέρνει σε σύγκρουση με τον εργοδότη σου. Το σύνηθες είναι η αυτολογοκρισία, το «ου μπλέξεις» ή (πιο ξεκάθαρα) τα ρεπορτάζ που αναπαραγάγουν την άποψη των αφεντικών, έτσι ώστε αυτά να μην κουράζονται προσπαθώντας να αναδείξουν (με τους τρόπους που αναφέραμε) τις πτυχές που τους ενδιαφέρουν. Έτσι ο εργαζόμενος, αποσπά τα εύσημα του αφεντικού και τα συνακόλουθα προνόμια. Αυτή η στάση με τους κώδικες της εργατικής τάξης ονομάζεται ρουφιανιά, και από κάτι τέτοιες συμπεριφορές «συναδέλφων» απορρέει και η κοινωνική διάχυση του (γενικευτικού) συνθήματος «αλήτες ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».
2. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες στο εσωτερικό τους
Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που τα πολωτικά ζητήματα που θέτει μια απεργία στρέφονται άμεσα ενάντια στα ίδια τα αφεντικά των ΜΜΕ, όταν δηλαδή απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά;
Το πρώτο που κάνουν τα αφεντικά των ΜΜΕ είναι να μεταφέρουν την κουβέντα στην «κοινωνική χρησιμότητα» των προϊόντων που παράγουν οι εργαζόμενοι σε αυτά. Αν τα αφεντικά της ΔΕΗ ή των ΟΤΑ θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν την κουβέντα στις διακοπές του ρεύματος ή στους υγειονομικούς κινδύνους από τους σωρούς των σκουπιδιών στην πόλη, τα αφεντικά των ΜΜΕ θα μιλήσουν για την «αξία της ενημέρωσης» και την «παραπληροφόρηση» που βασιλεύει χωρίς δελτία ειδήσεων και εφημερίδες. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ δεν έχουμε δυστυχώς (τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τουλάχιστον) παραδείγματα από απεργίες με διάρκεια, που να μπλοκάρουν την μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας, έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε την κοινωνική δυναμική αυτών των επιχειρημάτων. Άσε που σε μια τέτοια (ακραία υποθετική) περίπτωση, δεν θα υπήρχαν οι κύριοι φορείς μετάδοσης αυτών των επιχειρημάτων, δηλαδή τα δελτία ειδήσεων και εφημερίδες…
α. Η απεργία της ΓΣΕΕ στις 2/2 και η συμμετοχή των εργαζόμενων ΜΜΕ σε αυτή
Έχουμε όμως τα πρόσφατα παραδείγματα από τις μονοήμερες απεργίες που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ και στις οποίες αναγκάζεται να συρθεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΕΣΗΕΑ, μετά από πίεση των από τα κάτω. Στην «γενική»[1] απεργία στις 2/2 η πίεση των από τα κάτω εκφράστηκε μέσω των απεργιακών αποφάσεων των σωματείων των τεχνικών, της ΠΟΕΣΥ και της διάχυτης γκρίνιας των δημοσιογράφων ενάντια στην αρχική απόφαση της ΕΣΗΕΑ για 3ωρη στάση εργασίας.
Έχει μεγάλη σημασία ο λόγος της συμμετοχής των εργαζόμενων στα ΜΜΕ σε αυτήν την απεργία, η οποία είχε προκηρυχθεί ενάντια στις απολύσεις. Τα σωματεία των τεχνικών συμμετείχαν γιατί λόγω της εργασιακής τους θέσης πλήγονται πιο άμεσα από την κρίση και τις απολύσεις, κατάσταση που τους φέρνει (όπως και πολλά άλλα) πιο κοντά σε όλους τους εργαζόμενους κι όχι στους «εξασφαλισμένους» μεγαλοδημοσιογράφους της ΕΣΗΕΑ. Το σωματείο της ΠΟΕΣΥ αποφάσισε 24ωρη απεργία με μια αρκούντως ριζοσπαστική για τα συνδικαλιστικά δεδομένα του «χώρου» απόφαση, η οποία έβαζε στο επίκεντρο της την ανάγκη συμπόρευσης των εργαζόμενων στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη, εξαιτίας του ιστορικού μεγέθους της επίθεσης που εξαπολύει το κεφάλαιο. Τέλος η γκρίνια των δημοσιογράφων είχε την υλική της βάση στο γεγονός ότι θα ήταν οι μόνοι που περνούσαν ένα 8ωρο στο γραφείο, όταν όλοι οι υπόλοιποι συνδικαλιστικά καλυμμένοι εργαζόμενοι εντός εκτός ΜΜΕ θα απεργούσαν.
Με λίγα λόγια, η πίεση των από τα κάτω είχε στο επίκεντρο της την κοινή ταξική συνθήκη που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι-ες στα ΜΜΕ νοιώθουν την ανάγκη να συμπορευτούν με άλλους εργαζόμενους-ες έστω και στα 24ωρα πυροτεχνήματα των γραφειοκρατών, γιατί πολύ απλά αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες γραφειοκρατίες, αντιφάσεις, προοπτικές, την ίδια επίθεση κτλ.. Μια υποτιθέμενη ξεχωριστή μονοήμερη απεργία των εργαζόμενων στα ΜΜΕ για να αναδειχθούν τα «ιδιαίτερα προβλήματα» του κλάδου, θα ήταν αντίφαση από την στιγμή που τα «ιδιαίτερα προβλήματα» πηγάζουν από το εξής ένα αυτή την στιγμή: Την ιστορικά ασύλληπτη επίθεση του κεφαλαίου σε ότι έχει κατακτήσει η εργατική τάξη, μέσω των απολύσεων, της μεταφοράς τεραστίων αποθεμάτων έμμεσου μισθού (ασφαλιστικά ταμεία) στα ταμεία των τραπεζιτών, των αναδιαρθρώσεων με στόχο την ελαστικοποίηση της εργασίας.
β. Ο «μέσος πολίτης», το «δικαίωμα στην ενημέρωση», και τα τηλε-πρεζάκια
Οπότε, δεν πρέπει να μας κάνει καθόλου εντύπωση που και τα απεργοσπαστικά επιχειρήματα που αρθρώνονται στον χώρο των ΜΜΕ, ως κεντρικό στόχο βάζουν τον διαχωρισμό των εργαζόμενων σε αυτά από την υπόλοιπη εργατική τάξη. Κι αυτό γίνεται με την επιστράτευση της «δημοσιογραφικής τέχνης» της ιδεολογικής αντιστροφής κι εξαπάτησης: Οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να απεργούν όταν έχει «γενική» απεργία, γιατί έτσι «στερούν από τον μέσο Έλληνα πολίτη το δικαίωμα της άμεσης ενημέρωσης για γεγονότα που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (Π. Μακρής, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 4/4/09) Προσέξτε την αντιστροφή: Από την μια η «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (αυτοί που δουλεύουν, που απεργούν, που απολύονται; μάλλον αυτοί…) κι από την άλλη ο «πολίτης» που είναι «Έλληνας» και «μέσος» κι έχει «δικαιώματα». Τέσσερις λέξεις προσεκτικά διαλεγμένες από το λεξικό της αστικής ιδεολογίας, έτσι ώστε να αποκρύψουν και να αντιστρέψουν τον εν εξέλιξη ταξικό πόλεμο:
«Πολίτης» αυτή η αφαίρεση που συναντάμε σε νόμους και συντάγματα κι όχι στην καθημερινότητα, όπου υπάρχουν εργαζόμενοι κι εργοδότες. «Πολίτης» που είναι αυτομάτως και «Έλληνας» (μην ξεχνιόμαστε). Κι έπειτα είναι «μέσος». Ως γνωστόν «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα». Το ένα είναι ψηλό και αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα τελευταία, για τα οποία το κράτος του δίνει 28δις. Το άλλο είναι μικρό και αντιμετωπίζει επίσης οικονομικά προβλήματα, επειδή τα 28 δις θα χρηματοδοτηθούν από αυτόν και τα άλλα μικρά δάχτυλα, τα οποία αποτελούν την «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας», σε αντίθεση με τα μεγάλα δάχτυλα που μάλλον χωράνε σε λίγες παλάμες. Κι όμως κάπου στην μέση υποτίθεται βρίσκεται ένα «μέσο δάχτυλο», ένας «μέσος πολίτης» που δεν αντιμετωπίζει τα οικονομικά προβλήματα των παραπάνω ταξικών κατηγοριών και το μόνο που τον ενδιαφέρει αυτή την στιγμή είναι «το δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση». Να σημειώσουμε βέβαια, ότι όποτε αυτή η αφηρημένη έννοια προσωποποιείται, παίρνει την μορφή του δίποδου μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας «noikokiraious kirpantelious», που αναφέραμε και πριν. Αυτός ο «μέσος πολίτης» έχει λοιπόν «δικαιώματα».
«Ο μέσος πολίτης», τα «δικαιώματα» του και η σκατόφατσα του «noikokiraious kirpantelious» εμφανίζονται για έναν περίεργο λόγο πάντα όποτε ξεσπά μια απεργία ή ένας ταξικός αγώνας. Τα «δικαιώματα» του πάντα βασίζονται στην δουλειά των άλλων. Ο «μέσος πολίτης» έχει «δικαίωμα στην υγεία», όποτε απεργούν οι γιατροί, στην «καθαριότητα» όποτε απεργούν οι οδοκαθαριστές, στην «μόρφωση των παιδιών του» όποτε απεργούν οι εκπαιδευτικοί, στην «άμεση ενημέρωση» όποτε απεργούν οι δημοσιογράφοι. Ο «μέσος πολίτης» στρέφεται πάντα ενάντια στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους. Στην ακραία του μορφή έχει «δικαίωμα στην εργασία» που του το στερούν όσοι περιφρουρούν μια απεργία. Γι’ αυτό ο «μέσος πολίτης» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ιδεολόγημα του απεργοσπάστη.
Ας ξαναγυρίσουμε στα επιχειρήματα των απεργοσπαστών στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως αυτά εκφράστηκαν με τρία άρθρα στην «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» στις 4/4, και στην ιδεολογική αντιστροφή που αυτά επιχειρούν. Σύμφωνα πάλι με τον Πέτρο Μακρή, οι απεργίες των δημοσιογράφων σε μέρες γενικής απεργίας βολεύουν το «αντιεργατικό-αντικοινωνικό κατεστημένο», γιατί έτσι ο «κόσμος» (μάλλον εννοεί το σύνολο των «μέσων πολιτών») «βυθίζεται στις πολυθρόνες και αποκοιμιέται με τα αποχαυνωτικά τηλεοπτικά σόου». Έχουμε και λέμε: «Ο κόσμος» βλέπει τηλεόραση βρέξει χιονίσει, είτε δουλεύει, είτε απεργεί. Αν δεν έχει ειδήσεις θα αποκοιμηθεί στον καναπέ του με τηλεοπτικά σόου. Το πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι το σύνολο των «μέσων πολιτών», είναι ταυτόχρονα ένα σύνολο εξαρτημένων από την τηλε-πρέζα.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι αυτά τα αποχαυνωμένα τηλε-πρεζάκια μετατρέπονται σε «πολίτες με δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση», επειδή υποτίθεται ότι προτιμούν τα δελτία ειδήσεων από τα τηλεοπτικά σόου. Αν και τα δυο παράγονται από την ίδια βιομηχανία ο συγγραφέας υπονοεί ότι τα πρώτα ούτε αποχαυνώνουν, ούτε αποκοιμίζουν, ούτε βυθίζουν στις πολυθρόνες. Γιατί, όπως μας εξηγεί παραπάνω, η προσφορά των δελτίων ειδήσεων είναι «η αμεσότητα της πληροφόρησης» που τα διακρίνει από «τα μπαγιάτικα προϊόντα» (όπως τα τηλεοπτικά σόου). Θα ήμασταν υπερβολικοί αν συμπεραίναμε ότι τα δελτία ειδήσεων προσφέρουν κάποιο είδος «καθαρού ναρκωτικού» σε αντίθεση με τα «ληγμένα» που προσφέρει η υπόλοιπη τηλεβιομηχανία αποχαύνωσης;
γ. Οι υποτιθέμενες αντεργατικές-αντικοινωνικές επιπτώσεις από τις απεργίες στα ΜΜΕ
Σε αντίθεση με τον Π. Μακρή, ο Γ. Καρελιάς στέκεται περισσότερο στην αξία της «δημοσιογραφικής ενημέρωσης» που πλήττεται από την συμμετοχή στην απεργία των υπόλοιπων εργαζομένων (μάλιστα φαίνεται να τον καίει υπερβολικά το ζήτημα, αφού δημοσιεύει δυο άρθρα για το ίδιο θέμα…). «Το μπλακ άουτ στην ενημέρωση την ημέρα που κατ’ εξοχήν έπρεπε να προβληθεί η απεργία είναι λάθος». Σε αυτό το επιχείρημα συμπυκνώνεται η κύρια ιδεολογική αντιστροφή που επιχειρεί η απεργοσπαστική ιδεολογία στα ΜΜΕ, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο επιχείρημα χρησιμοποιείται κατά κόρον όποτε μπαίνει ζήτημα απεργίας στα ΜΜΕ:
Οι απεργίες δεν έχουν νόημα αν δεν προβληθούν από τα ΜΜΕ, οπότε οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ για λόγους ταξικής αλληλεγγύης δεν πρέπει να απεργούν όποτε απεργούν οι άλλοι. Πράγματι τα απεργιακά πυροτεχνήματα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στηρίζονται αποκλειστικά στην θεαματική προβολή τους από τα ΜΜΕ κι όχι σε οποιαδήποτε έννοια ταξικής πάλης. Αν δεν απεργούσαν τα ΜΜΕ θα υπήρχε και άμεσα στα δελτία το τρίλεπτο ρεπορτάζ από την κηδεία της ΓΣΕΕ και τον επικήδειο του Παναγόπουλου. Οπότε σε αυτό το επίπεδο (της προβολής του ρόλου των γραφειοκρατών) πράγματι υπάρχει ένα «λάθος», που όπως σημειώνει κι ο μεγαλοδημοσιογράφος μπορεί να αποτραπεί στο μέλλον μέσω μιας συνεννόησης με την ΓΣΕΕ.
¨Όμως, η δύναμη μιας απεργίας βρίσκεται στο μπλοκάρισμα της παραγωγής και των κερδών των αφεντικών κι όχι στα καραγκιοζιλίκια των εργατοπατέρων. Κι όποτε έχει τεθεί τέτοιο ζήτημα από απεργίες εργαζομένων, αναφέραμε και πιο πριν την στάση που κρατά η βιομηχανία των ΜΜΕ. Συνεπώς, παρά το φιλεργατικό περιτύλιγμα, το συγκεκριμένο επιχείρημα επιζητά δυο πράγματα: Πρώτον, όταν υπάρχουν απεργίες να λειτουργούν τα ΜΜΕ για να μπορούν να τις διαστρεβλώνουν, να τις συκοφαντούν και να αποκρύβουν τον λόγο των απεργών. Δεύτερον, να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να απεργήσουν σε περίπτωση που δημιουργηθεί απεργιακό κίνημα στην ελληνική κοινωνία. Ενδεχόμενο επιστημονικής φαντασίας; Ίσως, αλλά αν στον Μάη του 68 οι Γάλλοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ σκέφτονταν όπως ο Καρελιάς, τότε θα έμεναν οι μόνοι απεργοσπάστες μέσα σε εκατομμύρια απεργών.
Μια άλλη πλευρά του ζητήματος «μπλακ άουτ στην ενημέρωση» είναι σύμφωνα με τον Γ. Καρελιά, οι «φημολογίες που παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις» και η παραπληροφόρηση σε διάφορα μπλόγκ. Αναφέρει ως παράδειγμα ότι με αφορμή πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κάποια μπλόγκ ανέφεραν ότι πέφτει η κυβέρνηση. Εδώ ουσιαστικά η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να συσπειρώσει τους εργαζόμενους γύρω από τα συντεχνιακά ζητήματα που πλήττονται από μια απεργία με ταξικό περιεχόμενο.
Τα τελευταία χρόνια το προϊόν που παράγει η βιομηχανία των ΜΜΕ, παράγεται κι από έναν αξιοπρόσεκτο ανταγωνιστή. Το διαδίκτυο και τα μπλογκς. Αν αφήσουμε στην άκρη την κινηματική χρήση των παραπάνω μέσων, πράγματι ισχύει ότι τα μπλογκς παράγουν σε πιο συμφέρουσες για τον καταναλωτή τιμές το ίδιο προϊόν που παράγει κι η βιομηχανία των ΜΜΕ. Στον ίδιο βαθμό κι η παραπληροφόρηση που σκορπούν τα «κλασσικά» ΜΜΕ, σκορπιέται πλέον κι από διάφορα μπλογκς, άλλωστε αποτελεί «κοινό μυστικό» στον κλάδο ότι πολλά βρώμικα παιχνίδια παίζονται από (μεγαλο)δημοσιογράφους που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των μπλογκς. Η βιομηχανία των ΜΜΕ απειλείται οικονομικά από τον «καινούργιο παίχτη» και μέχρι να επαναπροσδιορίσει τους όρους του «παιχνιδιού», προσπαθεί να διαβάλλει τον ανταγωνιστή. Συνακόλουθα, όπως για μια βιοτεχνία υπάρχει ο μπαμπούλας των φθηνών κινέζικων προϊόντων, έτσι κι η βιομηχανία των ΜΜΕ προτάσσει την φθηνή παραπληροφόρηση που παράγουν διάφορα μπλογκς, ως λόγο συσπείρωσης των εργαζομένων της ενάντια στους ανταγωνιστές.
δ. Ο κεντρικός στόχος της απεργοσπαστικής ιδεολογίας στα ΜΜΕ
Συγκεντρωτικά, ο Γ. Καρελιάς, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, μας λέει ότι όποτε απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ παράγεται παραπληροφόρηση και δεν προβάλλονται οι αγώνες των εργατών. Οπότε δεν πρέπει να απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ; Η απεργοσπαστική ιδεολογία δεν μπορεί να πει κάτι τέτοιο, γιατί τότε θα μετατρεπόταν σε φασιστική ιδεολογία. Μας λέει ότι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ μπορούν να απεργούν, αλλά να μην απεργούν μαζί με τους άλλους εργαζομένους. «Ο δημοσιογραφικός κλάδος έχει πολλά προβλήματα για τα οποία θα άξιζε μια ξεχωριστή κινητοποίηση», «ουδεμία προβολή των αιτημάτων των ανθρώπων των ΜΜΕ έγινε». Μετάφραση: οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να θεωρούν ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με τους υπόλοιπους εργαζομένους, πρέπει να έχουν πλεονεκτικότερη θέση ως προς την προβολή των υποτιθέμενων «ξεχωριστών» αιτημάτων τους. Η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να μεταφέρει την σύγκρουση σε ένα έδαφος καλύτερα ελεγχόμενο, στο βασίλειο των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών και των συντεχνιακών περιχαρακώσεων. Εκεί που παίζει μπάλα η ΕΣΗΕΑ κι όπου η υπόλοιπη κοινωνία αδιαφορεί για τα «ρετιρέ» των δημοσιογράφων που πλήττονται και αυτά από την οικονομική κρίση.
Εντέλει, σε μια ιστορική κρίση όπως η σημερινή, όλοι και όλες αργά ή γρήγορα θα κριθούμε από την ιστορία για την στάση που κρατάμε. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως και σε όλους τους εργασιακούς χώρους υπάρχει μια αρκετά μεγάλη γκάμα συμπεριφορών απέναντι στο φάντασμα που πλανιέται πάνω από τα ερείπια της (μικρο)αστικής ιδεολογίας. Άλλοι/ες γλείφουν τα αφεντικά τους μπας και γλιτώσουν από την πρόσκρουση, άλλοι/ες κοιτάνε την δουλειά τους και κάνουν πώς δεν βλέπουν, άλλοι/ες οργανώνονται συλλογικά σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο για να αντιμετωπίσουν την επίθεση του κεφαλαίου και να περάσουν στην αντεπίθεση. Εμείς ανήκουμε στην τελευταία κατηγορία.
[1] Τα μονοήμερα απεργιακά πυροτεχνήματα που προκηρύσσουν οι ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ από την μια δίνουν την δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν, από την άλλη για άλλους τόσους σε επισφαλείς/μαύρες εργασιακές θέσεις σηματοδοτούν άλλη μια κανονική μέρα δουλειάς, οπότε η λέξη «γενική» ακούγεται καταχρηστική/ειρωνική δίπλα στην λέξη απεργία.
«Ο κόσμος κατάλαβε ότι απεργούσαν οι δημοσιογράφοι, αλλά πόσοι έμαθαν γιατί; Το θέμα έχει πολλές πλευρές, αλλά μήπως είναι η ώρα να γίνει αυτή η συζήτηση;» Γ. Καρελιάς, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 04/04/2009
Το να είσαι απεργοσπάστης δεν είναι κι ότι καλύτερο για το προφίλ ενός εργαζόμενου. Ισχύει βλέπετε ακόμα στα κοινωνικά ήθη, το «την ρουφιανιά πολλοί λάτρεψαν, τον ρουφιάνο ουδείς». Όμως σε περιόδους όξυνσης της ταξικής έντασης, όταν δεν μένουν και πολλά όπλα στους εργαζόμενους για να υπερασπισθούν την ύπαρξη τους πέρα από το να υπενθυμίσουν στα αφεντικά που βασίζονται τα υπερκέρδη τους. Όταν λοιπόν επανέρχεται το όπλο της απεργίας στα χέρια των εργαζομένων, τότε τα αφεντικά αρχίζουν να ανησυχούν και το πρώτο που κάνουν είναι να προσπαθούν να υπερασπιστούν την ηθική και την ιδεολογία του απεργοσπάστη. Αν στους υπόλοιπους χώρους εργασίας τα αφεντικά θα μιλήσουν γενικά για το ατομικό δικαίωμα στην εργασία, την ηθική της και το κοινωνικό σύνολο που πλήττεται, στο χώρο των ΜΜΕ υπάρχουν δυο ιδιαιτερότητες..
1. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες άλλων εργαζομένων
Πρώτον, λόγω του ιδεολογικού/θεσμικού τους ρόλου θα πρέπει να αναδείξουν αυτά τα ιδεολογικά επιχειρήματα των αφεντικών και του κράτους τους. Στην καλύτερη περίπτωση, η «δημοσιογραφική αντικειμενικότητα» και οι συνακόλουθες ιδεολογίες αυτού του «λειτουργήματος» υπαγορεύουν πλάι στα αιτήματα των απεργών να μπουν και οι επιπτώσεις τους στο κοινωνικό σύνολο. Είναι δύσκολο να προσεγγίσεις/παρουσιάσεις με ουδέτερο τρόπο ένα τόσο πολωτικό γεγονός, όπως είναι μια απεργία, αλλά ας υποθέσουμε ότι γίνεται. Τα αφεντικά των ΜΜΕ θα πάρουν ένα τέτοιο ρεπορτάζ και ασκώντας το διευθυντικό δικαίωμα που έχουν πάνω στα προϊόντα εργασίας μας, θα αναδείξουν τα σημεία που αποδεικνύουν ότι το κοινωνικό σύνολο έχει αγανακτήσει από την απεργία.
