Σκέψεις για την άμισθη εργασία και το ιδεολόγημα του "λειτουργήματος" στα ΜΜΕ

Είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε το ζήτημα της άμισθης εργασίας μόνο οικονομικίστικα, ότι έτσι τα αφεντικά βγάζουν λεφτά με τζάμπα εργασία. Όχι πως δεν ισχύει ότι όλα τα ΜΜΕ πλέον, έχουν στην διάθεση τους κάποιες θέσεις προορισμένες για ανακυκλωμένους άμισθους. Απλώς, αυτή η συνθήκη έχει κάποια όρια και για τα αφεντικά. Μόνο ένα μικρό μερίδιο της παραγωγής ενός ΜΜΕ μπορεί να στηριχτεί σε τέτοιες θέσεις και γενικά στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρχει παραγωγικότητα από την πλευρά των εργαζόμενων χωρίς κάποιου είδους μισθολογική εξασφάλιση. Για την περίπτωση των δόκιμων, πρακτικάριων, μαθητευόμενων ή όπως αλλιώς σκατά μας ονομάζουν τα αφεντικά, αυτή η μισθολογική εξασφάλιση παραπέμπεται στο μέλλον.

Είτε για το ίδιο το MME ("αν είσαι καλός θα σε πληρώσουμε κάποια στιγμή"), οπότε μιλάμε περισσότερο για "δοκιμή". Σε μια τέτοια περίπτωση παλεύεις ουσιαστικά να κατακτήσεις ένα συγκεκριμένο τομέα της παραγωγής (ρεπορτάζ) στο MME που δουλεύεις που θα σε κάνει απαραίτητο για τα αφεντικά και ενδεχομένως μια άτυπη συλλογική πίεση από άλλους εξασφαλισμένους εργαζόμενους. Αλλά όπως γνωρίζουμε, η κατάσταση που επικρατεί στους εργασιακούς χώρους (ο καθένας κοιτάει τον κώλο του) συνήθως δημιουργεί ανταγωνισμό ανάμεσα σε "σταθερούς" και "δόκιμους" ώστε να μην φάνε οι δεύτεροι το ρεπορτάζ των πρώτων...

Είτε για να βρεις δουλειά στο μέλλον σε κάποιο άλλο ΜΜΕ με την προϋπηρεσία που θα έχεις κατακτήσει ως "πρακτική άσκηση". Σε αυτή την περίπτωση μετράει περισσότερο να αποδείξεις ότι ξέρεις το επάγγελμα κι είσαι καλός σε αυτό, οπότε ας πούμε στην περίπτωση εφημερίδων και περιοδικών είναι κομβικό το ζήτημα της υπογραφής στα κείμενα που γράφεις, ή γενικά ένα χαρτί από το αφεντικό που θα αποδεικνύει στα μελλοντικά αφεντικά ότι έχεις δουλέψει. Το δύσκολο σε αυτή την περίπτωση είναι ότι το "δεύτερο" αφεντικό από την στιγμή που θα καταλάβει ότι έχεις μεν δουλέψει αλλά δεν έχεις πληρωθεί, ενδέχεται να του ανοίξει κι αυτού η όρεξη και να ζητήσει κι αυτό να σε "δοκιμάσει" για λίγο. Εδώ είναι σημαντικό το ότι διαπραγματεύεσαι ατομικά με το αφεντικό.

Το κομβικό, πέρα από την προφανή σκληρότητα της φράσης "δουλεύουμε απλήρωτοι" για κάποιον άσχετο (ή συνηθως αριστερό που νομίζει ότι έχουμε ακόμα κράτος πρόνοιας) είναι η ιδεολογική πειθάρχηση που επιζητούν και μέχρις στιγμής κατακτούν τα αφεντικά με τέτοιες εργασιακές σχέσεις. Μαθαίνοντας να δουλεύεις απλήρωτος καταρχήν συνηθίζεις στην ιδέα ότι δουλειά δεν σημαίνει απαραίτητα λεφτά. Σοκαριστικό μεν, πραγματικότητα δε σε σχέση με καθυστερήσεις μισθών, κλεισίματα MME κι άλλα γνωστά σε εσάς τους μισθωτούς... Έπειτα επιζητώντας να περάσεις από καθεστώς δουλείας σε καθεστώς δουλειάς, μαθαίνεις όχι μόνο να μην αντιμιλάς και να μην διεκδικείς, αλλά και να ενσωματώνεις την σκέψη του αφεντικού: "Τι θα ήθελε να του κάνω για να καταλάβει ότι του είμαι χρήσιμος;". Έτσι γράφεις ή μεταδίδεις πράγματα που σε γενικές γραμμές θα ευχαριστήσουν το αφεντικό σου, χωρίς να χρειάζεται να στο πει το αφεντικό σου. Μαθαίνεις την ρουφιανιά θα έλεγε ένας αναρχικός/αντιεξουσιαστής... Η παραγωγή ρουφιάνων, ή πιο "ξύλινα" πειθαρχημένων εργαζομένων για την βιομηχανία των ΜΜΕ δεν είναι καθόλου άσχετη λοιπόν με την πρώτη εργασιακή εμπειρία σε αυτό τον κλάδο, απλώς ο κόσμος (κι οι αναρχικοί/αντιεξουσιαστές ως κομμάτι αυτού κόσμου) προφανώς δεν μπορούν να δουν το όλο σύνολο σχέσεων και μένουν μόνο στην ηθικά απλοποιητική κατηγορία για ρουφιάνους.