Ας θυμηθούμε τις περσινές απεργίες των εργαζόμενων στην ΔΕΗ και στους ΟΤΑ. Οι τίτλοι των εφημερίδων στην συντριπτική τους πλειοψηφία μιλούσαν για την «δυσωδία», τα «black out» και την «αγανάκτηση των πολιτών», ενώ όλα τα ρεπορτάζ ξεκινούσαν με ζουμάρισμα στα σκουπίδια ή με κάποιο αγανακτισμένο δίποδο (μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας noikokiraious kirpantelious) να αγανακτεί με τα παράπλευρα αποτελέσματα της απεργίας. Στις εφημερίδες ίσως να δινόταν χώρος κάποιων παραγράφων στις εσωτερικές σελίδες για τα αιτήματα ή την αγανάκτηση των απεργών, ενώ στα βίντεο θα αφιερώνονταν κάποια δευτερόλεπτα στο τέλος του. Όπως και να έχει η αντικειμενικότητα των δημοσιογράφων θα είχε μετατραπεί στην υποκειμενικότητα των αφεντικών των ΜΜΕ.
Τουλάχιστον στην παραπάνω περίπτωση, ένας δημοσιογράφος που θα προσπαθούσε να υπερασπιστεί την αντικειμενικότητα του ρεπορτάζ του και την υπογραφή του, θα αντιλαμβανόταν ταυτόχρονα την είδηση/πληροφόρηση ως αυτό που είναι πέρα από τις αστικά ιδεολογήματα με τα οποία ντύνεται: ένα πεδίο (ταξικής) σύγκρουσης. Συνεπώς, θα την υπερασπιζόταν ανάλογα με την παραγωγική/συνδικαλιστική του θέση και δύναμη. Αυτή η δυνατότητα όλο και περισσότερο περιορίζεται στους συντάκτες των εφημερίδων με μόνιμη εργασιακή θέση και κατοχυρωμένη την δημοσιογραφική υπογραφή τους. Στις τηλεοράσεις έτσι κι αλλιώς κουμάντο κάνει η λογοκρισία του μοντάζ, αλλά και γενικότερα όσο περισσότερο αυξάνονται οι επισφαλείς μορφές εργασίας τόσο δυσκολότερο γίνεται να παλέψεις ενάντια στην ιδεολογική άποψη του αφεντικού.
Στην βιομηχανία των ΜΜΕ που κυριαρχούν οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας, το σύνηθες δεν είναι η παραπάνω αντίληψη για την ενημέρωση που αναγκαστικά σε φέρνει σε σύγκρουση με τον εργοδότη σου. Το σύνηθες είναι η αυτολογοκρισία, το «ου μπλέξεις» ή (πιο ξεκάθαρα) τα ρεπορτάζ που αναπαραγάγουν την άποψη των αφεντικών, έτσι ώστε αυτά να μην κουράζονται προσπαθώντας να αναδείξουν (με τους τρόπους που αναφέραμε) τις πτυχές που τους ενδιαφέρουν. Έτσι ο εργαζόμενος, αποσπά τα εύσημα του αφεντικού και τα συνακόλουθα προνόμια. Αυτή η στάση με τους κώδικες της εργατικής τάξης ονομάζεται ρουφιανιά, και από κάτι τέτοιες συμπεριφορές «συναδέλφων» απορρέει και η κοινωνική διάχυση του (γενικευτικού) συνθήματος «αλήτες ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».
2. Τα ΜΜΕ κι οι απεργίες στο εσωτερικό τους
Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που τα πολωτικά ζητήματα που θέτει μια απεργία στρέφονται άμεσα ενάντια στα ίδια τα αφεντικά των ΜΜΕ, όταν δηλαδή απεργούν οι εργαζόμενοι σε αυτά;
Το πρώτο που κάνουν τα αφεντικά των ΜΜΕ είναι να μεταφέρουν την κουβέντα στην «κοινωνική χρησιμότητα» των προϊόντων που παράγουν οι εργαζόμενοι σε αυτά. Αν τα αφεντικά της ΔΕΗ ή των ΟΤΑ θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν την κουβέντα στις διακοπές του ρεύματος ή στους υγειονομικούς κινδύνους από τους σωρούς των σκουπιδιών στην πόλη, τα αφεντικά των ΜΜΕ θα μιλήσουν για την «αξία της ενημέρωσης» και την «παραπληροφόρηση» που βασιλεύει χωρίς δελτία ειδήσεων και εφημερίδες. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ δεν έχουμε δυστυχώς (τις τελευταίες τρεις δεκαετίες τουλάχιστον) παραδείγματα από απεργίες με διάρκεια, που να μπλοκάρουν την μετάδοση της κυρίαρχης ιδεολογίας, έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε την κοινωνική δυναμική αυτών των επιχειρημάτων. Άσε που σε μια τέτοια (ακραία υποθετική) περίπτωση, δεν θα υπήρχαν οι κύριοι φορείς μετάδοσης αυτών των επιχειρημάτων, δηλαδή τα δελτία ειδήσεων και εφημερίδες…
α. Η απεργία της ΓΣΕΕ στις 2/2 και η συμμετοχή των εργαζόμενων ΜΜΕ σε αυτή
Έχουμε όμως τα πρόσφατα παραδείγματα από τις μονοήμερες απεργίες που προκηρύσσει η ΓΣΕΕ και στις οποίες αναγκάζεται να συρθεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΕΣΗΕΑ, μετά από πίεση των από τα κάτω. Στην «γενική»[1] απεργία στις 2/2 η πίεση των από τα κάτω εκφράστηκε μέσω των απεργιακών αποφάσεων των σωματείων των τεχνικών, της ΠΟΕΣΥ και της διάχυτης γκρίνιας των δημοσιογράφων ενάντια στην αρχική απόφαση της ΕΣΗΕΑ για 3ωρη στάση εργασίας.
Έχει μεγάλη σημασία ο λόγος της συμμετοχής των εργαζόμενων στα ΜΜΕ σε αυτήν την απεργία, η οποία είχε προκηρυχθεί ενάντια στις απολύσεις. Τα σωματεία των τεχνικών συμμετείχαν γιατί λόγω της εργασιακής τους θέσης πλήγονται πιο άμεσα από την κρίση και τις απολύσεις, κατάσταση που τους φέρνει (όπως και πολλά άλλα) πιο κοντά σε όλους τους εργαζόμενους κι όχι στους «εξασφαλισμένους» μεγαλοδημοσιογράφους της ΕΣΗΕΑ. Το σωματείο της ΠΟΕΣΥ αποφάσισε 24ωρη απεργία με μια αρκούντως ριζοσπαστική για τα συνδικαλιστικά δεδομένα του «χώρου» απόφαση, η οποία έβαζε στο επίκεντρο της την ανάγκη συμπόρευσης των εργαζόμενων στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη, εξαιτίας του ιστορικού μεγέθους της επίθεσης που εξαπολύει το κεφάλαιο. Τέλος η γκρίνια των δημοσιογράφων είχε την υλική της βάση στο γεγονός ότι θα ήταν οι μόνοι που περνούσαν ένα 8ωρο στο γραφείο, όταν όλοι οι υπόλοιποι συνδικαλιστικά καλυμμένοι εργαζόμενοι εντός εκτός ΜΜΕ θα απεργούσαν.
Με λίγα λόγια, η πίεση των από τα κάτω είχε στο επίκεντρο της την κοινή ταξική συνθήκη που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ με την υπόλοιπη εργατική τάξη. Οι εργαζόμενοι-ες στα ΜΜΕ νοιώθουν την ανάγκη να συμπορευτούν με άλλους εργαζόμενους-ες έστω και στα 24ωρα πυροτεχνήματα των γραφειοκρατών, γιατί πολύ απλά αντιμετωπίζουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες γραφειοκρατίες, αντιφάσεις, προοπτικές, την ίδια επίθεση κτλ.. Μια υποτιθέμενη ξεχωριστή μονοήμερη απεργία των εργαζόμενων στα ΜΜΕ για να αναδειχθούν τα «ιδιαίτερα προβλήματα» του κλάδου, θα ήταν αντίφαση από την στιγμή που τα «ιδιαίτερα προβλήματα» πηγάζουν από το εξής ένα αυτή την στιγμή: Την ιστορικά ασύλληπτη επίθεση του κεφαλαίου σε ότι έχει κατακτήσει η εργατική τάξη, μέσω των απολύσεων, της μεταφοράς τεραστίων αποθεμάτων έμμεσου μισθού (ασφαλιστικά ταμεία) στα ταμεία των τραπεζιτών, των αναδιαρθρώσεων με στόχο την ελαστικοποίηση της εργασίας.
β. Ο «μέσος πολίτης», το «δικαίωμα στην ενημέρωση», και τα τηλε-πρεζάκια
Οπότε, δεν πρέπει να μας κάνει καθόλου εντύπωση που και τα απεργοσπαστικά επιχειρήματα που αρθρώνονται στον χώρο των ΜΜΕ, ως κεντρικό στόχο βάζουν τον διαχωρισμό των εργαζόμενων σε αυτά από την υπόλοιπη εργατική τάξη. Κι αυτό γίνεται με την επιστράτευση της «δημοσιογραφικής τέχνης» της ιδεολογικής αντιστροφής κι εξαπάτησης: Οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να απεργούν όταν έχει «γενική» απεργία, γιατί έτσι «στερούν από τον μέσο Έλληνα πολίτη το δικαίωμα της άμεσης ενημέρωσης για γεγονότα που εκφράζουν την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (Π. Μακρής, Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 4/4/09) Προσέξτε την αντιστροφή: Από την μια η «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας» (αυτοί που δουλεύουν, που απεργούν, που απολύονται; μάλλον αυτοί…) κι από την άλλη ο «πολίτης» που είναι «Έλληνας» και «μέσος» κι έχει «δικαιώματα». Τέσσερις λέξεις προσεκτικά διαλεγμένες από το λεξικό της αστικής ιδεολογίας, έτσι ώστε να αποκρύψουν και να αντιστρέψουν τον εν εξέλιξη ταξικό πόλεμο:
«Πολίτης» αυτή η αφαίρεση που συναντάμε σε νόμους και συντάγματα κι όχι στην καθημερινότητα, όπου υπάρχουν εργαζόμενοι κι εργοδότες. «Πολίτης» που είναι αυτομάτως και «Έλληνας» (μην ξεχνιόμαστε). Κι έπειτα είναι «μέσος». Ως γνωστόν «όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα». Το ένα είναι ψηλό και αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα τελευταία, για τα οποία το κράτος του δίνει 28δις. Το άλλο είναι μικρό και αντιμετωπίζει επίσης οικονομικά προβλήματα, επειδή τα 28 δις θα χρηματοδοτηθούν από αυτόν και τα άλλα μικρά δάχτυλα, τα οποία αποτελούν την «συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας», σε αντίθεση με τα μεγάλα δάχτυλα που μάλλον χωράνε σε λίγες παλάμες. Κι όμως κάπου στην μέση υποτίθεται βρίσκεται ένα «μέσο δάχτυλο», ένας «μέσος πολίτης» που δεν αντιμετωπίζει τα οικονομικά προβλήματα των παραπάνω ταξικών κατηγοριών και το μόνο που τον ενδιαφέρει αυτή την στιγμή είναι «το δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση». Να σημειώσουμε βέβαια, ότι όποτε αυτή η αφηρημένη έννοια προσωποποιείται, παίρνει την μορφή του δίποδου μέσης ή μεγάλης ηλικίας συνήθως, της κατηγορίας «noikokiraious kirpantelious», που αναφέραμε και πριν. Αυτός ο «μέσος πολίτης» έχει λοιπόν «δικαιώματα».
«Ο μέσος πολίτης», τα «δικαιώματα» του και η σκατόφατσα του «noikokiraious kirpantelious» εμφανίζονται για έναν περίεργο λόγο πάντα όποτε ξεσπά μια απεργία ή ένας ταξικός αγώνας. Τα «δικαιώματα» του πάντα βασίζονται στην δουλειά των άλλων. Ο «μέσος πολίτης» έχει «δικαίωμα στην υγεία», όποτε απεργούν οι γιατροί, στην «καθαριότητα» όποτε απεργούν οι οδοκαθαριστές, στην «μόρφωση των παιδιών του» όποτε απεργούν οι εκπαιδευτικοί, στην «άμεση ενημέρωση» όποτε απεργούν οι δημοσιογράφοι. Ο «μέσος πολίτης» στρέφεται πάντα ενάντια στους εργαζόμενους και στους αγώνες τους. Στην ακραία του μορφή έχει «δικαίωμα στην εργασία» που του το στερούν όσοι περιφρουρούν μια απεργία. Γι’ αυτό ο «μέσος πολίτης» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ιδεολόγημα του απεργοσπάστη.
Ας ξαναγυρίσουμε στα επιχειρήματα των απεργοσπαστών στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως αυτά εκφράστηκαν με τρία άρθρα στην «Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία» στις 4/4, και στην ιδεολογική αντιστροφή που αυτά επιχειρούν. Σύμφωνα πάλι με τον Πέτρο Μακρή, οι απεργίες των δημοσιογράφων σε μέρες γενικής απεργίας βολεύουν το «αντιεργατικό-αντικοινωνικό κατεστημένο», γιατί έτσι ο «κόσμος» (μάλλον εννοεί το σύνολο των «μέσων πολιτών») «βυθίζεται στις πολυθρόνες και αποκοιμιέται με τα αποχαυνωτικά τηλεοπτικά σόου». Έχουμε και λέμε: «Ο κόσμος» βλέπει τηλεόραση βρέξει χιονίσει, είτε δουλεύει, είτε απεργεί. Αν δεν έχει ειδήσεις θα αποκοιμηθεί στον καναπέ του με τηλεοπτικά σόου. Το πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι το σύνολο των «μέσων πολιτών», είναι ταυτόχρονα ένα σύνολο εξαρτημένων από την τηλε-πρέζα.
Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι αυτά τα αποχαυνωμένα τηλε-πρεζάκια μετατρέπονται σε «πολίτες με δικαίωμα στην άμεση ενημέρωση», επειδή υποτίθεται ότι προτιμούν τα δελτία ειδήσεων από τα τηλεοπτικά σόου. Αν και τα δυο παράγονται από την ίδια βιομηχανία ο συγγραφέας υπονοεί ότι τα πρώτα ούτε αποχαυνώνουν, ούτε αποκοιμίζουν, ούτε βυθίζουν στις πολυθρόνες. Γιατί, όπως μας εξηγεί παραπάνω, η προσφορά των δελτίων ειδήσεων είναι «η αμεσότητα της πληροφόρησης» που τα διακρίνει από «τα μπαγιάτικα προϊόντα» (όπως τα τηλεοπτικά σόου). Θα ήμασταν υπερβολικοί αν συμπεραίναμε ότι τα δελτία ειδήσεων προσφέρουν κάποιο είδος «καθαρού ναρκωτικού» σε αντίθεση με τα «ληγμένα» που προσφέρει η υπόλοιπη τηλεβιομηχανία αποχαύνωσης;
γ. Οι υποτιθέμενες αντεργατικές-αντικοινωνικές επιπτώσεις από τις απεργίες στα ΜΜΕ
Σε αντίθεση με τον Π. Μακρή, ο Γ. Καρελιάς στέκεται περισσότερο στην αξία της «δημοσιογραφικής ενημέρωσης» που πλήττεται από την συμμετοχή στην απεργία των υπόλοιπων εργαζομένων (μάλιστα φαίνεται να τον καίει υπερβολικά το ζήτημα, αφού δημοσιεύει δυο άρθρα για το ίδιο θέμα…). «Το μπλακ άουτ στην ενημέρωση την ημέρα που κατ’ εξοχήν έπρεπε να προβληθεί η απεργία είναι λάθος». Σε αυτό το επιχείρημα συμπυκνώνεται η κύρια ιδεολογική αντιστροφή που επιχειρεί η απεργοσπαστική ιδεολογία στα ΜΜΕ, γι’ αυτό και το συγκεκριμένο επιχείρημα χρησιμοποιείται κατά κόρον όποτε μπαίνει ζήτημα απεργίας στα ΜΜΕ:
Οι απεργίες δεν έχουν νόημα αν δεν προβληθούν από τα ΜΜΕ, οπότε οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ για λόγους ταξικής αλληλεγγύης δεν πρέπει να απεργούν όποτε απεργούν οι άλλοι. Πράγματι τα απεργιακά πυροτεχνήματα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στηρίζονται αποκλειστικά στην θεαματική προβολή τους από τα ΜΜΕ κι όχι σε οποιαδήποτε έννοια ταξικής πάλης. Αν δεν απεργούσαν τα ΜΜΕ θα υπήρχε και άμεσα στα δελτία το τρίλεπτο ρεπορτάζ από την κηδεία της ΓΣΕΕ και τον επικήδειο του Παναγόπουλου. Οπότε σε αυτό το επίπεδο (της προβολής του ρόλου των γραφειοκρατών) πράγματι υπάρχει ένα «λάθος», που όπως σημειώνει κι ο μεγαλοδημοσιογράφος μπορεί να αποτραπεί στο μέλλον μέσω μιας συνεννόησης με την ΓΣΕΕ.
¨Όμως, η δύναμη μιας απεργίας βρίσκεται στο μπλοκάρισμα της παραγωγής και των κερδών των αφεντικών κι όχι στα καραγκιοζιλίκια των εργατοπατέρων. Κι όποτε έχει τεθεί τέτοιο ζήτημα από απεργίες εργαζομένων, αναφέραμε και πιο πριν την στάση που κρατά η βιομηχανία των ΜΜΕ. Συνεπώς, παρά το φιλεργατικό περιτύλιγμα, το συγκεκριμένο επιχείρημα επιζητά δυο πράγματα: Πρώτον, όταν υπάρχουν απεργίες να λειτουργούν τα ΜΜΕ για να μπορούν να τις διαστρεβλώνουν, να τις συκοφαντούν και να αποκρύβουν τον λόγο των απεργών. Δεύτερον, να αποκλειστεί κάθε ενδεχόμενο οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ να απεργήσουν σε περίπτωση που δημιουργηθεί απεργιακό κίνημα στην ελληνική κοινωνία. Ενδεχόμενο επιστημονικής φαντασίας; Ίσως, αλλά αν στον Μάη του 68 οι Γάλλοι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ σκέφτονταν όπως ο Καρελιάς, τότε θα έμεναν οι μόνοι απεργοσπάστες μέσα σε εκατομμύρια απεργών.
Μια άλλη πλευρά του ζητήματος «μπλακ άουτ στην ενημέρωση» είναι σύμφωνα με τον Γ. Καρελιά, οι «φημολογίες που παίρνουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις» και η παραπληροφόρηση σε διάφορα μπλόγκ. Αναφέρει ως παράδειγμα ότι με αφορμή πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κάποια μπλόγκ ανέφεραν ότι πέφτει η κυβέρνηση. Εδώ ουσιαστικά η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να συσπειρώσει τους εργαζόμενους γύρω από τα συντεχνιακά ζητήματα που πλήττονται από μια απεργία με ταξικό περιεχόμενο.
Τα τελευταία χρόνια το προϊόν που παράγει η βιομηχανία των ΜΜΕ, παράγεται κι από έναν αξιοπρόσεκτο ανταγωνιστή. Το διαδίκτυο και τα μπλογκς. Αν αφήσουμε στην άκρη την κινηματική χρήση των παραπάνω μέσων, πράγματι ισχύει ότι τα μπλογκς παράγουν σε πιο συμφέρουσες για τον καταναλωτή τιμές το ίδιο προϊόν που παράγει κι η βιομηχανία των ΜΜΕ. Στον ίδιο βαθμό κι η παραπληροφόρηση που σκορπούν τα «κλασσικά» ΜΜΕ, σκορπιέται πλέον κι από διάφορα μπλογκς, άλλωστε αποτελεί «κοινό μυστικό» στον κλάδο ότι πολλά βρώμικα παιχνίδια παίζονται από (μεγαλο)δημοσιογράφους που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία των μπλογκς. Η βιομηχανία των ΜΜΕ απειλείται οικονομικά από τον «καινούργιο παίχτη» και μέχρι να επαναπροσδιορίσει τους όρους του «παιχνιδιού», προσπαθεί να διαβάλλει τον ανταγωνιστή. Συνακόλουθα, όπως για μια βιοτεχνία υπάρχει ο μπαμπούλας των φθηνών κινέζικων προϊόντων, έτσι κι η βιομηχανία των ΜΜΕ προτάσσει την φθηνή παραπληροφόρηση που παράγουν διάφορα μπλογκς, ως λόγο συσπείρωσης των εργαζομένων της ενάντια στους ανταγωνιστές.
δ. Ο κεντρικός στόχος της απεργοσπαστικής ιδεολογίας στα ΜΜΕ
Συγκεντρωτικά, ο Γ. Καρελιάς, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, μας λέει ότι όποτε απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ παράγεται παραπληροφόρηση και δεν προβάλλονται οι αγώνες των εργατών. Οπότε δεν πρέπει να απεργούν οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ; Η απεργοσπαστική ιδεολογία δεν μπορεί να πει κάτι τέτοιο, γιατί τότε θα μετατρεπόταν σε φασιστική ιδεολογία. Μας λέει ότι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ μπορούν να απεργούν, αλλά να μην απεργούν μαζί με τους άλλους εργαζομένους. «Ο δημοσιογραφικός κλάδος έχει πολλά προβλήματα για τα οποία θα άξιζε μια ξεχωριστή κινητοποίηση», «ουδεμία προβολή των αιτημάτων των ανθρώπων των ΜΜΕ έγινε». Μετάφραση: οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να θεωρούν ότι βρίσκονται στην ίδια θέση με τους υπόλοιπους εργαζομένους, πρέπει να έχουν πλεονεκτικότερη θέση ως προς την προβολή των υποτιθέμενων «ξεχωριστών» αιτημάτων τους. Η απεργοσπαστική ιδεολογία προσπαθεί να μεταφέρει την σύγκρουση σε ένα έδαφος καλύτερα ελεγχόμενο, στο βασίλειο των συνδικαλιστικών γραφειοκρατιών και των συντεχνιακών περιχαρακώσεων. Εκεί που παίζει μπάλα η ΕΣΗΕΑ κι όπου η υπόλοιπη κοινωνία αδιαφορεί για τα «ρετιρέ» των δημοσιογράφων που πλήττονται και αυτά από την οικονομική κρίση.
Εντέλει, σε μια ιστορική κρίση όπως η σημερινή, όλοι και όλες αργά ή γρήγορα θα κριθούμε από την ιστορία για την στάση που κρατάμε. Στην βιομηχανία των ΜΜΕ, όπως και σε όλους τους εργασιακούς χώρους υπάρχει μια αρκετά μεγάλη γκάμα συμπεριφορών απέναντι στο φάντασμα που πλανιέται πάνω από τα ερείπια της (μικρο)αστικής ιδεολογίας. Άλλοι/ες γλείφουν τα αφεντικά τους μπας και γλιτώσουν από την πρόσκρουση, άλλοι/ες κοιτάνε την δουλειά τους και κάνουν πώς δεν βλέπουν, άλλοι/ες οργανώνονται συλλογικά σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο για να αντιμετωπίσουν την επίθεση του κεφαλαίου και να περάσουν στην αντεπίθεση. Εμείς ανήκουμε στην τελευταία κατηγορία.
[1] Τα μονοήμερα απεργιακά πυροτεχνήματα που προκηρύσσουν οι ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ από την μια δίνουν την δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να απεργήσουν, από την άλλη για άλλους τόσους σε επισφαλείς/μαύρες εργασιακές θέσεις σηματοδοτούν άλλη μια κανονική μέρα δουλειάς, οπότε η λέξη «γενική» ακούγεται καταχρηστική/ειρωνική δίπλα στην λέξη απεργία.
3/2/09
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ TΡΙΤΗ (Κ ΚΑΘΕ ΤΡΙΤΗ) 17/02 ΣΤΑ ΕΜΜΕ ΣΤΙΣ 20.00
Ανοιχτή συνέλευση έμμισθων, άμισθων, «μπλοκάκηδων», «μαύρων», ανέργων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ
Κτίριο ΕΜΜΕ Πανεπιστήμιο Αθηνών, Καλαμιώτου 2, Πλατεία Καπνικαρέας, 17/02, 20.00
Συνεχής ενημέρωση στο http://katalipsiesiea.blogspot.com/
Κτίριο ΕΜΜΕ Πανεπιστήμιο Αθηνών, Καλαμιώτου 2, Πλατεία Καπνικαρέας, 17/02, 20.00
Συνεχής ενημέρωση στο http://katalipsiesiea.blogspot.com/
27/1/09
Ανακοινώσεις "Πρωτοβουλίας Πρωτοβάθμιων Σωματείων"
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ Κ.ΚΟΥΝΕΒΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ" ΓΙΑ ΓΣΕΕ ΚΑΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΡΑΣΕΙΣ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η μαζική κινητοποίηση της Πέμπτης 22/1 ήταν η αρχή.
Δράση ενάντια στο δουλεμπόριο. Κανένας εργαζόμενος ενοικιαζόμενος.
Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη στάση της ΓΣΕΕ
Η «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα», χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, νέους, μετανάστες, που παραβρέθηκαν στην συγκέντρωση στα Προπύλαια και διαδήλωσαν στο Υπουργείο Απασχόλησης την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου.
Η πολύ μαζική κινητοποίηση που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων ήταν ένας σημαντικός σταθμός για την πάλη των εργαζομένων ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, ενάντια στο σύγχρονο δουλεμπόριο και τις μαύρες και ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Η συνέχεια του αγώνα θα είναι εξίσου μαζική και αποφασιστική, ώστε να μπει τέρμα στο δουλεμπόριο, τις εργολαβίες και την ασυδοσία των εργοδοτών.
Η μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων και των σωματείων τους, βρήκε θετική ανταπόκριση σε χιλιάδες εργάτες, υπαλλήλους, μετανάστες, νέους. Βρήκε όμως απέναντί της την ΓΣΕΕ! Ο πρόεδρός της Παναγόπουλος, έσπευσε γρήγορα να διαχωρίσει τη στάση του από τις κινητοποιήσεις και δράσεις αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις παρεμβάσεις των σωματείων ενάντια στο δουλεμπόριο.
Με μια κατάπτυστη ανακοίνωση και δηλώσεις όχι μόνο κατήγγειλε την πιο μαζική εργατική συγκέντρωση και διαδήλωση του τελευταίου διαστήματος, αλλά επιτέθηκε στα σωματεία δηλώνοντας ψευδώς ότι αυτά δεν είναι μέλη της ΓΣΕΕ, δεν ανήκουν στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και είναι «σφραγίδες».
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή την απαράδεκτη και προκλητική στάση του προέδρου της ΓΣΕΕ είναι πολλά.
-Οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα είναι εκείνο που δεν κάνει τίποτα, όταν επιτίθενται δολοφονικά σε μια εργάτρια συνδικαλίστρια;
-Πάνω από 70 πρωτοβάθμια σωματεία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα είναι «σφραγίδες», όπως δήλωσε ο κ. Παναγόπουλος; Πώς οι σφραγίδες οργανώνουν μαζική κινητοποίηση χιλιάδων εργαζομένων;
-Γιατί σιωπά η ΓΣΕΕ για την ΟΙΚΟΜΕΤ και τις εργολαβικές και δουλεμπορικές εταιρείες. Γιατί ένα μήνα τώρα δεν έχει πράξει τίποτα για την υπεράσπιση της Κωνσταντίνας και των εργαζομένων στις δουλεμπορικές εταιρείες και τους εργολάβους;
-Γιατί εξακολουθεί να την καθαριότητα του απαστράπτοντος κτιρίου της σε ιδιωτική εταιρεία;
- Γιατί αποσιωπά ότι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχει δεχτεί το εργοδοτικό σωματείο στην ΟΙΚΟΜΕΤ ως μέλος του;
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και η Συνομοσπονδία αντί να καταγγέλλουν τη δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων ας ασχοληθούν με τον εργασιακό μεσαίωνα στον οποίο αναγκάζεται να ζει η πλειοψηφία των εργαζομένων.
Αθήνα 25/1/2009
Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα
_________________ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 23/1 πλατιά σύσκεψη σωματείων που συμμετέχουν στην «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και για την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα» με τη συμμετοχή εκπροσώπων εργαζομένων από δεκάδες σωματεία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Η συσπείρωση σημαντικού δυναμικού πρωτοβάθμιων σωματείων για τη διοργάνωση της μαζικής και επιτυχημένης πορείας στις 22/1, αποτελεί μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη για να τελειώσουμε μια για πάντα με το καθεστώς της ενοικίασης εργαζομένων, το σύγχρονο δουλεμπόριο, και της καταστρατήγησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Κοινή θέση όσων συμμετείχαν στη σύσκεψη ήταν η ανάγκη να συνεχιστεί η κοινή δράση για να:
αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στην Κωνσταντίνα.
φύγουν οι δουλέμποροι από τους χώρους εργασίας. Να καταργηθεί ο νόμος 2956/2001 και ο νόμος 3204/2003 για τα νοσοκομεία. και συνολικά το θεσμικό πλαίσιο για την ενοικίαση εργαζομένων που όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχουν επιβάλει και νομιμοποιήσει.
να γίνουν άμεσα προσλήψεις με μόνιμες και σταθερές εργασιακές σχέσεις.
Όσες και όσοι συμμετείχαν στη σύσκεψη προτείνουν προς τα σωματεία:
Να συνεχιστούν οι παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας για την ανάδειξη του ζητήματος. Προτείνεται παράσταση στις 28/01, στις 8 πμ στον Ευαγγελισμό.
Διοργάνωση εκδήλωσης για το δουλεμπόριο και τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, την Παρασκευή 13/02.
Διοργάνωση απογευματινής διαδήλωσης την Πέμπτη 19/2.
Πανελλαδική μέρα δράσης σε εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων την Τετάρτη 25/02.
Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία να πάρουν πρωτοβουλίες ώστε να παρθούν αποφάσεις για την προκήρυξη απεργίας την Πέμπτη 5/3, με συγκέντρωση στο υπουργείο απασχόλησης.
Νέα σύσκεψη σωματείων την Κυριακή 8/2 στις 5μμ
Αναδημοσίευση από: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=978999
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η μαζική κινητοποίηση της Πέμπτης 22/1 ήταν η αρχή.
Δράση ενάντια στο δουλεμπόριο. Κανένας εργαζόμενος ενοικιαζόμενος.
Καταγγέλλουμε την απαράδεκτη στάση της ΓΣΕΕ
Η «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα», χαιρετίζει τους χιλιάδες εργαζόμενους, νέους, μετανάστες, που παραβρέθηκαν στην συγκέντρωση στα Προπύλαια και διαδήλωσαν στο Υπουργείο Απασχόλησης την Πέμπτη 22 Ιανουαρίου.
Η πολύ μαζική κινητοποίηση που οργάνωσε η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων ήταν ένας σημαντικός σταθμός για την πάλη των εργαζομένων ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία, ενάντια στο σύγχρονο δουλεμπόριο και τις μαύρες και ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Η συνέχεια του αγώνα θα είναι εξίσου μαζική και αποφασιστική, ώστε να μπει τέρμα στο δουλεμπόριο, τις εργολαβίες και την ασυδοσία των εργοδοτών.
Η μαζική κινητοποίηση των εργαζομένων και των σωματείων τους, βρήκε θετική ανταπόκριση σε χιλιάδες εργάτες, υπαλλήλους, μετανάστες, νέους. Βρήκε όμως απέναντί της την ΓΣΕΕ! Ο πρόεδρός της Παναγόπουλος, έσπευσε γρήγορα να διαχωρίσει τη στάση του από τις κινητοποιήσεις και δράσεις αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, στις παρεμβάσεις των σωματείων ενάντια στο δουλεμπόριο.
Με μια κατάπτυστη ανακοίνωση και δηλώσεις όχι μόνο κατήγγειλε την πιο μαζική εργατική συγκέντρωση και διαδήλωση του τελευταίου διαστήματος, αλλά επιτέθηκε στα σωματεία δηλώνοντας ψευδώς ότι αυτά δεν είναι μέλη της ΓΣΕΕ, δεν ανήκουν στο οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και είναι «σφραγίδες».
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτή την απαράδεκτη και προκλητική στάση του προέδρου της ΓΣΕΕ είναι πολλά.
-Οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα είναι εκείνο που δεν κάνει τίποτα, όταν επιτίθενται δολοφονικά σε μια εργάτρια συνδικαλίστρια;
-Πάνω από 70 πρωτοβάθμια σωματεία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα είναι «σφραγίδες», όπως δήλωσε ο κ. Παναγόπουλος; Πώς οι σφραγίδες οργανώνουν μαζική κινητοποίηση χιλιάδων εργαζομένων;
-Γιατί σιωπά η ΓΣΕΕ για την ΟΙΚΟΜΕΤ και τις εργολαβικές και δουλεμπορικές εταιρείες. Γιατί ένα μήνα τώρα δεν έχει πράξει τίποτα για την υπεράσπιση της Κωνσταντίνας και των εργαζομένων στις δουλεμπορικές εταιρείες και τους εργολάβους;
-Γιατί εξακολουθεί να την καθαριότητα του απαστράπτοντος κτιρίου της σε ιδιωτική εταιρεία;
- Γιατί αποσιωπά ότι το Εργατικό Κέντρο Πειραιά έχει δεχτεί το εργοδοτικό σωματείο στην ΟΙΚΟΜΕΤ ως μέλος του;
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ και η Συνομοσπονδία αντί να καταγγέλλουν τη δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων ας ασχοληθούν με τον εργασιακό μεσαίωνα στον οποίο αναγκάζεται να ζει η πλειοψηφία των εργαζομένων.
Αθήνα 25/1/2009
Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα
_________________ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 23/1 πλατιά σύσκεψη σωματείων που συμμετέχουν στην «Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και για την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα» με τη συμμετοχή εκπροσώπων εργαζομένων από δεκάδες σωματεία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Η συσπείρωση σημαντικού δυναμικού πρωτοβάθμιων σωματείων για τη διοργάνωση της μαζικής και επιτυχημένης πορείας στις 22/1, αποτελεί μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη για να τελειώσουμε μια για πάντα με το καθεστώς της ενοικίασης εργαζομένων, το σύγχρονο δουλεμπόριο, και της καταστρατήγησης των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Κοινή θέση όσων συμμετείχαν στη σύσκεψη ήταν η ανάγκη να συνεχιστεί η κοινή δράση για να:
αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της επίθεσης στην Κωνσταντίνα.
φύγουν οι δουλέμποροι από τους χώρους εργασίας. Να καταργηθεί ο νόμος 2956/2001 και ο νόμος 3204/2003 για τα νοσοκομεία. και συνολικά το θεσμικό πλαίσιο για την ενοικίαση εργαζομένων που όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών έχουν επιβάλει και νομιμοποιήσει.
να γίνουν άμεσα προσλήψεις με μόνιμες και σταθερές εργασιακές σχέσεις.
Όσες και όσοι συμμετείχαν στη σύσκεψη προτείνουν προς τα σωματεία:
Να συνεχιστούν οι παρεμβάσεις σε χώρους εργασίας για την ανάδειξη του ζητήματος. Προτείνεται παράσταση στις 28/01, στις 8 πμ στον Ευαγγελισμό.
Διοργάνωση εκδήλωσης για το δουλεμπόριο και τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, την Παρασκευή 13/02.
Διοργάνωση απογευματινής διαδήλωσης την Πέμπτη 19/2.
Πανελλαδική μέρα δράσης σε εταιρείες ενοικίασης εργαζομένων την Τετάρτη 25/02.
Καλούμε τα πρωτοβάθμια σωματεία να πάρουν πρωτοβουλίες ώστε να παρθούν αποφάσεις για την προκήρυξη απεργίας την Πέμπτη 5/3, με συγκέντρωση στο υπουργείο απασχόλησης.
Νέα σύσκεψη σωματείων την Κυριακή 8/2 στις 5μμ
Αναδημοσίευση από: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=978999
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
26/1/09
Εκρηκτικό το μήνυμα από τη Λευκίμμη
Ο αγώνας στη Λευκίμμη ενάντια στον ΧΥΤΑ συνεχίζεται ποικιλοτρόπως. Αναδημοσιεύουμε αυτούσια την είδηση από το http://www.vraxonisida.gr.
Αναδημοσίευση από: http://www.vraxonisida.gr/2009/01/ekrixi-ston-chita-lefkimmis-sok-apo-tous-filakes-astinomikous/
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
"Έκρηξη στον ΧΥΤΑ Λευκίμμης
Σόκ απο τους Φύλακες Αστυνομικούς
Σόκ απο τους Φύλακες Αστυνομικούς
Εκρηξη μεγάλης ισχύος σημειώθηκε τα ξημερώματα στον ΧΥΤΑ στη θέση Μεσοράχια του Δήμου Λευκιμαίων σήμερα τα ξημερώματα.Σύμφωνα με πληροφορίες οι ύλικές ζημιές ειναι μεγάλες ενω σοκ επαθαν οι φύλακες Αστυνομικοί που ακόμη βρίσκονται στο χώρο λόγω των συνεχών αντιδράσεων των κατοίκων για την μη λειτουργεία του.Αγνωστοι τοποθέτησαν κάτω απο την μύτη των φρουρών εκρηκτικές υλες και εστειλαν μήνυμα στην ηγεσία του Συνδέσμου Καθαριότητας οτι η κατάσταση χοντραίνει.Σημειώνουμε οτι η λεκάνη εναπόθεσης απορριμμάτων δεν εχει συγκρατήσει (η μεμβράνη) τον υδροφόρο οριζοντα παρα το χώμα που εριξαν και εκαναν το προβλεπόμενο βάθος της απο 12 μέτρα 2,5 και σήμερα συνεργάτης μας την ειδε γεμάτη νερα δείγμα της προχειρότητας κατασκευής και επιβεβαίωση της λάθος επιλογής κατασκευής.
Θυμίζουμε οτι απο την Παρασκευή οι κάτοικοι της εν λειτουργεία Χαβούζας στο Τεμπλόνι εχουν κλείσει τον εκεί ΧΥΤΑ που λειτουργεί ως χωματερή με ακάλυπτα βουνά σκουπιδιών και χωρίς να τηρούνται οι οροι υγειονομικής ταφής.Και αυτοί δηλώνουν οτι δεν θα υποστείλουν τον αγώνα τους και δεν ξανανοίγει η ΧΑΒΟΥΖΑ!!
Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν οτι δεν εχουμε κάποιο τραυματισμό.Η δύναφη φρουράς ηταν 23 ατομα (με μια κλούβα ) και επαθαν την πλάκα τους απο δυο απανωτές εκρήξεις οι οποίες ταρακούνησαν την Λευκίμμη.Απο το ωστικό κύμμα εσπασαν τα τζάμια σε απόσταση 500 μέτρων ενω υλικές ζημίες υπέστησαν τα σημεία που ειχαν τοποθετηθεί οι εκρηκτικές υλες ενα υπόστεγο με την σκεπή του.Κεραμίδια σκορπισμένα ειναι διασπαρτα παντού ενω εσπασαν κολόνες φωτισμού μεχρι και η πινακίδα του εργου."
Θυμίζουμε οτι απο την Παρασκευή οι κάτοικοι της εν λειτουργεία Χαβούζας στο Τεμπλόνι εχουν κλείσει τον εκεί ΧΥΤΑ που λειτουργεί ως χωματερή με ακάλυπτα βουνά σκουπιδιών και χωρίς να τηρούνται οι οροι υγειονομικής ταφής.Και αυτοί δηλώνουν οτι δεν θα υποστείλουν τον αγώνα τους και δεν ξανανοίγει η ΧΑΒΟΥΖΑ!!
Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν οτι δεν εχουμε κάποιο τραυματισμό.Η δύναφη φρουράς ηταν 23 ατομα (με μια κλούβα ) και επαθαν την πλάκα τους απο δυο απανωτές εκρήξεις οι οποίες ταρακούνησαν την Λευκίμμη.Απο το ωστικό κύμμα εσπασαν τα τζάμια σε απόσταση 500 μέτρων ενω υλικές ζημίες υπέστησαν τα σημεία που ειχαν τοποθετηθεί οι εκρηκτικές υλες ενα υπόστεγο με την σκεπή του.Κεραμίδια σκορπισμένα ειναι διασπαρτα παντού ενω εσπασαν κολόνες φωτισμού μεχρι και η πινακίδα του εργου."
Αναδημοσίευση από: http://www.vraxonisida.gr/2009/01/ekrixi-ston-chita-lefkimmis-sok-apo-tous-filakes-astinomikous/
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
Συγκέντρωση σήμερα 26/01 στο ΕΘΝΟΣ
Με αφορμή την εξαγγελία 100 απολύσεων σττην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, του γνωστού και μη εξαιρετέου κ. Μπόμπολα, η Συνέλευση "έμμισθων, «μπλοκάκηδων», ανέργων, «μαύρων», άμισθων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ", καλεί σε προσυγκέντρωση σήμερα στις 19.00 στο σταθμό Δουκίσσης Πλακεντίας και συγκέντρωση στις 19.30 έξω από το Έθνος.
Ας είμαστε όλοι εκεί, ορθώνοντας απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία την αλληλεγγύη και το ταξικό μας μίσος.
Ας είμαστε όλοι εκεί, ορθώνοντας απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία την αλληλεγγύη και το ταξικό μας μίσος.
21/1/09
Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα
Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων
Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη!
Η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει
Συγκέντρωση Πέμπτη 22/01 6μ.μ. Προπύλαια
και πορεία στο Υπουργείο Εργασίας
Το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκέμβρη 2008η συνάδελφος Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, επιστρέφοντας από τη δουλειά της δέχτηκε δολοφονική επίθεση. Δύο τραμπούκοι τής ρίχνουν βιτριόλι στο πρόσωπο και με βία την αναγκάζουν να το καταπιεί. Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην Εντατική Μονάδα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στο πρόσωπο και μόνιμες αναπηρίες σε ζωτικά όργανα, ενώ έχει ήδη χάσει την όρασή της από το ένα μάτι. Κινδυνεύει η ίδια η ζωή της… Η δολοφονική αυτή επίθεση είναι η εκδίκηση για τη συνδικαλιστική της δράση, τον αγώνα της να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των συναδέλφων της.
Αυτό φαίνεται και από τα ίδια τα γεγονότα. Στις 26 Νοεμβρίου γίνεται η τέταρτη τριμερής συνάντηση στο Υπουργείο Εργασίας για τη βλαπτική μεταβολή που έχουν υποστεί οι νοικιασμένες εργαζόμενες στα συνεργεία καθαρισμού στον ΗΣΑΠ από την εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ του Οικονομάκη. Χρησιμοποιώντας την εγκύκλιο 182/1985, που προβλέπει ότι όσοι δουλεύουν κάτω από 6 ώρες στην καθαριότητα δεν δικαιούνται βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα, η ΟΙΚΟΜΕΤ τροποποιεί μονομερώς και σε αντίθεση με την Σ.Σ.Ε τις αρχικές συμβάσεις των καθαριστριών από 6ωρες σε συμβάσεις 5,5 ωρών με μισή ώρα διάλειμμα και από βαρέα τα ένσημα γίνονται απλά… Στην τριμερή στο πλευρό της εργοδοσίας δεν παρίσταται μόνο ο δικηγόρος της αλλά και το επιχειρησιακό σωματείο που στήθηκε από τους εργοδότες με μέλη τους προσωπάρχες, τους διευθυντές και τους επόπτες της εταιρείας. Έξω από το υπουργείο –θυμίζοντας τη δολοφονία Λαμπράκη...– πραγματοποιείται αντισυγκέντρωση 80 μελών αυτού του στημένου από την εργοδοσία επιχειρησιακού ‘σωματείου’ με πανό. Βρίζουν, απειλούν και στοχοποιούν τη συνάδελφο Κωνσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέα της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ), κραυγάζουν πως θέλει να κλείσει την εταιρεία…
Η Κωνσταντίνα είναι γυναίκα, μητέρα ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη-συνδικαλίστρια και μετανάστρια. Θέλει και επιμένει να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για τα εργατικά δικαιώματα.
Η Κωνσταντίνα και η ΠΕΚΟΠ επιμένουν να αποκαλύπτουν από το 2000 όσα κρύβονται πίσω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες: οι διοικήσεις των οργανισμών, των νοσοκομείων, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στηρίζουν το δουλεμπόριο που γίνεται από τους εργολάβους. Καταγγέλλουν ότι καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα: το κράτος δίνει διπλάσια και τριπλάσια χρήματα στους εργολάβους, αυτοί όμως δηλώνουν πλασματικές ώρες και δεν πληρώνουν τις ώρες που εργάζονται, υποχρεώνουν τις καθαρίστριες να υπογράφουν λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν είδαν στα χέρια τους, πληρώνουν κάτω από τη ΣΣΕ, για 8 ώρες εργασίας 500 Ευρώ, για 6 ώρες εργασίας 400 Ευρώ, για 3 ώρες εργασίας 150-180 Ευρώ, δεν πληρώνουν τις υπερωρίες. Υποχρεώνουν τις καθαρίστριες να υπογράφουν με την πρόσληψη την οικειοθελή αποχώρηση, δεν βάζουν ένσημα, δεν κολλούν τα βαρέα με αποτέλεσμα να μη θεμελιώνεται δικαίωμα σύνταξης, τις αναγκάζουν να υπογράφουν ότι πληρώνονται για μεγαλύτερο ποσό στην είσπραξη του δώρου, ενώ παίρνουν λιγότερα στο χέρι, ασκούν ψυχολογική βία, εκβιάζουν με απολύσεις και μαύρες λίστες.
Η Κωνσταντίνα και η ΠΕΚΟΠ αποκαλύπτουν το δουλεμπόριο, την εργοδοσία που στήνει εργοδοτικά σωματεία. Καταγγέλλουν τον εργασιακό μεσαίωνα των καθαριστριών στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που όμως αρνείται να τους στηρίξει. Καταγγέλλουν καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ. Φέρνουν τις Επιθεωρήσεις Εργασίας στους τόπους εργασίας. Με αγωγές ενάντια στην εργοδοσία είναι δίπλα στις εργάτριες που σηκώνουν κεφάλι. Ζητούν στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί επικαλούνται προσωπικά δεδομένα! Απαιτούν το αυτονόητο, να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει στις δημόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να υπάρχει δουλεμπόριο, ζητούν να τελειώσουμε μια για πάντα με τον νόμο 2956 του 2001 (με Υπουργό Εργασίας τον Ρέππα του ΠΑΣΟΚ) που στο άρθρο 20 βαφτίζει τους δουλεμπόρους εταιρείες προσωρινής απασχόλησης και το νταβατζηλίκι μεσολάβηση για εξεύρεση θέσης εργασίας. Ζητούν να πληρώνονται από τα ταμεία των διοικητικών υπηρεσιών του δημοσίου και όχι από τους εργολάβους. Ζητούν να καταργηθεί η εγκύκλιος 182 του 1985 που προβλέπει ότι όσοι δουλεύουν κάτω από 6 ώρες στην καθαριότητα δεν δικαιούνται ένσημα για βαρέα και ανθυγιεινά, ζητούν να ελεγχθούν οι εργοδότες από τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών, γιατί δεν πληρώνουν και δεν ασφαλίζουν τις εργαζόμενες. Καταγγέλλουν ότι, αν και η εγκύκλιος 182/85 για τα νοσοκομεία προβλέπει ότι οι καθαρίστριες δικαιούνται όσες ώρες και να δουλεύουν βαρέα ένσημα, τις δηλώνουν σαν γενικών καθηκόντων, τραπεζοκόμες, βοηθούς μαγείρων ή εργάτριες στα πλυντήρια και τους κολλούν απλά ένσημα… Η απάντηση των διοικήσεων των δημόσιων οργανισμών είναι: «εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν. Με ποιους δουλεύουν, πώς δουλεύουν, είναι δική τους δουλειά, εμάς δεν μας ενδιαφέρει».
Το εργατικό κίνημα δέχεται για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες δολοφονική επίθεση από τραμπούκους της εργοδοσίας… Οι ομοσπονδίες και οι συνομοσπονδίες δεν αρκεί να βγάζουν ανθρωπιστικές ανακοινώσεις, είναι ανάγκη να καλέσουν τα συνδικάτα και τους εργαζομένους σε απεργιακές κινητοποιήσεις και αγωνιστική δράση. Τα σωματεία και ομοσπονδίες σε ΔΕΚΟ πρέπει να σταματήσουν να ανέχονται να δρουν μέσα στους χώρους εργασίας τους οι δουλεμπορικές εταιρείες. Πρέπει επιτέλους η ΓΣΕΕ και το ΕΚΑ να καταγγείλουν ως εργοδοτικό το στημένο σωματείο από την ΟΙΚΟΜΕΤ του Οικονομάκη. Είναι σοβαρό πρόβλημα ακόμη και στα γραφεία της ΓΣΕΕ να υπάρχει ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού…
Τα όσα συμβαίνουν στο χώρο των εταιρειών καθαρισμού είναι μία μόνο από τις περιπτώσεις του σύγχρονου δουλεμπορίου. Το δουλεμπόριο από τους εργολάβους, η νομιμοποίηση της εργοδοτικής ασυδοσίας, η ελαστική εργασία προωθήθηκαν με διάφορους τρόπους σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Δεν είναι μεμονωμένες αυθαιρεσίες αυτές που συμβαίνουν στο χώρο των εταιρειών καθαρισμού. Είναι μέρος της συνολικότερης επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων, της αναίρεσης κατακτήσεων, της αμφισβήτησης του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση. Δείχνουν που θέλουν εργοδότες και η πολιτική της κυβέρνησης να πάνε τα πράγματα για όλους μας.
Γι’ αυτό και η υπόθεση αυτή μας αφορά ΟΛΟΥΣ. Ήρθε η ώρα την απάντηση να δώσει το εργατικό κίνημα που δεν σιωπά μπροστά στο έγκλημα, που θα δώσει τη μάχη μέχρι τέλος για να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο της ελαστικής εργασίας και να τελειώσει μια για πάντα το δουλεμπόριο των εργαζομένων, αλλά και για να αμείβονται αξιοπρεπώς και να έχουν πλήρη ασφάλιση. Τα σωματεία να μη σιωπήσουν, να πάρουν θέση, να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα ενάντια στο δουλεμπόριο. Ειδικά τα σωματεία και οι ομοσπονδίες που βρίσκονται σε χώρους όπου απασχολούνται ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι να απαιτήσουν να σταματήσει το απαράδεκτο αυτό καθεστώς, να γίνουν προσλήψεις και διορισμοί προσωπικού καθαριότητας και να επιστρέψουν στις δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς και εταιρείες όλες οι λειτουργίες που έχουν ανατεθεί σε ιδιώτες και εργολάβους και να απαιτήσουν αμέσως η πληρωμή αυτού του προσωπικού να γίνεται με ευθύνη των ΔΕΚΟ και των Δημόσιων Ιδρυμάτων και όχι των δουλεμπόρων. Τέλος, είναι αίτημα του εργατικού κινήματος να χορηγηθεί τώρα πλήρης σύνταξη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Κωνσταντίνα.
Να στηρίξουμε τον ηρωικό αγώνα της ΠΕΚΟΠ. Είναι χρέος τιμής στην Κωνσταντίνα να γίνουν μέλη της ΠΕΚΟΠ όλες οι εργάτριες καθαρίστριες και να συμβάλουμε όλοι στη δικαίωση του αγώνα που δίνουν οι συναδέλφισσές μας.
Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.
Να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρείες.
Κανένας εργαζόμενος ενοικιαζόμενος.
Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού
Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής
Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
Σωματείο Εργαζομένων στις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»
Σωματείο Εργαζομένων στις Ταχυμεταφορικές και Ταχυδρομικές Επιχειρήσεις Αττικής
Σωματείο Εργαζομένων Vodafone
Σωματείο συμβασιούχων ΕΛΤΑ
Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Κερατσινίου - Περάματος «Ν. Πλουμπίδης».
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νίκαιας - Πειραιά
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Η Αθηνά»
Α΄ Σύλλογος Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Παρθενώνας»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π. Ε. «Αριστοτέλης»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Κ. Σωτηρίου»
Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νέας Σμύρνης
Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σύρου – Τήνου - Μυκόνου
Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων
Γ΄ ΕΛΜΕ Αθήνας
ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου - Φυλής
Σύλλογος Έμμισθων Ιατρών Ιδιωτικών Νοσοκομείων Αθήνας – Πειραιά
Σωματείο Εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου
Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» (Κοργιαλένειο – Μπενάκειο)
Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων
Πενταμελής Επιτροπή ΕΙΝΑΠ του Νοσοκομείου Νίκαιας
Σωματείο Εργαζομένων στα Καταστήματα Τύπου του Αεροδρομίου Αθηνών
Σωματείο Εργαζομένων ΜΜΕ Λέσβου
Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Βορείου Ελλάδας
Σωματείο Υπαλλήλων και Εργατοτεχνιτών Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΒΟ- ΠΥΡΚΑΛ) Αιγίου
Σύλλογος Εργαζομένων Proton Ασφαλιστικής
Πανελλήνιος Σύλλογος Προσωπικού ΕΡΤ-ΑΕ
Σωματείο Εργαζομένων Εθνικού Θεάτρου
Σύλλογος Μετεκπαιδευόμενων Δασκάλων και Νηπιαγωγών Μαράσλειου Διδασκαλείου και Διδασκαλείου Νηπιαγωγών ΤΕΑΠΗ
Πανελλαδικό Σωματείο Ενέργειας «Εργατική Αλληλεγγύη»
Σ.Ε.ΕΛΛ.Α.Σ.- Σύλλογος Εργαζομένων στα Κεντρικά Γραφεία των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων ΑΒΕΕ (ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ)
Σύλλογος Εκτάκτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού Α.Τ.Ε.Ι. Πάτρας«Αρτίν Δανελιάν»
Σωματείο Προσωπικού Καθαριότητας Δήμου Πάτρας
Σύλλογος Δ.Ε.Υ.Α. Πάτρας
Σωματείο εργαζομένων στη Φύλαξη Πελοποννήσου –Ηπείρου -Στερεάς-Ιονίων νήσων
Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων Πατρών και περιοχής Αχαίας « Η ΕΝΟΤΗΤΑ»
Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων PORTO-RIO
Σωματείο εργαζομένων Ηλεκτρομηχανικής ΚΥΜΗΣ
Ένωση Τεχνικών ΔΕΗ Τ.Δ.Ε. Πάτρας
Σωματείο Εργαζομένων ΑΒΕΞ
Σωματείο Σερβιτόρων Νομού Αχαΐας
Ένωση Εργαζομένων Φυσικού Αερίου Αττικής
Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. Αττικής
Σύλλογος Προσωπικού Εναέριων Μεταφορών
Σύλλογος Εργαζομένων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας(Κ.Θ.Β.Ε.) πάσης φύσεως προσωπικού
Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Βύρωνα
Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας
Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Ρέντη
Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών
Συγκέντρωση Πέμπτη 22/01 6μ.μ. Προπύλαια
και πορεία στο Υπουργείο Εργασίας
Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων
για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση
του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
20/1/09
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
Όπως αποφάσισε η τελευτάια Συνέλευση της Κατάληψης της ΕΣΗΕΑ: "ΤΡΙΤΗ, 20/01, 20:00, ΤΜΗΜΑ ΕΜΜΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (Καλαμιώτου 2, Πλ. Καπνικαρέας): ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ"
ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ε.Σ.Η.Ε.Α.
10-16/01/2009
16/1/09
Συμβαίνει στα ΜΜΕ...
Ελεύθερος Τύπος: Δύο ακόμα απολύσεις σήμερα, 16/01, στον Ελεύθερο Τύπο, ενώ ήδη την επομένη της παρέμβασης της κατάληψης στο "μαγαζί" της Γιάννας, είχε απολυθεί ένας συνάδελφος.
Έθνος: Χτες, 15/01, ανακοινώθηκε στους εργαζόμενους ότι επίκεινται 100 (!!) απολύσεις το επόμενο διάστημα, οξύνοντας έτσι το κλίμα τρομοκράτησης.
Alpha: Σε παραιτήσεις εξωθούνται, μέσω προσωπικών "παραινέσεων", εργαζόμενοι στον τηλεοπτικό σταθμό Άλφα...
Όλα αυτά και ενώ κάποιοι "εκπρόσωποί" μας, ενόσω ήμασταν στην κατειλημμένη εσηεα λασπολογούσαν μιλώντας για "κατάλυση της δημοκρατίας", τώρα περί άλλων τυρβάζουν. Άξιος ο μισθός σας...
Αυτοοργάνωση των εργαζομένων τώρα, ενάντια στην τρομοκρατία των απολύσεων
Συνάντηση Τρίτη 20/01 στα ΕΜΜΕ, Καλαμιώτου 2, Πλ. Καπνικαρέας
Έθνος: Χτες, 15/01, ανακοινώθηκε στους εργαζόμενους ότι επίκεινται 100 (!!) απολύσεις το επόμενο διάστημα, οξύνοντας έτσι το κλίμα τρομοκράτησης.
Alpha: Σε παραιτήσεις εξωθούνται, μέσω προσωπικών "παραινέσεων", εργαζόμενοι στον τηλεοπτικό σταθμό Άλφα...
Όλα αυτά και ενώ κάποιοι "εκπρόσωποί" μας, ενόσω ήμασταν στην κατειλημμένη εσηεα λασπολογούσαν μιλώντας για "κατάλυση της δημοκρατίας", τώρα περί άλλων τυρβάζουν. Άξιος ο μισθός σας...
Αυτοοργάνωση των εργαζομένων τώρα, ενάντια στην τρομοκρατία των απολύσεων
Συνάντηση Τρίτη 20/01 στα ΕΜΜΕ, Καλαμιώτου 2, Πλ. Καπνικαρέας
Η ανακοίνωση λήξης της κατάληψης ΕΣΗΕΑ
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΩΡΑΙΑ ΑΦΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΣΗΕΑ
Σάββατο 10/1 16:00 το απόγευμα. Μια ομάδα εργαζομένων, μπλοκάκηδων, μαύρων, άμισθων, απολυμένων, άνεργων, φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ, αφού έχει παρακολουθήσει το κτίριο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. και διαπιστώνει ότι από τις 12 παραμένει με τα ρολά ανεβασμένα και με έναν φύλακα, αφού οι επίσημοι εκπρόσωποι της λείπουν σε κοπή πίτας με επίσημο διασκεδαστή τον Σάκη Ρουβά και παρουσιάστρια την έγκριτο δημοσιογράφο Χριστίνα Λαμπίρη, εισβάλλει και καταλαμβάνει το κτίριο. Αυτά όσον αφορά τα γεγονότα που τεχνηέντως διαστρεβλώνονται.
Από κει και πέρα. Οι λόγοι της κατάληψης είναι γνωστοί τοις πάσι και αναλύθηκαν διεξοδικά σε ό,τι η κατάληψη παρήγαγε. Τη μεγαλύτερη σημασία έχουν τα αποτελέσματα. Για 6 μέρες το κτίριο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. απελευθερώθηκε από πληροφοριακούς εργάτες των ΜΜΕ, οι οποίοι συναντήθηκαν με ένα ευρύτερο εξεγερσιακό κίνημα, που συνταράσσει την Ελλάδα από τον Δεκέμβρη. Στην κατειλημμένη ΕΣΗΕΑ πραγματοποιήθηκαν για 6 μέρες συνελεύσεις που είναι αριθμητικά ίσες με αυτές που έγιναν σε 7 χρόνια από την επίσημη Ε.Σ.Η.Ε.Α. και ο κόσμος που συμμετείχε σε κάθε μια από αυτές ήταν πολλαπλάσιος από κάθε μία από τις προηγούμενες 6 συνελεύσεις της Ε.Σ.Η.Ε.Α. Αλλά δεν είναι μόνο ποσοτικό το ζήτημα. Άνθρωποι που είχαν ξαναλειτουργήσει στο ίδιο κτίριο, για πρώτη φορά βρέθηκαν να συνδιαμορφώνουν ευρισκόμενοι σε έναν κύκλο εργαζομένων κι όχι σε ένα πάνελ ακροατών των εργατοπατέρων.
Και δεν είναι μόνο ζήτημα μορφής αλλά και περιεχομένου. Ένας πολυδιασπασμένος κλάδος χιλιάδων εργαζομένων, που στα μάτια της κοινωνίας ταυτίζεται με μια ελίτ ρουφιάνων μεγαλοδημοσιογράφων, σύνδεσε άμεσα την εργασιακή εκμετάλλευση, που δέχεται από τα αφεντικά του με την προπαγάνδα αυτών ενάντια σε μια εξεγερμένη κοινωνία. Σύνδεσε άμεσα την απλήρωτη/ελαστική εργασία στα ΜΜΕ με τον έλεγχο του κεφαλαίου πάνω στη διαχείριση της ενημέρωσης. Σύνδεσε τον αγώνα ενάντια στις απολύσεις στα ΜΜΕ με τη χρησιμοποίηση των μέσων παραγωγής πληροφοριών για κινηματικούς σκοπούς. Σύνδεσε την άμεση δράση σε εργασιακούς χώρους με το ζήτημα της αντιπληροφόρησης. Αυτοί που ο επαγγελματικός τους ρόλος είναι να διαμεσολαβούν τους κοινωνικούς αγώνες, αγωνίστηκαν ενάντια στην διαμεσολάβηση των αγώνων τους. Οι ίδιοι/ες που μετατρέπουν την πραγματικότητα σε θέαμα συζήτησαν γύρω από την κινηματική χρησιμότητα της εικόνας και του ήχου. Στο μέγαρο της Ε.Σ.Η.Ε.Α. οι πτυχιούχοι που αμείβονται με 500 ευρώ ως επισφαλείς εργαζόμενοι άκουσαν προσεκτικά τον λόγο της καθαρίστριας που παίρνει τα ίδια ως ενοικιαζόμενη εργαζόμενη, με σκοπό να σπουδάσει τα παιδιά της.
Να το πούμε ωμά; Στο δημοσιογραφικό ρουφιανιλίκι αντιπαρατέθηκε η κάλυψη πορειών από τους ίδιους τους αγωνιζόμενους. Στη συνδικαλιστική διαμεσολάβηση αντιπαρατέθηκε η άρνηση μας να συνομιλήσουμε με τον διευθυντή του «Ελεύθερου Τύπου» καθ’ όλη τη διάρκεια μοιράσματος κειμένου στους εργαζομένους του. Εδώ και 30 χρόνια διάφορα σωματεία και αγωνιστές που δραστηριοποιούνται στο χώρο των ΜΜΕ, θέτουν την αναγκαιότητα της λειτουργίας ενός Ενιαίου Συνδικάτου Τύπου. Για 6 μέρες στην απελευθερωμένη ΕΣΗΕΑ συναντήθηκαν δημοσιογράφοι, φωτορεπόρτερ, μοντέρ, γραφίστες, οπερατέρ, σκηνοθέτες, ηχολήπτες, τεχνικοί που προχώρησαν σε δράσεις ενάντια στους εργοδότες των ΜΜΕ και σε διαμόρφωση πληροφοριακού υλικού για κινηματική χρήση.
Αυτή η κατάληψη λήγει αντιλαμβανόμενη ότι τα ρήγματα που έχει προκαλέσει είναι πολλαπλά και τα αποτελέσματά τους θα είναι ορατά στο άμεσο μέλλον. Αυτή η κατάληψη λήγει αυτοκαθοριζόμενη απέναντι στις γελοίες ανακοινώσεις Σόμπολων και Τσαλαπάτηδων, αλλά και στις πιέσεις αριστερών δυνάμεων της Ε.Σ.Η.Ε.Α., που στάθηκαν κριτικές ως προς τις αυτοοργανωμένες διαδικασίες των συνελεύσεων (μα δεν έχετε προεδρείο, δεν ψηφίζετε, δε θα πετύχετε τίποτα με την κατάληψη) και από τη δεύτερη μέρα σιγοψιθύριζαν «φτάνει, ως εδώ». Αυτή η κατάληψη λήγει ανανεώνοντας το ραντεβού με όλους τους ανθρώπους που αντιλαμβάνονται ότι οι κυρίαρχες κάθετες δομές δεν τους καλύπτουν και αποζητούν άμεση δράση απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και έμπρακτη αλληλεγγύη μεταξύ των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.
Η τελευταία μας φράση στο κείμενο με το οποίο εισβάλαμε στην Ε.Σ.Η.Ε.Α. ήταν «Δεν φοβόμαστε τις απολύσεις, τα αφεντικά να φοβούνται τις άγριες απεργίες». Επειδή δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από μια εικόνα από το μέλλον, θεωρούμε ότι προς το παρόν είμαστε ακόμα στην αρχή. Έχουμε πολλά να πούμε και ακόμη περισσότερα να κάνουμε και να πετύχουμε. Παραδεχόμαστε ότι στην απόφαση μας για τη λήξη της κατάληψης νωρίς το πρωί της 16ης Ιανουαρίου βάρυνε η βόμβα των 100 απολύσεων, που εξαπολύει ο Μπόμπολας στο Έθνος και τις οποίες ο πρόεδρος Σόμπολος γνώριζε εδώ και ένα μήνα, αλλά ουδέν έπραξε. Αφήνουμε «ελεύθερο» τον χώρο της Ε.Σ.Η.Ε.Α., προκειμένου οι συνδικαλιστικές της ηγεσίες να μην επικαλεστούν κανένα πρόσχημα για την αδράνεια τους, κανένα άλλοθι ότι λόγω της κατειλημμένης ΕΣΗΕΑ δεν μπορούν να συνεδριάσουν, όπως ίσως θα περιμένουν αρκετοί συνάδελφοι του Έθνους, για να δώσουν λύση. Εμείς πάντως δεν έχουμε αυταπάτες ότι θα το κάνουν, οπότε εις το επανιδείν….
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣ ΛΕΞΗ…
ΤΡΙΤΗ, 20/01, 20:00, ΤΜΗΜΑ ΕΜΜΕ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (Καλαμιώτου 2, Πλ. Καπνικαρέας): ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
ΚΑΤΑΛΗΨΗ Ε.Σ.Η.Ε.Α.
10-16/01/2009
15/1/09
Για την εκπαιδευτική πορεία
Παρακολουθήστε την "αντικάλυψη" της πορείας στο μπλογκ της κατειλημμένης ΕΣΗΕΑ:
http://katalipsiesiea.blogspot.com/
http://katalipsiesiea.blogspot.com/
13/1/09
Απάντηση στην περιρρέουσα λασπολογία
Είμαστε τα παιδιά με τους υπνόσακους, που όμως δεν κοιμούνται......
Με καθυστέρηση 48 ωρών, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε με δύο ξεχωριστά κείμενα να αναπαράγει –με αφορμή την κατάληψη του κτηρίου της- τη γνωστή λασπολογία εναντίον των αγωνιζόμενων ανθρώπων, που ο σεπτός Πρόεδρος της Ένωσης εκτοξεύει έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα από το δελτίο των 8.
Τα κείμενα αυτά δεν πρέπει να απογοήτευσαν κανένα. Όχι μόνο ακολουθούν κατά γράμμα την επιχειρηματολογία του κυρίαρχου λόγου εδώ και δύο μήνες, αλλά επαναλαμβάνουν με ακρίβεια και το ΚΥΠατζίδικο ύφος με το οποίο μεγαλοδημοσιογράφοι –που θεωρούν ότι εκπροσωπούν εργαζόμενους- παπαγαλίζουν τα σενάρια της Ελληνικής Αστυνομίας, λασπολογώντας αδιακρίτως εναντίον αγώνων και ανθρώπων.
Κατανοούμε το σύνδρομο στέρησης που ένιωσαν όλοι αυτοί που αναγκάστηκαν να αποχωριστούν αυτές τις ημέρες τις δερμάτινες κουνιστές πολυθρόνες τους. Επειδή όμως τα δύο κείμενα (που θα μπορούσαν να είναι ένα) θέτουν ορισμένα σημαντικά ζητήματα, ας επιχειρήσουμε να τα βάλουμε κάτω.
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ «ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ»
Αυτοί που εδώ και πολλά χρόνια επέλεξαν πρόθυμα να αποτελούν τις μαριονέτες της εργοδοσίας, ευλογώντας τις εργασιακές σχέσεις γαλέρας στα ΜΜΕ, έχουν το θράσος να αποκαλούν «μαριονέτες» κάποιας παράταξης της ΕΣΗΕΑ όσους και όσες συμμετέχουμε στην κατάληψη. Τους απαντάμε ότι δεν είμαστε όλοι σαν τα μούτρα τους. Αντίθετα με αυτούς, δεν έχουμε την όρεξη να γίνουμε παπαγαλάκι κανενός και παραμένουμε συνειδητά ακαθοδήγητοι. Η Κατάληψη της ΕΣΗΕΑ εξέφρασε από την αρχή την αντίθεση και τη σύγκρουσή της με όλο το «σύστημα ΕΣΗΕΑ». Την αντίθεση και τη σύγκρουσή της με ένα «σωματείο» που αποκλείει τους πιο αδύναμους εργασιακά εργαζόμενους (μπλοκάκια, «μαύρους», άμισθους) και γράφει κατά συρροή εργοδότες και εργολάβους. Την αντίθεση και τη σύγκρουσή της με τη λογική της συντεχνίας, που θέλει διαχωρισμένους ανά κλάδο τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ «ΒΙΑ»
Η κυρίαρχη ιδεολογία κρατά πάντα για τον εαυτό της το μονοπώλιο να ορίζει τι είναι βία. Οι αυθαιρεσίες των εργοδοτών, οι απολύσεις, η στυγνή εργασιακή εκμετάλλευση, οι μισθοί της πείνας, ονομάζονται λιτότητα προς όφελος της κοινωνίας, αναγκαίες ρυθμίσεις για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, απαραίτητες ενέργειες για τη μακροημέρευση του συστήματος. Απ’ την άλλη, οι αγώνες των εργαζομένων βαφτίζονται παράνομοι, οι απεργίες καταχρηστικές, οι δυναμικές ενέργειες διεκδίκησης και ρήξης παρέκκλιση από τη «συνδικαλιστική δράση και νομιμότητα». Μια συνδικαλιστική συντεχνία, που περιθωριοποιεί χιλιάδες εργαζόμενους στην Ενημέρωση ως τη νέα εργατοπλέμπα της βιομηχανίας των ΜΜΕ, παρουσιάζεται ως η μοναδική, που μπορεί και δικαιούται να μιλά εκ μέρους των εργαζομένων!! Την ίδια ώρα, οι άνθρωποι που αντιδρούν σε ένα καθεστώς εκμετάλλευσης και αδικίας κατηγορούνται ότι βάλλουν με βάναυσο τρόπο κατά της «ενημέρωσης και Δημοκρατίας».
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» ΚΑΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ»
Η διαστρέβλωση, η παραποίηση, η απόκρυψη, η λογοκρισία γεγονότων και ειδήσεων αποτελεί τον κανόνα στον χώρο της «ενημέρωσης», με στόχο τη συλλογική ύπνωση. Συμμετέχοντας από τα μέσα στην εξέγερση και παρακολουθώντας από τα Μέσα τον εξοστρακισμό των πραγματικών γεγονότων σε σχέση με αυτή, διαπιστώνουμε ξαφνικά δυο παράλληλες κοινωνίες. Την κοινωνία, απ’ τη μια, των ανθρώπων, που αγωνίζονται, που αμφισβητούν την κυριαρχία, που παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους, και απ’ την άλλη, την κοινωνία της διαμεσολάβησης, του θεάματος, της κατανάλωσης, του Life-Style, της επιταγής στην επιστροφή στην κανονικότητα, της συνθηκολόγησης. Όσο για την πολυπόθητη ελευθερία της έκφρασης, που υπαγορεύουν οι αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, πάει περίπατο μπροστά στο συμφέρον των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών και τον κίνδυνο να ανατραπεί η κοινωνική τους ειρήνη.
Για να τελειώνουμε. Επαναλαμβάνουμε προς πάσα κατεύθυνση: η κατάληψη απαρτίζεται από έμμισθους, «μπλοκάκηδες», ανέργους, «μαύρους», άμισθους και φοιτητές στο χώρο των ΜΜΕ. Το εγχείρημα μας στοχεύει στην ανάδειξη του εργασιακού μεσαίωνα στον χώρο της Ενημέρωσης, όπως και στην προβολή της ανάγκης για τη δημιουργία ενιαίου φορέα έκφρασης ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα Μέσα. Παράλληλα, αποσκοπεί να αποτελέσει ένα κέντρο αντιπληροφόρησης και εστία αγώνα, που πλαισιώνεται από αγωνιζόμενο κόσμο, που δεν συνδέεται αποκλειστικά με τον συγκεκριμένο κλάδο.
Είμαστε όντως τα παιδιά με τους υπνόσακους, που όμως δεν κοιμούνται….
Kατάληψη ΕΣΗΕΑ
Με καθυστέρηση 48 ωρών, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ αποφάσισε με δύο ξεχωριστά κείμενα να αναπαράγει –με αφορμή την κατάληψη του κτηρίου της- τη γνωστή λασπολογία εναντίον των αγωνιζόμενων ανθρώπων, που ο σεπτός Πρόεδρος της Ένωσης εκτοξεύει έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα από το δελτίο των 8.
Τα κείμενα αυτά δεν πρέπει να απογοήτευσαν κανένα. Όχι μόνο ακολουθούν κατά γράμμα την επιχειρηματολογία του κυρίαρχου λόγου εδώ και δύο μήνες, αλλά επαναλαμβάνουν με ακρίβεια και το ΚΥΠατζίδικο ύφος με το οποίο μεγαλοδημοσιογράφοι –που θεωρούν ότι εκπροσωπούν εργαζόμενους- παπαγαλίζουν τα σενάρια της Ελληνικής Αστυνομίας, λασπολογώντας αδιακρίτως εναντίον αγώνων και ανθρώπων.
Κατανοούμε το σύνδρομο στέρησης που ένιωσαν όλοι αυτοί που αναγκάστηκαν να αποχωριστούν αυτές τις ημέρες τις δερμάτινες κουνιστές πολυθρόνες τους. Επειδή όμως τα δύο κείμενα (που θα μπορούσαν να είναι ένα) θέτουν ορισμένα σημαντικά ζητήματα, ας επιχειρήσουμε να τα βάλουμε κάτω.
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ «ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ»
Αυτοί που εδώ και πολλά χρόνια επέλεξαν πρόθυμα να αποτελούν τις μαριονέτες της εργοδοσίας, ευλογώντας τις εργασιακές σχέσεις γαλέρας στα ΜΜΕ, έχουν το θράσος να αποκαλούν «μαριονέτες» κάποιας παράταξης της ΕΣΗΕΑ όσους και όσες συμμετέχουμε στην κατάληψη. Τους απαντάμε ότι δεν είμαστε όλοι σαν τα μούτρα τους. Αντίθετα με αυτούς, δεν έχουμε την όρεξη να γίνουμε παπαγαλάκι κανενός και παραμένουμε συνειδητά ακαθοδήγητοι. Η Κατάληψη της ΕΣΗΕΑ εξέφρασε από την αρχή την αντίθεση και τη σύγκρουσή της με όλο το «σύστημα ΕΣΗΕΑ». Την αντίθεση και τη σύγκρουσή της με ένα «σωματείο» που αποκλείει τους πιο αδύναμους εργασιακά εργαζόμενους (μπλοκάκια, «μαύρους», άμισθους) και γράφει κατά συρροή εργοδότες και εργολάβους. Την αντίθεση και τη σύγκρουσή της με τη λογική της συντεχνίας, που θέλει διαχωρισμένους ανά κλάδο τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ «ΒΙΑ»
Η κυρίαρχη ιδεολογία κρατά πάντα για τον εαυτό της το μονοπώλιο να ορίζει τι είναι βία. Οι αυθαιρεσίες των εργοδοτών, οι απολύσεις, η στυγνή εργασιακή εκμετάλλευση, οι μισθοί της πείνας, ονομάζονται λιτότητα προς όφελος της κοινωνίας, αναγκαίες ρυθμίσεις για τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, απαραίτητες ενέργειες για τη μακροημέρευση του συστήματος. Απ’ την άλλη, οι αγώνες των εργαζομένων βαφτίζονται παράνομοι, οι απεργίες καταχρηστικές, οι δυναμικές ενέργειες διεκδίκησης και ρήξης παρέκκλιση από τη «συνδικαλιστική δράση και νομιμότητα». Μια συνδικαλιστική συντεχνία, που περιθωριοποιεί χιλιάδες εργαζόμενους στην Ενημέρωση ως τη νέα εργατοπλέμπα της βιομηχανίας των ΜΜΕ, παρουσιάζεται ως η μοναδική, που μπορεί και δικαιούται να μιλά εκ μέρους των εργαζομένων!! Την ίδια ώρα, οι άνθρωποι που αντιδρούν σε ένα καθεστώς εκμετάλλευσης και αδικίας κατηγορούνται ότι βάλλουν με βάναυσο τρόπο κατά της «ενημέρωσης και Δημοκρατίας».
ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» ΚΑΙ «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ»
Η διαστρέβλωση, η παραποίηση, η απόκρυψη, η λογοκρισία γεγονότων και ειδήσεων αποτελεί τον κανόνα στον χώρο της «ενημέρωσης», με στόχο τη συλλογική ύπνωση. Συμμετέχοντας από τα μέσα στην εξέγερση και παρακολουθώντας από τα Μέσα τον εξοστρακισμό των πραγματικών γεγονότων σε σχέση με αυτή, διαπιστώνουμε ξαφνικά δυο παράλληλες κοινωνίες. Την κοινωνία, απ’ τη μια, των ανθρώπων, που αγωνίζονται, που αμφισβητούν την κυριαρχία, που παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους, και απ’ την άλλη, την κοινωνία της διαμεσολάβησης, του θεάματος, της κατανάλωσης, του Life-Style, της επιταγής στην επιστροφή στην κανονικότητα, της συνθηκολόγησης. Όσο για την πολυπόθητη ελευθερία της έκφρασης, που υπαγορεύουν οι αρχές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, πάει περίπατο μπροστά στο συμφέρον των επιχειρηματιών-ιδιοκτητών και τον κίνδυνο να ανατραπεί η κοινωνική τους ειρήνη.
Για να τελειώνουμε. Επαναλαμβάνουμε προς πάσα κατεύθυνση: η κατάληψη απαρτίζεται από έμμισθους, «μπλοκάκηδες», ανέργους, «μαύρους», άμισθους και φοιτητές στο χώρο των ΜΜΕ. Το εγχείρημα μας στοχεύει στην ανάδειξη του εργασιακού μεσαίωνα στον χώρο της Ενημέρωσης, όπως και στην προβολή της ανάγκης για τη δημιουργία ενιαίου φορέα έκφρασης ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα Μέσα. Παράλληλα, αποσκοπεί να αποτελέσει ένα κέντρο αντιπληροφόρησης και εστία αγώνα, που πλαισιώνεται από αγωνιζόμενο κόσμο, που δεν συνδέεται αποκλειστικά με τον συγκεκριμένο κλάδο.
Είμαστε όντως τα παιδιά με τους υπνόσακους, που όμως δεν κοιμούνται….
Kατάληψη ΕΣΗΕΑ
12/1/09
Καταγγελία της Ένωσης Φωτογράφων Ελλάδος προς τον Παυλόπουλο
Προς:
Υπουργό Εσωτερικών
κ. Προκόπη Παυλόπουλο
Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών
κ. Χρήστο Μαρκογιαννάκη
Αξιότιμοι κ.κ. Υπουργοί,
Είμαστε υποχρεωμένοι για μια ακόμη φορά να καταγγείλουμε την απαράδεκτη συμπεριφορά ανδρών της Ελληνικής Αστυνομίας που επιτέθηκαν αναίτια, κακοποίησαν και τραυμάτισαν συναδέλφους μας φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους κατά την διάρκεια του χθεσινού εκπαιδευτικού συλλαλητηρίου.
Επειδή τα γεγονότα είναι γνωστά, η επαναλαμβανόμενη αυτή τακτική από την πλευρά ανδρών της Ελληνικής Αστυνομίας, παρά τη πληθώρα των καταγγελιών και διαμαρτυριών της Ένωσής μας κατά το παρελθόν, δημιουργεί σοβαρά ερωτηματικά για το επί πλέον γεγονός ότι η ιδιότητα των συναδέλφων μας φωτορεπόρτερ ήταν περισσότερο από προφανής και σε καμιά περίπτωση οι επιθέσεις αυτές δεν μπορεί να θεωρηθούν τυχαίες.
Επειδή η συμπεριφορά αυτή των οργάνων της τάξης πλήττει βάναυσα την ελευθεροτυπία, σας καλούμε, για πολλοστή φορά, να λάβετε όλα τα απαραίτητα μέτρα για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών στην ολόπλευρη ενημέρωση, που αποτελεί την ψυχή της Δημοκρατίας.
Με τιμή
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚ. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΜΑΡΙΟΣ ΛΩΛΟΣ
Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
- Κυβερνητικό εκπρόσωπο κ. Ευαγ. Αντώναρο
- Γεν. Γραμματέα Επικοινωνίας κ. Μαργαρίτα Παπαδά
- Συντονιστική Επιτροπή Συνεργαζόμενων Ενώσεων στον Τύπο
Ενημέρωση από την ανοιχτή γενική συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ στις 11/1
Η συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ αποφάσισε την συνέχιση της κατάληψης και ως κέντρο αντιπληροφόρησης ενάντια στην κυρίαρχη προπαγανδα των ΜΜΕ, παράλληλα με τις παρεμβάσεις για εργασιακά ζητήματα των ΜΜΕ που θα οργανώνονται. Λόγω της πλαισίωσης της κατάληψης από αρκετούς/ες εργαζόμενους στα ΜΜΕ έχουν κατατεθεί αρκετές προτάσεις για δημιουργία διαφορετικών ειδικευμένων ομαδών εργασίας γυρω από το ζήτημα της αντιπληροφόρησης σεόλες του τις μορφες (λόγος, εικόνα, blog, video, φωτογραφικό υλικό κτλ.).
Η κατάληψη ΕΣΗΕΑ ζητάει την πλαισίώση αυτού του εγχειρήματος αντιπληροφόρησης από όποιον-α ενδιαφέρεται για την ανάδειξη μιας διαφορετικής, κινηματικής αντίληψης γύρω από την είδηση και την ενημέρωση, είτε από περισσότερους/ες εργαζόμενους στα ΜΜΕ που κατέχουν την απαραιτητη τεχνογνωσία και υλικό, είτε από κόσμο του κινήματος. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η στήριξη της κατάληψης στις καθημερινές στις ώρες που οι περισσότεροι καταληψίες εργαζόμαστε (πρωι-μεσημέρι).
Για αυρίο Δευτερα 12/1 η κατάληψη ΕΣΗΕΑ καλεί:
18:00 Ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση:
Εικόνα και Ήχος: Πέρα από το θέαμα συζήτηση και προβληματισμός για το ξεπέρασμα μίας συλλογικής αμηχανίας
21:00 Ανοιχτή Γενική Συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ:
Καλείται όλος ο κόσμος των σωματείων που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ να παρευρεθεί για να συμμετάσχει στις δρατηριότητες της "απελευθερωμένης" ΕΣΗΕΑ
Η κατάληψη ΕΣΗΕΑ ζητάει την πλαισίώση αυτού του εγχειρήματος αντιπληροφόρησης από όποιον-α ενδιαφέρεται για την ανάδειξη μιας διαφορετικής, κινηματικής αντίληψης γύρω από την είδηση και την ενημέρωση, είτε από περισσότερους/ες εργαζόμενους στα ΜΜΕ που κατέχουν την απαραιτητη τεχνογνωσία και υλικό, είτε από κόσμο του κινήματος. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η στήριξη της κατάληψης στις καθημερινές στις ώρες που οι περισσότεροι καταληψίες εργαζόμαστε (πρωι-μεσημέρι).
Για αυρίο Δευτερα 12/1 η κατάληψη ΕΣΗΕΑ καλεί:
18:00 Ανοιχτή εκδήλωση - συζήτηση:
Εικόνα και Ήχος: Πέρα από το θέαμα συζήτηση και προβληματισμός για το ξεπέρασμα μίας συλλογικής αμηχανίας
21:00 Ανοιχτή Γενική Συνέλευση της Κατάληψης ΕΣΗΕΑ:
Καλείται όλος ο κόσμος των σωματείων που δραστηριοποιούνται στον χώρο των ΜΜΕ να παρευρεθεί για να συμμετάσχει στις δρατηριότητες της "απελευθερωμένης" ΕΣΗΕΑ
10/1/09
ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ
Όσο διαρκεί η κατάληψη στην ΕΣΗΕΑ θα μας βρείτε εκεί:
http://katalipsiesiea.blogspot.com/
Το κείμενο της κατάληψης:
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ…
κι όχι τα αφεντικά των ΜΜΕ
Οι χιλιάδες διαδηλωτές-τριες που πλημμύρισαν τους δρόμους πανελλαδικά την Παρασκευή 09/01 απέδειξαν ότι η φωτιά του Δεκέμβρη δεν σβήνει, ούτε από σφαίρες και βιτριόλι ενάντια σε αγωνιστές-τριες ούτε από την ιδεολογική τρομοκρατία που εξαπολύθηκε τις τελευταίες μέρες από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Γι’ αυτό η μόνη απάντηση του κράτους απέναντι στη νεολαία και τους εργαζόμενους ήταν γι’ άλλη μια φορά η ωμή καταστολή. Τα ΜΑΤ, έχοντας λυμένα τα χέρια τους από τις διαταγές των αφεντικών τους και την παρότρυνση των ΜΜΕ για μηδενική ανοχή, φιλοδώρησαν με χημικά, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις όποιον βρέθηκε απλώς στον δρόμο τους.
Όταν η κρατική καταστολή στρέφεται (όπως στις 09/01) ενάντια ακόμα και σε εργαζόμενους δημοσιογράφους, οπερατέρ, φωτορεπόρτερ, δικηγόρους, που στέκονται στον δρόμο χωρίς να παίρνουν το μέρος των δολοφόνων, γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι από τα εξεγερσιακά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος έχει τεθεί ένα ζήτημα αξιοπρέπειας στον καθένα και στην καθεμία από εμάς που η επιβίωσή του/της εξαρτάται από τον μισθό. Έτσι και κάποιοι/ες που εργαζόμαστε στον χώρο των ΜΜΕ παίρνουμε θέση στο πλάι των αγωνιζόμενων. Τόσο με την άμεση συμμετοχή μας στον αγώνα ως εργαζομένων, όσο και με τη μάχη που δίνουμε στους εργασιακούς μας χώρους για να μην περάσει η άποψη της εργοδοσίας των ΜΜΕ γύρω από τα γεγονότα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόλυση του φωτορεπόρτερ Κώστα Τσιρώνη από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» επειδή φωτογράφησε τους μπάτσους να σηκώνουν τα όπλα μια μέρα μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι τα ΜΜΕ ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους θα κάνουν ό,τι μπορούν για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του, το ξέρουμε άλλωστε καλύτερα γιατί δουλεύουμε σε αυτά. Όπως γνωρίζουμε επίσης ότι, για να παίρνει θέση ο κάθε Πρετεντέρης, ο κάθε Τράγκας, ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος υπέρ της κατάργησης του ασύλου και του διαχωρισμού των αγωνιζόμενων σε «κουκουλοφόρους» και «ειρηνικούς» διαδηλωτές, έχουν ανάγκη την καθημερινή σιωπή όλων μας.
Η θέση μας μαζί με τους εξεγερμένους προκύπτει και από την καθημερινή εκμετάλλευση που βιώνουμε στους χώρους εργασίας. Στη βιομηχανία των ΜΜΕ περισσεύουν όπως παντού οι ελαστικές/επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, η άμισθη/ανασφάλιστη εργασία, η δουλειά με το κομμάτι, οι υπερωρίες και η εργοδοτική αυθαιρεσία. Το τελευταίο διάστημα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση, έχουν επίσης ενταθεί οι απολύσεις και η τρομοκρατία της απόλυσης.
Όπως όλοι οι εργαζόμενοι, βιώνουμε κι εμείς το ξεπούλημα και την κοροϊδία των συνδικαλοπατέρων. Η ΕΣΗΕΑ ως θεσμός στρέφεται ενάντια στους αγώνες των εργαζόμενων, είτε αφορούν στην αντίσταση απέναντι στην εργοδοσία, είτε στην επιτακτική ανάγκη για ξεπέρασμα των εσωτερικών διαχωρισμών και του κλαδικού κατακερματισμού, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ενιαίο συνδικάτο τύπου. Η συντεχνία αυτή, λειτουργώντας άλλωστε ως εργοδοτικό σωματείο, αποτελεί το βασικό στήριγμα των αφεντικών στην προσπάθειά τους να μας διαχωρίσουν από την υπόλοιπη εργατική τάξη, με τελευταίο παράδειγμα τη μη συμμετοχή της στη γενική απεργία της Τετάρτης 10/12.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μια πρωτοβουλία έμμισθων, μπλοκάκηδων, άνεργων, «μαύρων», άμισθων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτίριο της ΕΣΗΕΑ για να βάλουμε μπροστά όλα αυτά που μας ενώνουν με την αγωνιζόμενη κοινωνία:
-Την αντιπληροφόρηση, σε αντίθεση με την ιδεολογική προπαγάνδα των αφεντικών μας στα ΜΜΕ
-Την άμεση δράση όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ, αυτοοργανωμένα, αμεσοδημοκρατικά και από τα κάτω, απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε.
- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
- ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΘΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΙΣ ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Κάλεσμα για ανοιχτή συνέλευση ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα ΜΜΕ στην κατειλημμένη ΕΣΗΕΑ, Σάββατο 10/1, 20:00
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ
http://katalipsiesiea.blogspot.com/
Το κείμενο της κατάληψης:
ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ…
κι όχι τα αφεντικά των ΜΜΕ
Οι χιλιάδες διαδηλωτές-τριες που πλημμύρισαν τους δρόμους πανελλαδικά την Παρασκευή 09/01 απέδειξαν ότι η φωτιά του Δεκέμβρη δεν σβήνει, ούτε από σφαίρες και βιτριόλι ενάντια σε αγωνιστές-τριες ούτε από την ιδεολογική τρομοκρατία που εξαπολύθηκε τις τελευταίες μέρες από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Γι’ αυτό η μόνη απάντηση του κράτους απέναντι στη νεολαία και τους εργαζόμενους ήταν γι’ άλλη μια φορά η ωμή καταστολή. Τα ΜΑΤ, έχοντας λυμένα τα χέρια τους από τις διαταγές των αφεντικών τους και την παρότρυνση των ΜΜΕ για μηδενική ανοχή, φιλοδώρησαν με χημικά, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις όποιον βρέθηκε απλώς στον δρόμο τους.
Όταν η κρατική καταστολή στρέφεται (όπως στις 09/01) ενάντια ακόμα και σε εργαζόμενους δημοσιογράφους, οπερατέρ, φωτορεπόρτερ, δικηγόρους, που στέκονται στον δρόμο χωρίς να παίρνουν το μέρος των δολοφόνων, γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι από τα εξεγερσιακά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος έχει τεθεί ένα ζήτημα αξιοπρέπειας στον καθένα και στην καθεμία από εμάς που η επιβίωσή του/της εξαρτάται από τον μισθό. Έτσι και κάποιοι/ες που εργαζόμαστε στον χώρο των ΜΜΕ παίρνουμε θέση στο πλάι των αγωνιζόμενων. Τόσο με την άμεση συμμετοχή μας στον αγώνα ως εργαζομένων, όσο και με τη μάχη που δίνουμε στους εργασιακούς μας χώρους για να μην περάσει η άποψη της εργοδοσίας των ΜΜΕ γύρω από τα γεγονότα, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την απόλυση του φωτορεπόρτερ Κώστα Τσιρώνη από την εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» επειδή φωτογράφησε τους μπάτσους να σηκώνουν τα όπλα μια μέρα μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι τα ΜΜΕ ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους θα κάνουν ό,τι μπορούν για να γυρίσει ο κόσμος στα σπίτια του, το ξέρουμε άλλωστε καλύτερα γιατί δουλεύουμε σε αυτά. Όπως γνωρίζουμε επίσης ότι, για να παίρνει θέση ο κάθε Πρετεντέρης, ο κάθε Τράγκας, ο κάθε μεγαλοδημοσιογράφος υπέρ της κατάργησης του ασύλου και του διαχωρισμού των αγωνιζόμενων σε «κουκουλοφόρους» και «ειρηνικούς» διαδηλωτές, έχουν ανάγκη την καθημερινή σιωπή όλων μας.
Η θέση μας μαζί με τους εξεγερμένους προκύπτει και από την καθημερινή εκμετάλλευση που βιώνουμε στους χώρους εργασίας. Στη βιομηχανία των ΜΜΕ περισσεύουν όπως παντού οι ελαστικές/επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, η άμισθη/ανασφάλιστη εργασία, η δουλειά με το κομμάτι, οι υπερωρίες και η εργοδοτική αυθαιρεσία. Το τελευταίο διάστημα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση, έχουν επίσης ενταθεί οι απολύσεις και η τρομοκρατία της απόλυσης.
Όπως όλοι οι εργαζόμενοι, βιώνουμε κι εμείς το ξεπούλημα και την κοροϊδία των συνδικαλοπατέρων. Η ΕΣΗΕΑ ως θεσμός στρέφεται ενάντια στους αγώνες των εργαζόμενων, είτε αφορούν στην αντίσταση απέναντι στην εργοδοσία, είτε στην επιτακτική ανάγκη για ξεπέρασμα των εσωτερικών διαχωρισμών και του κλαδικού κατακερματισμού, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα ενιαίο συνδικάτο τύπου. Η συντεχνία αυτή, λειτουργώντας άλλωστε ως εργοδοτικό σωματείο, αποτελεί το βασικό στήριγμα των αφεντικών στην προσπάθειά τους να μας διαχωρίσουν από την υπόλοιπη εργατική τάξη, με τελευταίο παράδειγμα τη μη συμμετοχή της στη γενική απεργία της Τετάρτης 10/12.
Για όλους αυτούς τους λόγους, μια πρωτοβουλία έμμισθων, μπλοκάκηδων, άνεργων, «μαύρων», άμισθων και φοιτητών στον χώρο των ΜΜΕ αποφασίσαμε να καταλάβουμε το κτίριο της ΕΣΗΕΑ για να βάλουμε μπροστά όλα αυτά που μας ενώνουν με την αγωνιζόμενη κοινωνία:
-Την αντιπληροφόρηση, σε αντίθεση με την ιδεολογική προπαγάνδα των αφεντικών μας στα ΜΜΕ
-Την άμεση δράση όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ, αυτοοργανωμένα, αμεσοδημοκρατικά και από τα κάτω, απέναντι στην επίθεση που δεχόμαστε.
- ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ
- ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ
- ΔΕΝ ΘΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΘΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΙΣ ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Κάλεσμα για ανοιχτή συνέλευση ΟΛΩΝ των εργαζομένων στα ΜΜΕ στην κατειλημμένη ΕΣΗΕΑ, Σάββατο 10/1, 20:00
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ
6/1/09
Σύσκεψη Σωματείων και Εργαζομένων σχετικά με την Κωνσταντίνα Κούνεβα
Ως Νέοι Εργαζόμενοι στα ΜΜΕ στεκόμαστε έμπρακτα αλληλέγγυοι σε οποιαδήποτε κίνηση αφορά την απάντηση στην εργοδοτική τρομοκρατία, που ασκήθηκε πάνω στην εργάτρια Κωνσταντίνα Κούνεβα. Παραθέτουμε αυτούσιο το κάλεσμα που λάβαμε:
Καλούμε σε σύσκεψη Πρωτοβάθμια Σωματεία και Εργαζόμενους για να συζητήσουμε και να αναλάβουμε από κοινού πρωτοβουλίες, σχετικά με την υπόθεση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα.
Η δολοφονική απόπειρα ενάντια στη συνδικαλίστρια Κούνεβα η οποία με τη δράση της είχε γίνει ενοχλητική στις εταιρείες που παίρνουν εργολαβικά την καθαριότητα δημοσίων και δημοσιοποιημένων οργανισμών είναι, πρωτοφανές γεγονός για τα ελληνικά δεδομένα.
Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει:
- να σταθεί στο πλευρό της συναδέλφισσας Κωνσταντίνας τις δύσκολες αυτές ώρες
- να καταγγείλει την ακραία αυτή έκφραση της εργοδοτικής τρομοκρατίας
- να απαιτήσει και πρακτικά να βοηθήσει ώστε να τιμωρηθούν οι ένοχοι (φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της εγκληματικής ενέργειας)
- να παλέψει για να ξεσκεπαστεί και να καταργηθεί το καθεστώς σκλαβοπάζαρου που επικρατεί στον κλάδο των εταιρειών καθαριότητας (εξευτελιστικοί μισθοί, μαύρη εργασία, κλεμμένα ένσημα, αυθαιρεσία και τρομοκρατία της εργοδοσίας, συνδικαλιστικές διώξεις…)
- να αγωνιστεί για το σταμάτημα του άθλιου καθεστώτος των εργολαβιών, για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού καθαριότητας στους δημόσιους και δημοσιοποιημένους οργανισμούς
- να αναδείξει τα ζητήματα που σχετίζονται με τις συνθήκες διαμονής και εργασίας στην Ελλάδα των μεταναστών εργατών
Η πρωτοβουλία που παίρνουμε στοχεύει σε αυτή την κατεύθυνση να συμβάλει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τι θα κάνει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία για όλα τα παραπάνω, η οποία ούτε θέλει ούτε μπορεί να δράσει αποτελεσματικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων σε αυτό τον κλάδο. Είναι χαρακτηριστικές οι καταγγελίες της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού για την ανταπόκριση που δε βρήκαν οι εκκλήσεις τους από τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα (ΓΣΕΕ, ΕΚΑ…)
Η σύσκεψη θα γίνει στα γραφεία του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής (Λόντου 6, β’ όροφος, Εξάρχεια) την Τετάρτη 7/1/2009 στις 7.00 μ.μ.
- ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ
- ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στις ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΕΣ και ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στα ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
Καλούμε σε σύσκεψη Πρωτοβάθμια Σωματεία και Εργαζόμενους για να συζητήσουμε και να αναλάβουμε από κοινού πρωτοβουλίες, σχετικά με την υπόθεση της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα.
Η δολοφονική απόπειρα ενάντια στη συνδικαλίστρια Κούνεβα η οποία με τη δράση της είχε γίνει ενοχλητική στις εταιρείες που παίρνουν εργολαβικά την καθαριότητα δημοσίων και δημοσιοποιημένων οργανισμών είναι, πρωτοφανές γεγονός για τα ελληνικά δεδομένα.
Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει:
- να σταθεί στο πλευρό της συναδέλφισσας Κωνσταντίνας τις δύσκολες αυτές ώρες
- να καταγγείλει την ακραία αυτή έκφραση της εργοδοτικής τρομοκρατίας
- να απαιτήσει και πρακτικά να βοηθήσει ώστε να τιμωρηθούν οι ένοχοι (φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της εγκληματικής ενέργειας)
- να παλέψει για να ξεσκεπαστεί και να καταργηθεί το καθεστώς σκλαβοπάζαρου που επικρατεί στον κλάδο των εταιρειών καθαριότητας (εξευτελιστικοί μισθοί, μαύρη εργασία, κλεμμένα ένσημα, αυθαιρεσία και τρομοκρατία της εργοδοσίας, συνδικαλιστικές διώξεις…)
- να αγωνιστεί για το σταμάτημα του άθλιου καθεστώτος των εργολαβιών, για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού καθαριότητας στους δημόσιους και δημοσιοποιημένους οργανισμούς
- να αναδείξει τα ζητήματα που σχετίζονται με τις συνθήκες διαμονής και εργασίας στην Ελλάδα των μεταναστών εργατών
Η πρωτοβουλία που παίρνουμε στοχεύει σε αυτή την κατεύθυνση να συμβάλει. Δεν μπορούμε να περιμένουμε τι θα κάνει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία για όλα τα παραπάνω, η οποία ούτε θέλει ούτε μπορεί να δράσει αποτελεσματικά για την υπεράσπιση των εργαζομένων σε αυτό τον κλάδο. Είναι χαρακτηριστικές οι καταγγελίες της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού για την ανταπόκριση που δε βρήκαν οι εκκλήσεις τους από τα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα (ΓΣΕΕ, ΕΚΑ…)
Η σύσκεψη θα γίνει στα γραφεία του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής (Λόντου 6, β’ όροφος, Εξάρχεια) την Τετάρτη 7/1/2009 στις 7.00 μ.μ.
- ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ
- ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στις ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΕΣ και ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στα ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
31/12/08
Βρε καλώς τους πνευματικούς μας ταγούς!
Αναδημοσιεύουμε, έστω και κάπως καθυστερημένα, την ανοιχτή επιστολή κάποιων "επιφανών" πανεπιστημιακών, καθώς και την απάντηση, που οι Νέοι Εργαζόμενοι στα ΜΜΕ, απέστειλαν στο παρακάτω μπλογκ http://kosmoi.blogspot.com/2008/12/moudiazmeni-anagnosi.html :
"Oύτε δικτατορία ούτε αναρχία — Δημοκρατία!
Οι καθηγητές ΑΕΙ Βασιλική Γεωργιάδου, Νίκος Δεμερτζής, Περσεφόνη Ζέρη, Ηλίας Κατσούλης, Θωμάς Κονιαβίτης, Θάνος Λίποβατς, Παντελής Μπασάκος υπογράφουν την παρακάτω ανοιχτή επιστολή:
Ο θλιβερός φόνος του 15χρονου μαθητή από έναν παρανομούντα «ειδικό φρουρό», ο οποίος πρέπει να τιμωρηθεί με όλη την αυστηρότητα που προβλέπουν οι νόμοι, έγινε η πιστολιά που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Η κακοδιαχείριση, οι ιδεολογικές αυταπάτες, οι αμέλειες της μεταπολίτευσης συμπυκνώθηκαν σ’ ένα τερατώδες πραγματικό Συμβάν καταστροφής και αδιέξοδου. Δυναμικές μειοψηφίες βιαιοπραγούντων αναρχικών χρόνια τώρα καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, λεηλατούν μαγαζιά και τράπεζες και καταστρέφουν την ιδιοκτησία των πολιτών. Δρουν μέχρι σήμερα με την ανοχή «τρομαγμένων» κυβερνήσεων και με το «χάιδεμα» ορισμένων πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων και μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τώρα κατάφεραν να μεταδώσουν έναν μηδενιστικό Λόγο σε μια νεολαία απογοητευμένη και ανερμάτιστη, που κατέχεται από άγχος εμπρός σ’ ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς και σ’ ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, που απελπισμένο τείνει σε ακραίες, μανιχαϊκές ιδεολογίες. Η Ελλάδα είναι ο «ασθενής κρίκος» της Ευρωπαϊκής Ενωσης και παραπαίει εμπρός στην ακυβερνησία, στην ιδιοτέλεια, στην αβουλία, και στη μετριότητα όλων των κομμάτων. Η Δημοκρατία, για να επιβιώσει, πρέπει να βρει εκ νέου τον εαυτό της, δείχνοντας μηδενική ανοχή σε κάθε τρομοκρατία, σε κάθε πράξη ακραίας αναρχικής ή αστυνομικής βίας. Οι κάθε είδους αναρχικοί είναι οι απόστολοι του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας και καταστρέφουν τις αξίες του πολιτισμού. Ζούμε μια στιγμή του κενού, στου οποίου τη δημιουργία έχουν συμβάλει μια ανεύθυνη πολιτική ηγεσία και μια υπνώτουσα κοινωνία πολιτών.
Αυτό που λείπει είναι η ανάγκη να υπάρξουν δημοκρατικοί άνθρωποι και δημοκρατικοί θεσμοί με κύρος, που να μπορέσουν να εμπνεύσουν με λόγια και με έργα εμπιστοσύνη στους πολίτες και στη νεολαία. Μόνον ένα δημοκρατικό κράτος μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες να καταλάβουν, ότι η εγχώρια και η διεθνής οικονομική κρίση, απαιτούν από όλους θυσίες, κατανεμημένες με δίκαιο τρόπο. Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να προκαλεί, τα πολιτικά κόμματα να μάθουν στις δύσκολες καταστάσεις όπως η τωρινή, να συγκλίνουν και να ομονοούν, ενώ η πνευματική ηγεσία του τόπου, της εκκλησιαστικής συμπεριλαμβανομένης, ν’ αντιληφθούν ότι φέρουν ευθύνες και μάλιστα μεγάλες.
Η χώρα έχει σήμερα μια καταχρεωμένη, παρασιτική οικονομία, μία ανορθολογική τερατώδη κρατική γραφειοκρατία, σε μεγάλο βαθμό αναξιόπιστους θεσμούς, έναν πληθυσμό που έχει συνηθίσει να ζει πέραν από τις δυνατότητές του, τα περιμένει όλα από έναν πελατειακό κρατισμό, και χαρακτηρίζεται από εθνική εσωστρέφεια και ξενοφοβία. Παραπέρα, η παιδεία κλυδωνίζεται και παραπαίει σε όλες τις βαθμίδες, ενώ συνήθως οι νέοι δεν μαθαίνουν ούτε από τους γονείς ούτε από τους δασκάλους, πού είναι τα όρια των ατομικών επιθυμιών και ποιοι είναι οι κανόνες της κοινωνικής και της οικολογικής συμπεριφοράς. Ετσι θεωρούν ότι «τα πάντα είναι επιτρεπτά και τους ανήκουν».
Ο κίνδυνος έγκειται σήμερα στο ότι λίγοι απελπισμένοι και αδίστακτοι αναρχικοί έδειξαν, ότι μπορούν να χτυπήσουν ατιμώρητα ένα απροστάτευτο και διαλυμένο δημοκρατικό κράτος Δικαίου. Στο αναρχικό σύνθημα «ούτε δικτατορία ούτε δημοκρατία, αλλά αναρχία», που οδηγεί στη βία και στον εμφύλιο πόλεμο, το δημοκρατικό κράτος, τα δημοκρατικά κόμματα και η κοινωνία πολιτών, πρέπει να αντιταχθούν με κάθε τρόπο. Πρέπει ν’ αντιτάξουν το σύνθημα «ούτε δικτατορία ούτε αναρχία – Δημοκρατία» και να δείξουν στην πράξη ότι ο θυμός δεν οδηγεί νομοτελειακά στην καταστροφή αλλά μπορεί να κινητοποιήσει δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικών θεσμών που τους σέβονται οι πολίτες, προϋποθέτει ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις μπορούν με το κύρος τους να στηρίξουν τον σεβασμό και την τήρηση των νόμων. Η αποτελεσματική πάταξη της διαφθοράς και η τιμωρία των ενόχων, από όπου και αν προέρχονται, πρέπει να ξεκινήσει μέσα στους κόλπους του ίδιου του κράτους.
Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί καθηγητές απευθυνόμαστε σε όλους τους σκεπτόμενους δημοκρατικούς πολίτες, προ πάντων όμως στους συναδέλφους μας, αναγνωρίζοντας πως στη συγκυρία αυτή μας αναλογεί αυξημένο ποσοστό ευθύνης, και τους καλούμε να βρεθούν στην πρωτοπορία της προσπάθειας για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς."
Και η απάντηση των Νέων Εργαζομένων στη Βιομηχανια των MME
«H άρχουσα τάξη δεν πρόκειται να παραιτηθεί από μόνη της από τα προνόμιά της. Όταν απειληθεί η εξουσία της, δεν υπάρχει αμφιβολία, θα καταφύγει στην πιο ανελέητη τρομοκρατία για να υπερασπιστεί τη θέση της. H επανάσταση είναι, στην πραγματικότητα, η δική μας απάντηση απέναντι σ' αυτή τη βαρβαρότητα. Δεν είναι βία: είναι το αντίδοτο της βίας». Ο Κ. Μαρξ για τη βία ως μαμή της ιστορίας
"Η κυβέρνηση των διανοούμενων δε θα 'ταν λιγότερο καταπιεστική απ’ την κυβέρνηση των βασιλιάδων ή των παπάδων ή των ιδιοκτητών. Η διακυβέρνηση μιας μορφωμένης ελίτ, σαν τους χειρότερους θρησκευτικούς και πολιτικούς δεσποτισμούς του παρελθόντος, δεν μπορεί παρά να είναι αδύναμη, γελοία, απάνθρωπη, σκληρή, καταπιεστική, εκμεταλλευτική, ολέθρια." Ο Μ. Μπακούνιν για τους διανοούμενους
Δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα, που αυτές οι "διανοητικές αυθεντίες", αυτοί οι πανούργοι υπερασπιστές κάθε λογής εξουσίας, διδάσκουν στις αίθουσες διδασκαλίας. Φυσικά, όταν απομακρύνονται από αυτές, γίνονται απολογητές του κράτους και του κεφαλαίου, τρέμοντας στην ιδέα και μόνο της απώλεσης των προνομίων τους.
Αιδώς "κύριοι"… αλλά μη νομίζετε, κατανοούμε πλήρως την αγωνία σας, γιατί είναι ακριβώς αυτές οι μέρες, που το νεανικό χαμόγελο και η σφιγμένη πέτρα στην υψωμένη γροθιά, αντικαθιστά τη μιζέρια της γεροντικής σας βολής. Αυτή σας η βολή σας κάνει να γρυλίζετε υποτακτικά…
Ή μήπως οι επιτιθέμενοι στα αστυνομικά τμήματα μαθητές, είναι διαποτισμένοι με την αναρχική πολιτική θεωρία και πράξη; Όχι, απλά, επιτηδευμένα τους αγνοείτε στην "ανάλυσή" σας. Αγνοείτε την αυθόρμητη χρήση βίας εκ μέρους τους...χαλάει βλέπετε την ιδεολογική σας σούπα και τον λίβελό σας ενάντια στην εξεγερμένη νεολαία.
Ή μήπως, ακόμα, δε λησμονείτε σκόπιμα τη χρήση βίας και την απαλλοτρίωση -εκ μέρους του πιο βάρβαρα καταπιεσμένου κομματιού του προλεταριάτου, τους μετανάστες- των προϊόντων εκείνων, που κάποιοι παρήγαγαν και κάποιοι άλλοι πλούτισαν, ανάμεσά τους και εσείς, υφαρπάζοντας την υπεραξία της παραγωγικής τους δύναμης; Αναρχικοί θα είναι και αυτοί...
Συμπυκνώνετε στη σπίλωσή του υποκειμένου "αναρχικοί", όλους εκείνους τους φόβους σας, όλα τα συμπλέγματα αδυναμίας και όλη εκείνη την ορμή που κατά βάθος ζηλεύετε, αλλά είστε τόσο δειλοί για να ενστερνιστείτε.
Απαντώντας λοιπόν, στην ιδεολογική σας ταύτιση με την αστική "δημοκρατία" -λησμονώντας, διόλου αθώα, δίπλα στη λέξη δημοκρατία τη λέξη καπιταλισμό- θα σας πούμε ότι πριν 10 μέρες ήσασταν επικίνδυνοι, τώρα απλώς φαντάζετε ξεμπροστιασμένοι και ανάξιοι…ανάξιοι ακόμα και για το σύστημα που τόσο λυσσαλέα υπερασπίζεστε. Περαστικά σας…
Οδοφράγματα απένταντι στους "πνευματικούς" ταγούς της εξουσίας...
17 Δεκέμβρη 2008
"Oύτε δικτατορία ούτε αναρχία — Δημοκρατία!
Οι καθηγητές ΑΕΙ Βασιλική Γεωργιάδου, Νίκος Δεμερτζής, Περσεφόνη Ζέρη, Ηλίας Κατσούλης, Θωμάς Κονιαβίτης, Θάνος Λίποβατς, Παντελής Μπασάκος υπογράφουν την παρακάτω ανοιχτή επιστολή:
Ο θλιβερός φόνος του 15χρονου μαθητή από έναν παρανομούντα «ειδικό φρουρό», ο οποίος πρέπει να τιμωρηθεί με όλη την αυστηρότητα που προβλέπουν οι νόμοι, έγινε η πιστολιά που άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Η κακοδιαχείριση, οι ιδεολογικές αυταπάτες, οι αμέλειες της μεταπολίτευσης συμπυκνώθηκαν σ’ ένα τερατώδες πραγματικό Συμβάν καταστροφής και αδιέξοδου. Δυναμικές μειοψηφίες βιαιοπραγούντων αναρχικών χρόνια τώρα καταλαμβάνουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, λεηλατούν μαγαζιά και τράπεζες και καταστρέφουν την ιδιοκτησία των πολιτών. Δρουν μέχρι σήμερα με την ανοχή «τρομαγμένων» κυβερνήσεων και με το «χάιδεμα» ορισμένων πολιτικών κομμάτων, διανοούμενων και μέσων μαζικής ενημέρωσης. Τώρα κατάφεραν να μεταδώσουν έναν μηδενιστικό Λόγο σε μια νεολαία απογοητευμένη και ανερμάτιστη, που κατέχεται από άγχος εμπρός σ’ ένα αβέβαιο μέλλον, καθώς και σ’ ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, που απελπισμένο τείνει σε ακραίες, μανιχαϊκές ιδεολογίες. Η Ελλάδα είναι ο «ασθενής κρίκος» της Ευρωπαϊκής Ενωσης και παραπαίει εμπρός στην ακυβερνησία, στην ιδιοτέλεια, στην αβουλία, και στη μετριότητα όλων των κομμάτων. Η Δημοκρατία, για να επιβιώσει, πρέπει να βρει εκ νέου τον εαυτό της, δείχνοντας μηδενική ανοχή σε κάθε τρομοκρατία, σε κάθε πράξη ακραίας αναρχικής ή αστυνομικής βίας. Οι κάθε είδους αναρχικοί είναι οι απόστολοι του μηδενισμού, του φθόνου και της μνησικακίας και καταστρέφουν τις αξίες του πολιτισμού. Ζούμε μια στιγμή του κενού, στου οποίου τη δημιουργία έχουν συμβάλει μια ανεύθυνη πολιτική ηγεσία και μια υπνώτουσα κοινωνία πολιτών.
Αυτό που λείπει είναι η ανάγκη να υπάρξουν δημοκρατικοί άνθρωποι και δημοκρατικοί θεσμοί με κύρος, που να μπορέσουν να εμπνεύσουν με λόγια και με έργα εμπιστοσύνη στους πολίτες και στη νεολαία. Μόνον ένα δημοκρατικό κράτος μπορεί να βοηθήσει τους πολίτες να καταλάβουν, ότι η εγχώρια και η διεθνής οικονομική κρίση, απαιτούν από όλους θυσίες, κατανεμημένες με δίκαιο τρόπο. Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να προκαλεί, τα πολιτικά κόμματα να μάθουν στις δύσκολες καταστάσεις όπως η τωρινή, να συγκλίνουν και να ομονοούν, ενώ η πνευματική ηγεσία του τόπου, της εκκλησιαστικής συμπεριλαμβανομένης, ν’ αντιληφθούν ότι φέρουν ευθύνες και μάλιστα μεγάλες.
Η χώρα έχει σήμερα μια καταχρεωμένη, παρασιτική οικονομία, μία ανορθολογική τερατώδη κρατική γραφειοκρατία, σε μεγάλο βαθμό αναξιόπιστους θεσμούς, έναν πληθυσμό που έχει συνηθίσει να ζει πέραν από τις δυνατότητές του, τα περιμένει όλα από έναν πελατειακό κρατισμό, και χαρακτηρίζεται από εθνική εσωστρέφεια και ξενοφοβία. Παραπέρα, η παιδεία κλυδωνίζεται και παραπαίει σε όλες τις βαθμίδες, ενώ συνήθως οι νέοι δεν μαθαίνουν ούτε από τους γονείς ούτε από τους δασκάλους, πού είναι τα όρια των ατομικών επιθυμιών και ποιοι είναι οι κανόνες της κοινωνικής και της οικολογικής συμπεριφοράς. Ετσι θεωρούν ότι «τα πάντα είναι επιτρεπτά και τους ανήκουν».
Ο κίνδυνος έγκειται σήμερα στο ότι λίγοι απελπισμένοι και αδίστακτοι αναρχικοί έδειξαν, ότι μπορούν να χτυπήσουν ατιμώρητα ένα απροστάτευτο και διαλυμένο δημοκρατικό κράτος Δικαίου. Στο αναρχικό σύνθημα «ούτε δικτατορία ούτε δημοκρατία, αλλά αναρχία», που οδηγεί στη βία και στον εμφύλιο πόλεμο, το δημοκρατικό κράτος, τα δημοκρατικά κόμματα και η κοινωνία πολιτών, πρέπει να αντιταχθούν με κάθε τρόπο. Πρέπει ν’ αντιτάξουν το σύνθημα «ούτε δικτατορία ούτε αναρχία – Δημοκρατία» και να δείξουν στην πράξη ότι ο θυμός δεν οδηγεί νομοτελειακά στην καταστροφή αλλά μπορεί να κινητοποιήσει δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας. Αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικών θεσμών που τους σέβονται οι πολίτες, προϋποθέτει ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις μπορούν με το κύρος τους να στηρίξουν τον σεβασμό και την τήρηση των νόμων. Η αποτελεσματική πάταξη της διαφθοράς και η τιμωρία των ενόχων, από όπου και αν προέρχονται, πρέπει να ξεκινήσει μέσα στους κόλπους του ίδιου του κράτους.
Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί καθηγητές απευθυνόμαστε σε όλους τους σκεπτόμενους δημοκρατικούς πολίτες, προ πάντων όμως στους συναδέλφους μας, αναγνωρίζοντας πως στη συγκυρία αυτή μας αναλογεί αυξημένο ποσοστό ευθύνης, και τους καλούμε να βρεθούν στην πρωτοπορία της προσπάθειας για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς θεσμούς."
Και η απάντηση των Νέων Εργαζομένων στη Βιομηχανια των MME
«H άρχουσα τάξη δεν πρόκειται να παραιτηθεί από μόνη της από τα προνόμιά της. Όταν απειληθεί η εξουσία της, δεν υπάρχει αμφιβολία, θα καταφύγει στην πιο ανελέητη τρομοκρατία για να υπερασπιστεί τη θέση της. H επανάσταση είναι, στην πραγματικότητα, η δική μας απάντηση απέναντι σ' αυτή τη βαρβαρότητα. Δεν είναι βία: είναι το αντίδοτο της βίας». Ο Κ. Μαρξ για τη βία ως μαμή της ιστορίας
"Η κυβέρνηση των διανοούμενων δε θα 'ταν λιγότερο καταπιεστική απ’ την κυβέρνηση των βασιλιάδων ή των παπάδων ή των ιδιοκτητών. Η διακυβέρνηση μιας μορφωμένης ελίτ, σαν τους χειρότερους θρησκευτικούς και πολιτικούς δεσποτισμούς του παρελθόντος, δεν μπορεί παρά να είναι αδύναμη, γελοία, απάνθρωπη, σκληρή, καταπιεστική, εκμεταλλευτική, ολέθρια." Ο Μ. Μπακούνιν για τους διανοούμενους
Δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα, που αυτές οι "διανοητικές αυθεντίες", αυτοί οι πανούργοι υπερασπιστές κάθε λογής εξουσίας, διδάσκουν στις αίθουσες διδασκαλίας. Φυσικά, όταν απομακρύνονται από αυτές, γίνονται απολογητές του κράτους και του κεφαλαίου, τρέμοντας στην ιδέα και μόνο της απώλεσης των προνομίων τους.
Αιδώς "κύριοι"… αλλά μη νομίζετε, κατανοούμε πλήρως την αγωνία σας, γιατί είναι ακριβώς αυτές οι μέρες, που το νεανικό χαμόγελο και η σφιγμένη πέτρα στην υψωμένη γροθιά, αντικαθιστά τη μιζέρια της γεροντικής σας βολής. Αυτή σας η βολή σας κάνει να γρυλίζετε υποτακτικά…
Ή μήπως οι επιτιθέμενοι στα αστυνομικά τμήματα μαθητές, είναι διαποτισμένοι με την αναρχική πολιτική θεωρία και πράξη; Όχι, απλά, επιτηδευμένα τους αγνοείτε στην "ανάλυσή" σας. Αγνοείτε την αυθόρμητη χρήση βίας εκ μέρους τους...χαλάει βλέπετε την ιδεολογική σας σούπα και τον λίβελό σας ενάντια στην εξεγερμένη νεολαία.
Ή μήπως, ακόμα, δε λησμονείτε σκόπιμα τη χρήση βίας και την απαλλοτρίωση -εκ μέρους του πιο βάρβαρα καταπιεσμένου κομματιού του προλεταριάτου, τους μετανάστες- των προϊόντων εκείνων, που κάποιοι παρήγαγαν και κάποιοι άλλοι πλούτισαν, ανάμεσά τους και εσείς, υφαρπάζοντας την υπεραξία της παραγωγικής τους δύναμης; Αναρχικοί θα είναι και αυτοί...
Συμπυκνώνετε στη σπίλωσή του υποκειμένου "αναρχικοί", όλους εκείνους τους φόβους σας, όλα τα συμπλέγματα αδυναμίας και όλη εκείνη την ορμή που κατά βάθος ζηλεύετε, αλλά είστε τόσο δειλοί για να ενστερνιστείτε.
Απαντώντας λοιπόν, στην ιδεολογική σας ταύτιση με την αστική "δημοκρατία" -λησμονώντας, διόλου αθώα, δίπλα στη λέξη δημοκρατία τη λέξη καπιταλισμό- θα σας πούμε ότι πριν 10 μέρες ήσασταν επικίνδυνοι, τώρα απλώς φαντάζετε ξεμπροστιασμένοι και ανάξιοι…ανάξιοι ακόμα και για το σύστημα που τόσο λυσσαλέα υπερασπίζεστε. Περαστικά σας…
Οδοφράγματα απένταντι στους "πνευματικούς" ταγούς της εξουσίας...
17 Δεκέμβρη 2008
22/12/08
Είμαστε όλοι προβοκάτορες
Αναδημοσιεύουμε από το Indymedia την αποκάλυψη του ψέματος μέσω της συνεχιζόμενης προβοκατορολογίας εκ μέρους του "κόμματος του λαού", του κκε, αναφορικά με πρόσφατο δημοσίευμά του. Ακολουθούν αποσπάσματα του δημοσιεύματος:
Ευπρεπείς κύριοι που αναρωτιέστε ποιοι σας χάλασαν τον ύπνο τη νύχτα της Δευτέρας, κοιμάστε ακόμη πολύ βαθιά για να μη βλέπετε γύρω σας τους ταραξίες. Ήδη εκείνοι βρίσκονται παντού! Στα σχολεία και τα εργοστάσια, στους δρόμους και τα πανεπιστήμια, στα γιαπιά και τις πλατείες, σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης-μαυσωλείο.
Είναι εκείνοι που, στο μέλλον όλο και πιο συχνά, θα σας αφήνουν «άγρυπνους. Είναι εκείνοι που καίνε τις Τράπεζες και τις συναλλαγματικές, τα μεγαλοκαταστήματα και τα εμπορεύματα, τις κλούβες και τους μπάτσους.
Είναι εκείνοι που το κράτος τρέμει και δολοφονεί, γιατί κάποια στιγμή μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν αδιαφορώντας για το αν η Αυλή είναι οπλισμένη. Είναι εκείνοι που αρνούνται να ξαπλώσουν και να εναρμονιστούν πετσοκομμένοι στο προκρούστειο κρεβάτι της κοινωνίας της εξουσίας και του κεφαλαίου. Είναι, με λίγα λόγια, οι Μιχάληδες.
Ένας απ’ αυτούς έπεσε νεκρός στο πεζοδρόμιο της Στουρνάρα. Ήταν 12 παρά τέταρτο της 17ης Νοεμβρίου 1985. Ο φόνος αυτός δεν ανήκει στον κακοπληρωμένο υπάλληλο Αθανάσιο Μελίστα, αλλά στους κρατικούς εργοδότες του. Ο «εν βρασμώ ψυχής» πυροβολισμός ήταν μια εν ψυχρώ πισώπλατη δολοφονία που διαπράχθηκε όταν η ομάδα, στην οποία συμμετείχε ο Μιχάλης Καλτεζάς, οπισθοχωρούσε στην πλατεία Εξαρχείων. Γι’ ακόμα μια φορά, το κράτος είχε σκοτώσει.
Ο νεκρός της Κυριακής ήταν ένας δεκαπεντάχρονος άγγελος, όχι σαν αυτόν που πασχίζουν να κατασκευάσουν οι εφημερίδες — με τα φτερά, τα γαμπριάτικα και τους επικήδειους των καθηγητών του — αλλά ένας άγγελος του «Σατανά», της εξέγερσης και της αναρχίας που, με τη Μολότωφ στο χέρι, είχε την τόλμη να μισήσει από τα δεκαπέντε του τον πολιτισμό της φρίκης, των τραστ, των φυλακών, των στρατών, των αστυνομιών, των ψυχιατρείων, των πολέμων, του λιμού, των δισεκατομμυριούχων, της ηρωίνης, της κατάθλιψης, των τσιμεντουπόλεων, των πυρηνικών όπλων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εμπόρων, των πολιτικών, των αρχόντων και των σκλάβων. Ενάντια σ’ όλα τούτα, αυτός ο άγγελος είχε μόνον ένα μπουκάλι με βενζίνη· κι έπεσε νεκρός.
Κανείς πια δεν μπορεί να σκυλεύσει τη μνήμη του, κανείς να τον αγιοποιήσει. Αυτό το δεκαπεντάχρονο «τσογλάνι» δεν χωράει στα προσευχολόγια των υποκριτών της εξουσίας. Οι μόνοι που δικαιούνται να μιλούν για τον Μιχάλη και να τιμούν τη μνήμη του είναι αυτοί που ανέλαβαν να εκδικηθούν το αίμα του, δείχνοντας παραδειγματικά τον τρόπο με τον οποίο οι κολασμένοι τιμούν τους νεκρούς τους.
Οι πρώτοι που πληροφορήθηκαν το φόνο κατέλαβαν αυθόρμητα το Χημείο. Είναι γελοίοι όσοι μιλούν για τις φθορές και τη βία που προκάλεσαν οι καταληψίες επειδή προσπάθησαν να αμυνθούν ενάντια σε μια πάνοπλη στρατιωτική δύναμη που είχε περικυκλώσει το κτίριο. Στο τέλος, ειδικές μονάδες καταστολής, με ασφυξιογόνα αέρια και τα αυτόματα στα χέρια, κατάφεραν να εισβάλουν στο κτίριο και να συλλάβουν, κακοποιώντας βάναυσα 37 από τους συντρόφους. Ο «ευαίσθητος» αρχιδολοφόνος, Κουτσόγιωργας, που επόπτευσε την επιχείρηση και κατόπιν πρωταγωνίστησε στο θέατρο των «παραιτήσεων που δεν έγιναν δεκτές», είχε το θράσος να δηλώσει πως η εισβολή ήταν αναίμακτη. Παρ’ όλο, πάντως, το ζήλο των πραιτωριανών του Κράτους, 20 καταληψίες κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τους υπονόμους του κτιρίου.
Το βράδυ της Δευτέρας, πολλές εκατοντάδες κολασμένοι της Αθήνας απάντησαν πειστικά στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, τίμησαν τη μνήμη του όπως εκείνος θα ήθελε και εξέφρασαν έμπρακτα την άποψή τους για την αξία χρήσης της κοινωνίας-φυλακής: ολοσχερής πυρπόληση.
Κι ενώ αυτό το πλήθος νέων, και μη, δημιουργούσε τις εξαίσιες ταραχές στο κέντρο της πρωτεύουσας — συγκρουόμενο με τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ, τους φασίστες και τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ, υψώνοντας οδοφράγματα και πυρπολώντας Τράπεζες, μεγαλοκαταστήματα και εμπορεύματα — κάποιοι άλλοι, μέσα στο Πολυτεχνείο, είχαν αναλάβει να εκμεταλλευτούν και να εξαργυρώσουν πολιτικά το πτώμα του Μιχάλη, ξεπουλώντας την υπόθεση του. Τα αποκαΐδια του λενινισμού, η ηγεσία των ακροαριστερών αποκομμάτων, είχαν στήσει μέσα στη θαλπωρή των αμφιθεάτρων του Πολυτεχνείου μια σκιώδη «επιτροπή»-κυβέρνηση που κανείς δεν είχε εκλέξει. Αυτή η «επιτροπή», από την πρώτη στιγμή, επιχείρησε να τερματιστούν τα έκτροπα στους δρόμους καλώντας τους ταραξίες μέσα στο Πολυτεχνείο, ή επιχειρώντας ανεπιτυχώς να κλείσει την πύλη. Παράλληλα, προετοίμαζαν ήδη από την αρχή της κατάληψης τη συνθηκολόγησή της. Από την πρώτη στιγμή καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια. Ήδη από νωρίς το πρωί είχαν συμφωνήσει με· τους κρατιστές δολοφόνους να προλειάνουν το έδαφος για λήξη της κατάληψης και «ομαλή» αποχώρηση.
Στη γενική συνέλευση της Τρίτης εμφάνισαν στους συγκεντρωμένους μια προκατασκευασμένη κατάσταση, επιτυγχάνοντας συγχρόνως να πανικοβάλουν με τερατολογίες όσους από το πλήθος των συμπαραστατών της κατάληψης δεν είχαν καταφέρει ακόμα να διώξουν με το αποκαρδιωτικό πολιτικό θέατρο που είχαν οργανώσει μέσα στο Πολυτεχνείο. Οι αναρχικοί, παρ’ όλο που είχαν την άποψη ότι η κατάληψη θα έπρεπε να συνεχιστεί, δεν μπορούσαν, λόγω αντικειμενικών δυσκολιών (μικρός αριθμός εναπομεινάντων, μεγάλος αριθμός τραυματιών, κλπ.), να την κρατήσουν. Αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας για τον εκφυλισμό της κατάληψης, που έγκειται στην αδυναμία μας να εμποδίσουμε τους αριστεριστές ηγέτες να μιλούν για μας. Δυστυχώς, κρατήσαμε για τον εαυτό μας μόνο τα οδοφράγματα και τις συγκρούσεις και αφήσαμε εν λευκώ το λόγο σ’ εκείνους που γνωρίζαμε πως θα λειτουργούσαν σαν οι δολιοφθορείς της πάλης μας. Αν και αυτά τα λάθη θα πρέπει να μας καταθλίβουν: από το Πολυτεχνείο του 1985 δε θα μείνει στην ιστορία το εμετικό παιχνίδι της άκρο-αριστερής ηγεσίας, αλλά η νίκη των δρόμων.
Ανάμεσα σ’ εκείνους που, μαζί με τις δυνάμεις καταστολής, επιτέθηκαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και των γύρω δρόμων ήταν, όπως έγινε γνωστό και από τις εφημερίδες, οργανωμένες νεοφασιστικές και χουντικές συμμορίες. Αυτό που συγκαλύπτουν οι κυβερνητικές τουλάχιστον εφημερίδες είναι πως, χέρι-χέρι και κάτω από την καθοδήγηση των εθνικιστών και των ΜΕΑ, έδρασαν τραμπούκοι από τις κλαδικές του ΠΑΣΟΚ που είχαν μεταφερθεί εκεί με ειδικά λεωφορεία. Η φάρσα των «αγανακτισμένων πολιτών», που οργανώθηκε και αυτή τη φορά από το κράτος (όπως και στο Χημείο το Μάη του 1985), είχε στόχο να απομονώσει κοινωνικά την κατάληψη και τους «προβοκάτορες» των οδοφραγμάτων. Για την επίτευξη του ίδιου στόχου, είδαμε να λαμβάνονται και άλλα ανάλογα «πρωτοφανή» μέτρα αυτές τις μέρες: π.χ. η εντολή να αποσυρθούν τα λεωφορεία που είχαν βαφτεί με συνθήματα από το μεσημέρι της Δευτέρας, 18 Νοεμβρίου· η διακοπή της κυκλοφορίας των λεωφορείων που εκτελούν το δρομολόγιο Αθήνας-Ζωγράφου πριν από την κηδεία του Μιχάλη Καλτεζά. Καταγγέλουμε επίσης τη σιχαμερή προσπάθεια των κονδυλοφόρων της ΚΑ.ΓΚΕ.ΜΠΕ. (ΕΘΝΟΣ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ) να εμφανίσουν τον συλληφθέντα σύντροφο μας, Κώστα Χατζόπουλο, σαν ασφαλίτη. Ήδη, οι γονείς του υπέβαλαν μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμηση.
Όσο για τις «κατηγορίες» των κωλοφυλλάδων περί λεηλασιών και πλιάτσικου, επιθυμούμε να δηλώσουμε ότι: 1. Οι ζημιές που προβάλλονται από τον κάθε καταστηματάρχη εύλογο είναι να μεγαλοποιούν την πραγματικότητα, ενόψει μάλιστα της αποζημίωσής τους από το κράτος· 2. Τα «λεηλατηθέντα» εμπορεύματα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την οργάνωση της άμυνας των ταραξιών ενάντια στις δυνάμεις καταστολής· 3. Εμείς οι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές πολεμήσαμε στα οδοφράγματα και για να έχουν τη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να «λεηλατήσουν»-απαλλοτριώσουν από τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα του κέντρου αυτά που έτσι κι αλλιώς τους ανήκουν.
Στις υποκριτικές μομφές της αριστεράς του κεφαλαίου για τις «λεηλασίες», θα απαντάμε σταθερά πως ο δρόμος της πάλης των εργαζομένων ενάντια στην οικονομική επίθεση κράτους και κεφαλαίου περνά και μέσα από την απαλλοτρίωση-επανοικειοποίηση των κλεμμένων απ’ αυτούς αγαθών.
Λίγες μόνο ημέρες μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, 36 νέοι από εκείνους που είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέπουν στο κράτος να δολοφονεί αδιαμαρτύρητα βρίσκονται υπόδικοι για την κατάληψη του Χημείου με βαρύτατες κατηγορίες (απόπειρα ανθρωποκτονίας, οπλοκατοχή, οπλοχρησία, εμπρησμός, σύσταση συμμορίας κλπ.). Πολλοί απ’ αυτούς έχουν ήδη προφυλακιστεί, ενώ οι υπόλοιποι «απελευθερώθηκαν» πληρώνοντας μεγάλη χρηματική εγγύηση.
Όλοι οι σύντροφοί μας, που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της εισβολής και παραβίασης του ασύλου στο Χημείο, κακοποιήθηκαν από τους κρατιστές βασανιστές τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά την κράτησή τους. Δεν τους επιτράπηκε η χορήγηση της αναγκαίας νοσοκομειακής περίθαλψης. Παραπέμφθηκαν στον ανακριτή με κατάφωρες παραβιάσεις των νομικών κανόνων αυτού του ίδιου του κράτους των αφεντικών. Οι προφυλακισμένοι σύντροφοί μας έχουν αρχίσει απεργία πείνας και δίψας και ζητούν την αλληλεγγύη κάθε ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου με αίτημα την άμεση απελευθέρωση τους. Υπερασπίζοντας τους φυλακισμένους καταληψίες του Χημείου υπερασπίζουμε το ελεύθερο πνεύμα που εμμένει σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς να αντιστέκεται στην κρατική αλαζονεία εκείνων που αφαιρούν ζωές δεκαπεντάχρονων παιδιών. Υπερασπίζουμε το δικαίωμα της κοινωνίας να προφυλάσσει τον εαυτό της από το παμφάγο κρατικό τέρας και τα όπλα των μπράβων του. Υπερασπίζουμε την υπόθεση του Μιχάλη Καλτεζαά που δολοφονήθηκε επειδή απαιτούσε το δικαίωμα στη ζωή και αρνιόταν έμπρακτα τη στείρα επιβίωση και τον καθημερινό θάνατο που εγγυώνται οι ένστολοι εκτελεστές του.
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΟΥ ΧΗΜΕΙΟΥ
ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Συγκέντρωση-Πορεία Τρίτη, 26 Νοεμρίου, Προπύλαια, 4 μ.μ.
ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ
ΑΘΗΝΑ 25/11/1985
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΤΕΖΑ
Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, έξι από τους κρατουμένους βρισκόμαστε ακόμη στη Γενική Ασφάλεια απ’ όπου σκοπεύουν να μας μεταφέρουν στις Φυλακές Βόλου, Λάρισας και Χαλκίδας.
Οι υπόλοιποι, που τους πήγαν χτες στον Κορυδαλλό, πρόκειται κι αυτοί να μεταφερθούν σε επαρχιακές φυλακές.
Οι προσπάθειες λοιπόν και οι προθέσεις τους είναι καθαρές: να μας διασπάσουν απομονώνοντάς μας σε μακρινά μέρη όπου δε θα έχουμε καμιά επαφή μεταξύ μας· κι ακόμη, να μας ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ψυχολογικά μια. και δε θα έχουμε συχνή επαφή με δικηγόρους, συγγενείς κλπ.
Είναι όμως ξεκάθαρο σ’ όλους μας ότι η απεργία πείνας είναι το μόνο μέσο που υιοθετούμε για να καταγγείλουμε την κράτησή μας και να απαιτήσουμε την άμεση αποφυλάκισή μας.
Σήμερα, Σάββατο, βρισκόμαστε στην 5η μέρα απεργίας.
ΠΑΠΑΠΟΛΥΜΕΡΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΚΟΤΣΑΜΑΝΗΣ Θ., ΠΑΚΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ, ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΚΟΡΔΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΡΓΙΟΝΟΥΛ ΓΙΝΤ.
Ο Ριζοσπάστης την Τετάρτη 10 Δεκέμβρη 2008 στην σελίδα 27 παραθέτει το εξής άρθρο με την υπογραφή του Νίκου Μπογιόπουλου:
Κουκουλοφόροι
Ομάδες «πραιτόρων», με «φόρμες» και «κράνη» (χρώματος μαύρου κατά προτίμηση...) και με εντολή να εισβάλλουν στις κινητοποιήσεις με στόχο τη σύλληψη των διαδηλωτών.
Ασφαλίτες με πολιτικά, χωρίς διακριτικά της Αστυνομίας, με ειδικές «φόρμες εργασίας», με στόχο να παρεισφρέουν στις πορείες, να χαφιεδίζουν, να φακελώνουν και να συλλαμβάνουν.
Ομάδες προβοκατόρων με άνωθεν νομιμοποίηση - δηλαδή, προβοκάτορες κανονικοί - εντεταλμένοι να παίζουν το ίδιο και το ίδιο παιχνίδι κατά του λαϊκού κινήματος, παρέα με τους άλλους κουκουλοφόρους, τους «γνωστούς - αγνώστους» ...συναδέλφους τους, σε αυτή την ατέλειωτη παράσταση για «κλέφτες κι αστυνόμους».
Το φαινόμενο των ασφαλιτών - χαφιέδων - προβοκατόρων - κουκουλοφόρων, αυτό το κατασκεύασμα των φανερών και μυστικών υπηρεσιών, είναι μια μεθοδολογία τόσο παλιά, όσο και η μεθοδολογία της προβοκάτσιας εκ μέρους των κατασταλτικών μηχανισμών.
«Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια», που λέει και το τραγούδι. Μεταπολίτευση, «Αλλαγή», «Εκσυγχρονισμός» και τώρα «Επανίδρυση», με τα ίδια «όπλα» προβοκάρουν το λαϊκό κίνημα.
Περί τούτου, εκτός από τον κοινού νου, υπάρχουν, άλλωστε, και οι σχετικές φωτογραφίες...
Τα γεγονότα στο Χημείο, το Νοέμβρη του 1985, έχουν τελειώσει. Ο φακός απαθανατίζει μια ομάδα «αναρχικών» που βγαίνει έξω από το κτίριο και συλλαμβάνεται από την Αστυνομία. Προσέξτε το «λεβεντόπαιδο», αριστερά, που εμφανίζεται σαν «αναρχικός». Και τώρα κοιτάξτε την παρακάτω φωτογραφία...
Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες, δε, τις οποίες αναδημοσιεύει σήμερα η στήλη, τραβήχτηκαν την ίδια μέρα, στις 18/11/1985. Είναι δύο φωτογραφίες που έχουν τη δική τους ιστορία. Μια ιστορία... ενδιαφέρουσα και διδακτική.
Προσέξτε τη:
Οι φωτογραφίες αυτές, όπου στη μια το «λεβεντόπαιδο» ήταν «αναρχικός» και στην άλλη ήταν άνδρας των ΜΕΑ, δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στις 19/11/1985 στην εφημερίδα «Έθνος». Πριν από είκοσι και παραπάνω χρόνια. Τότε ήταν το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα είναι η ΝΔ. Σαν να μην άλλαξε τίποτα...
Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=4853346&publDate=
Η συγκεκριμένη φωτογραφία τίθεται ως ατράνταχτο τεκμήριο για τα γραφόμενα του κύριου Μπογιόπουλου. Όμως ο δημοσιογράφος μας είπε όλη την αλήθεια;
Στο σημείο αυτό αναδημοσιεύω την Προκήρυξη της Αντιεξουσιαστικής Επιτροπής Αλληλεγγύης και Πληροφόρησης που μοιράστηκε στην πορεία. ΑΘΗΝΑ 25/11/1985
για τα γνωστά γεγονότα με την δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά και τον αγώνα των Αναρχικών για δικαιοσύνη και καταδίκη του δολοφόνου μπάτσου Μελίστα:
ΑΘΗΝΑ 25/11/1985
Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ την Αθήνα: το φάντασμα της αναρχίας. Όλες οι εξουσίες της ένδοξης Ελλάδας ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να το κυνηγήσουν: τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ, οι φασίστες και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ο Κουτσόγιωργας και ο Μελίστας, οι δημοσιογράφοι και οι πυροσβέστες, οι πρυτάνεις, τα κόμματα και οι καταστηματάρχες, οι ακροαριστεροί ηγέτες και οι νομοταγείς πολίτες.Ευπρεπείς κύριοι που αναρωτιέστε ποιοι σας χάλασαν τον ύπνο τη νύχτα της Δευτέρας, κοιμάστε ακόμη πολύ βαθιά για να μη βλέπετε γύρω σας τους ταραξίες. Ήδη εκείνοι βρίσκονται παντού! Στα σχολεία και τα εργοστάσια, στους δρόμους και τα πανεπιστήμια, στα γιαπιά και τις πλατείες, σε κάθε γωνιά αυτής της πόλης-μαυσωλείο.
Είναι εκείνοι που, στο μέλλον όλο και πιο συχνά, θα σας αφήνουν «άγρυπνους. Είναι εκείνοι που καίνε τις Τράπεζες και τις συναλλαγματικές, τα μεγαλοκαταστήματα και τα εμπορεύματα, τις κλούβες και τους μπάτσους.
Είναι εκείνοι που το κράτος τρέμει και δολοφονεί, γιατί κάποια στιγμή μπορούν να κάνουν ό,τι νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν αδιαφορώντας για το αν η Αυλή είναι οπλισμένη. Είναι εκείνοι που αρνούνται να ξαπλώσουν και να εναρμονιστούν πετσοκομμένοι στο προκρούστειο κρεβάτι της κοινωνίας της εξουσίας και του κεφαλαίου. Είναι, με λίγα λόγια, οι Μιχάληδες.
Ένας απ’ αυτούς έπεσε νεκρός στο πεζοδρόμιο της Στουρνάρα. Ήταν 12 παρά τέταρτο της 17ης Νοεμβρίου 1985. Ο φόνος αυτός δεν ανήκει στον κακοπληρωμένο υπάλληλο Αθανάσιο Μελίστα, αλλά στους κρατικούς εργοδότες του. Ο «εν βρασμώ ψυχής» πυροβολισμός ήταν μια εν ψυχρώ πισώπλατη δολοφονία που διαπράχθηκε όταν η ομάδα, στην οποία συμμετείχε ο Μιχάλης Καλτεζάς, οπισθοχωρούσε στην πλατεία Εξαρχείων. Γι’ ακόμα μια φορά, το κράτος είχε σκοτώσει.
Ο νεκρός της Κυριακής ήταν ένας δεκαπεντάχρονος άγγελος, όχι σαν αυτόν που πασχίζουν να κατασκευάσουν οι εφημερίδες — με τα φτερά, τα γαμπριάτικα και τους επικήδειους των καθηγητών του — αλλά ένας άγγελος του «Σατανά», της εξέγερσης και της αναρχίας που, με τη Μολότωφ στο χέρι, είχε την τόλμη να μισήσει από τα δεκαπέντε του τον πολιτισμό της φρίκης, των τραστ, των φυλακών, των στρατών, των αστυνομιών, των ψυχιατρείων, των πολέμων, του λιμού, των δισεκατομμυριούχων, της ηρωίνης, της κατάθλιψης, των τσιμεντουπόλεων, των πυρηνικών όπλων, των στρατοπέδων συγκέντρωσης, των εμπόρων, των πολιτικών, των αρχόντων και των σκλάβων. Ενάντια σ’ όλα τούτα, αυτός ο άγγελος είχε μόνον ένα μπουκάλι με βενζίνη· κι έπεσε νεκρός.
Κανείς πια δεν μπορεί να σκυλεύσει τη μνήμη του, κανείς να τον αγιοποιήσει. Αυτό το δεκαπεντάχρονο «τσογλάνι» δεν χωράει στα προσευχολόγια των υποκριτών της εξουσίας. Οι μόνοι που δικαιούνται να μιλούν για τον Μιχάλη και να τιμούν τη μνήμη του είναι αυτοί που ανέλαβαν να εκδικηθούν το αίμα του, δείχνοντας παραδειγματικά τον τρόπο με τον οποίο οι κολασμένοι τιμούν τους νεκρούς τους.
Οι πρώτοι που πληροφορήθηκαν το φόνο κατέλαβαν αυθόρμητα το Χημείο. Είναι γελοίοι όσοι μιλούν για τις φθορές και τη βία που προκάλεσαν οι καταληψίες επειδή προσπάθησαν να αμυνθούν ενάντια σε μια πάνοπλη στρατιωτική δύναμη που είχε περικυκλώσει το κτίριο. Στο τέλος, ειδικές μονάδες καταστολής, με ασφυξιογόνα αέρια και τα αυτόματα στα χέρια, κατάφεραν να εισβάλουν στο κτίριο και να συλλάβουν, κακοποιώντας βάναυσα 37 από τους συντρόφους. Ο «ευαίσθητος» αρχιδολοφόνος, Κουτσόγιωργας, που επόπτευσε την επιχείρηση και κατόπιν πρωταγωνίστησε στο θέατρο των «παραιτήσεων που δεν έγιναν δεκτές», είχε το θράσος να δηλώσει πως η εισβολή ήταν αναίμακτη. Παρ’ όλο, πάντως, το ζήλο των πραιτωριανών του Κράτους, 20 καταληψίες κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τους υπονόμους του κτιρίου.
Το βράδυ της Δευτέρας, πολλές εκατοντάδες κολασμένοι της Αθήνας απάντησαν πειστικά στη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, τίμησαν τη μνήμη του όπως εκείνος θα ήθελε και εξέφρασαν έμπρακτα την άποψή τους για την αξία χρήσης της κοινωνίας-φυλακής: ολοσχερής πυρπόληση.
Κι ενώ αυτό το πλήθος νέων, και μη, δημιουργούσε τις εξαίσιες ταραχές στο κέντρο της πρωτεύουσας — συγκρουόμενο με τα ΜΑΤ και τα ΜΕΑ, τους φασίστες και τα κομματόσκυλα του ΠΑΣΟΚ, υψώνοντας οδοφράγματα και πυρπολώντας Τράπεζες, μεγαλοκαταστήματα και εμπορεύματα — κάποιοι άλλοι, μέσα στο Πολυτεχνείο, είχαν αναλάβει να εκμεταλλευτούν και να εξαργυρώσουν πολιτικά το πτώμα του Μιχάλη, ξεπουλώντας την υπόθεση του. Τα αποκαΐδια του λενινισμού, η ηγεσία των ακροαριστερών αποκομμάτων, είχαν στήσει μέσα στη θαλπωρή των αμφιθεάτρων του Πολυτεχνείου μια σκιώδη «επιτροπή»-κυβέρνηση που κανείς δεν είχε εκλέξει. Αυτή η «επιτροπή», από την πρώτη στιγμή, επιχείρησε να τερματιστούν τα έκτροπα στους δρόμους καλώντας τους ταραξίες μέσα στο Πολυτεχνείο, ή επιχειρώντας ανεπιτυχώς να κλείσει την πύλη. Παράλληλα, προετοίμαζαν ήδη από την αρχή της κατάληψης τη συνθηκολόγησή της. Από την πρώτη στιγμή καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια. Ήδη από νωρίς το πρωί είχαν συμφωνήσει με· τους κρατιστές δολοφόνους να προλειάνουν το έδαφος για λήξη της κατάληψης και «ομαλή» αποχώρηση.
Στη γενική συνέλευση της Τρίτης εμφάνισαν στους συγκεντρωμένους μια προκατασκευασμένη κατάσταση, επιτυγχάνοντας συγχρόνως να πανικοβάλουν με τερατολογίες όσους από το πλήθος των συμπαραστατών της κατάληψης δεν είχαν καταφέρει ακόμα να διώξουν με το αποκαρδιωτικό πολιτικό θέατρο που είχαν οργανώσει μέσα στο Πολυτεχνείο. Οι αναρχικοί, παρ’ όλο που είχαν την άποψη ότι η κατάληψη θα έπρεπε να συνεχιστεί, δεν μπορούσαν, λόγω αντικειμενικών δυσκολιών (μικρός αριθμός εναπομεινάντων, μεγάλος αριθμός τραυματιών, κλπ.), να την κρατήσουν. Αναγνωρίζουμε την ευθύνη μας για τον εκφυλισμό της κατάληψης, που έγκειται στην αδυναμία μας να εμποδίσουμε τους αριστεριστές ηγέτες να μιλούν για μας. Δυστυχώς, κρατήσαμε για τον εαυτό μας μόνο τα οδοφράγματα και τις συγκρούσεις και αφήσαμε εν λευκώ το λόγο σ’ εκείνους που γνωρίζαμε πως θα λειτουργούσαν σαν οι δολιοφθορείς της πάλης μας. Αν και αυτά τα λάθη θα πρέπει να μας καταθλίβουν: από το Πολυτεχνείο του 1985 δε θα μείνει στην ιστορία το εμετικό παιχνίδι της άκρο-αριστερής ηγεσίας, αλλά η νίκη των δρόμων.
Ανάμεσα σ’ εκείνους που, μαζί με τις δυνάμεις καταστολής, επιτέθηκαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και των γύρω δρόμων ήταν, όπως έγινε γνωστό και από τις εφημερίδες, οργανωμένες νεοφασιστικές και χουντικές συμμορίες. Αυτό που συγκαλύπτουν οι κυβερνητικές τουλάχιστον εφημερίδες είναι πως, χέρι-χέρι και κάτω από την καθοδήγηση των εθνικιστών και των ΜΕΑ, έδρασαν τραμπούκοι από τις κλαδικές του ΠΑΣΟΚ που είχαν μεταφερθεί εκεί με ειδικά λεωφορεία. Η φάρσα των «αγανακτισμένων πολιτών», που οργανώθηκε και αυτή τη φορά από το κράτος (όπως και στο Χημείο το Μάη του 1985), είχε στόχο να απομονώσει κοινωνικά την κατάληψη και τους «προβοκάτορες» των οδοφραγμάτων. Για την επίτευξη του ίδιου στόχου, είδαμε να λαμβάνονται και άλλα ανάλογα «πρωτοφανή» μέτρα αυτές τις μέρες: π.χ. η εντολή να αποσυρθούν τα λεωφορεία που είχαν βαφτεί με συνθήματα από το μεσημέρι της Δευτέρας, 18 Νοεμβρίου· η διακοπή της κυκλοφορίας των λεωφορείων που εκτελούν το δρομολόγιο Αθήνας-Ζωγράφου πριν από την κηδεία του Μιχάλη Καλτεζά. Καταγγέλουμε επίσης τη σιχαμερή προσπάθεια των κονδυλοφόρων της ΚΑ.ΓΚΕ.ΜΠΕ. (ΕΘΝΟΣ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ) να εμφανίσουν τον συλληφθέντα σύντροφο μας, Κώστα Χατζόπουλο, σαν ασφαλίτη. Ήδη, οι γονείς του υπέβαλαν μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμηση.
Όσο για τις «κατηγορίες» των κωλοφυλλάδων περί λεηλασιών και πλιάτσικου, επιθυμούμε να δηλώσουμε ότι: 1. Οι ζημιές που προβάλλονται από τον κάθε καταστηματάρχη εύλογο είναι να μεγαλοποιούν την πραγματικότητα, ενόψει μάλιστα της αποζημίωσής τους από το κράτος· 2. Τα «λεηλατηθέντα» εμπορεύματα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την οργάνωση της άμυνας των ταραξιών ενάντια στις δυνάμεις καταστολής· 3. Εμείς οι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές πολεμήσαμε στα οδοφράγματα και για να έχουν τη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να «λεηλατήσουν»-απαλλοτριώσουν από τα μεγάλα εμπορικά καταστήματα του κέντρου αυτά που έτσι κι αλλιώς τους ανήκουν.
Στις υποκριτικές μομφές της αριστεράς του κεφαλαίου για τις «λεηλασίες», θα απαντάμε σταθερά πως ο δρόμος της πάλης των εργαζομένων ενάντια στην οικονομική επίθεση κράτους και κεφαλαίου περνά και μέσα από την απαλλοτρίωση-επανοικειοποίηση των κλεμμένων απ’ αυτούς αγαθών.
Λίγες μόνο ημέρες μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, 36 νέοι από εκείνους που είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέπουν στο κράτος να δολοφονεί αδιαμαρτύρητα βρίσκονται υπόδικοι για την κατάληψη του Χημείου με βαρύτατες κατηγορίες (απόπειρα ανθρωποκτονίας, οπλοκατοχή, οπλοχρησία, εμπρησμός, σύσταση συμμορίας κλπ.). Πολλοί απ’ αυτούς έχουν ήδη προφυλακιστεί, ενώ οι υπόλοιποι «απελευθερώθηκαν» πληρώνοντας μεγάλη χρηματική εγγύηση.
Όλοι οι σύντροφοί μας, που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της εισβολής και παραβίασης του ασύλου στο Χημείο, κακοποιήθηκαν από τους κρατιστές βασανιστές τόσο κατά τη σύλληψη όσο και κατά την κράτησή τους. Δεν τους επιτράπηκε η χορήγηση της αναγκαίας νοσοκομειακής περίθαλψης. Παραπέμφθηκαν στον ανακριτή με κατάφωρες παραβιάσεις των νομικών κανόνων αυτού του ίδιου του κράτους των αφεντικών. Οι προφυλακισμένοι σύντροφοί μας έχουν αρχίσει απεργία πείνας και δίψας και ζητούν την αλληλεγγύη κάθε ελεύθερα σκεπτόμενου ανθρώπου με αίτημα την άμεση απελευθέρωση τους. Υπερασπίζοντας τους φυλακισμένους καταληψίες του Χημείου υπερασπίζουμε το ελεύθερο πνεύμα που εμμένει σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς να αντιστέκεται στην κρατική αλαζονεία εκείνων που αφαιρούν ζωές δεκαπεντάχρονων παιδιών. Υπερασπίζουμε το δικαίωμα της κοινωνίας να προφυλάσσει τον εαυτό της από το παμφάγο κρατικό τέρας και τα όπλα των μπράβων του. Υπερασπίζουμε την υπόθεση του Μιχάλη Καλτεζαά που δολοφονήθηκε επειδή απαιτούσε το δικαίωμα στη ζωή και αρνιόταν έμπρακτα τη στείρα επιβίωση και τον καθημερινό θάνατο που εγγυώνται οι ένστολοι εκτελεστές του.
ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΟΥ ΧΗΜΕΙΟΥ
ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Συγκέντρωση-Πορεία Τρίτη, 26 Νοεμρίου, Προπύλαια, 4 μ.μ.
ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ
ΑΘΗΝΑ 25/11/1985
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΤΕΖΑ
Τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, έξι από τους κρατουμένους βρισκόμαστε ακόμη στη Γενική Ασφάλεια απ’ όπου σκοπεύουν να μας μεταφέρουν στις Φυλακές Βόλου, Λάρισας και Χαλκίδας.
Οι υπόλοιποι, που τους πήγαν χτες στον Κορυδαλλό, πρόκειται κι αυτοί να μεταφερθούν σε επαρχιακές φυλακές.
Οι προσπάθειες λοιπόν και οι προθέσεις τους είναι καθαρές: να μας διασπάσουν απομονώνοντάς μας σε μακρινά μέρη όπου δε θα έχουμε καμιά επαφή μεταξύ μας· κι ακόμη, να μας ΤΣΑΚΙΣΟΥΝ ψυχολογικά μια. και δε θα έχουμε συχνή επαφή με δικηγόρους, συγγενείς κλπ.
Είναι όμως ξεκάθαρο σ’ όλους μας ότι η απεργία πείνας είναι το μόνο μέσο που υιοθετούμε για να καταγγείλουμε την κράτησή μας και να απαιτήσουμε την άμεση αποφυλάκισή μας.
Σήμερα, Σάββατο, βρισκόμαστε στην 5η μέρα απεργίας.
ΠΑΠΑΠΟΛΥΜΕΡΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΚΟΤΣΑΜΑΝΗΣ Θ., ΠΑΚΟΥ ΦΩΤΕΙΝΗ, ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ, ΚΟΡΔΑΤΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, ΑΡΓΙΟΝΟΥΛ ΓΙΝΤ.
Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