Επειδή η λέξη "ιδεολογική πειθάρχηση" ακούγεται πολύ αόριστη, μέσω της "δοκιμής" τα αφεντικά πράγματι δοκιμάζουν τα όρια σου ως εργαζόμενο πριν σε προσλάβουν. Αν θέλουν έναν εργαζόμενο που δεν θα έχει ωράριο, θα δουλεύει αργίες και Σαββατοκύριακο, θα γράφει 10.000 λέξεις την εβδομάδα και ταυτόχρονα θα μεταδίδει στις "πηγές" του την άθλια εικόνα του επαγγελματία δημοσιογράφου με την οποία σε κοιτάει η κοινωνία, ε τότε πριν σου δώσουν μισθό τα αφεντικά σκέφτονται (είναι πανέξυπνα τα αφεντικά η αλήθεια είναι) να δουν αν μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά χωρίς μισθό και χωρίς να αντιμιλάς.

Τελευταίο αλλά σημαντικότερο (και καθόλου άσχετο με τα παραπάνω). Περνώντας από το ατομικό στο γενικό, ας εξετάσουμε την άποψη της ΕΣΗΕΑ που αναπαραγάγουν πολλοί δημοσιογράφοι περί "δημοσιογραφικού λειτουργήματος". Πρέπει να αποφασίσουμε: Είμαστε λειτουργοί ή εργάτες; Αν είμαστε λειτουργοί, είναι λογικό να μην μας ενδιαφέρουν ποταπά πράγματα με τα οποία ασχολείται η πλέμπα (μισθοί, ένσημα, ωράρια). Είναι λογικό να πρέπει οι wannabe λειτουργοί να περάσουν από ιδιαίτερα βάναυσες λειτουργίες μύησης, μέχρι να κατακτήσουν αυτόν το ιερό τίτλο (δημοσιογράφος) με τον οποίο θα απευθύνονται στην υπόλοιπη κοινωνία. Είναι λογικό να έχουν συντεχνίες να τους εκπροσωπούν κι όχι συνδικάτα. Είναι λογικό να θέλουν να μην έχουν καμία σχέση με τους υπόλοιπους μη-λειτουργούς που χρειάζονται για να γίνει η λειτουργία (τεχνικοί, φωτογράφοι, γραφίστες, διοικητικοί κτλ). Είναι λογικό να ονομάζουν ακόμα κι οι αριστεροί (που κατά βάση υπερασπίζονται αυτή την έννοια του δημοσιογραφικού λειτουργήματος), την άμισθη εργασία στα MME "μαθητεία", αδυνατώντας να τα βάλουν με τα "ιερά και όσια" του κλάδου. Αυτές οι μαλακίες περί λειτουργήματος, στο παρελθόν με το διαφωτιστικό και ανθρωπιστικό (αλλά πάντα αστικό...) περιεχόμενο που μετάδιδε ο Τύπος, όταν δεν υπήρχε η τηλεόραση και το ίντερνετ και ο κόσμος διάβαζε μόνο εφημερίδες τέλος πάντων, είχε μια κάποια αυτονόητη δικαιολόγηση. Εδικά σήμερα όμως, με τα φράγκα που παίζουν στις βιομηχανίες των MME και με τους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους που αυτές απασχολούν (στην Ελλάδα), είναι αυτοκαταστροφικό να αναπαραγάγουμε αυτή την ιδεολογία.

Η πρακτική η άσκηση δεν είναι μαθητεία, είναι εκμετάλλευση και μαύρη εργασία!

Η εικόνα είναι αναδημοσιευμένη από http://medsquat.files.wordpress.com

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ

Για την ελληνική κοινωνία, το επάγγελμα του δημοσιογράφου έχει καταντήσει συνώνυμο με αυτό του αστυνομικού (με στολή ή με πολιτικά), του εισαγγελέα, του μεσάζοντα που εξυπηρετεί συμφέροντα εταιρειών, αλλά επίσης ίσως και με αυτό του τοκογλύφου, του κατά συρροή εκβιαστή και απατεώνα. Η εικόνα του εκατομμυριούχου τηλεοπτικού –ή έντυπου- σταρ, που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις, εμπλέκεται σε κάθε είδους συμφωνίες πάνω ή κάτω από το τραπέζι και χτίζει βίλες και αγοράζει κότερα με τα λεφτά που διατηρεί σε ελβετικές τράπεζες ή διακινεί μέσω off shore εταιρειών, λειτουργεί στην κοινή γνώμη καταλυτικά και διαμορφώνει μια άκαμπτη ανάλογη γενική εντύπωση. Στην χειρότερη περίπτωση, ο δημοσιογράφος είναι ένας αδίστακτα φιλόδοξος –αν και όχι ακόμα φτιαγμένος- νεαρός, που δουλεύει για να συντηρήσει αυτό το σύστημα, μέχρι να πιάσει και ο ίδιος την καλή.

Πίσω από αυτό το μύθο ωστόσο, κρύβεται μια πραγματικότητα ελάχιστα δημοσιοποιημένη. Στον χώρο των MME, όχι μόνο για τους δημοσιογράφους, αλλά και για ένα πλήθος εργαζομένων, τεχνικών, κλητήρων και διοικητικού προσωπικού, επικρατούν εργασιακές σχέσεις γαλέρας, τρομακτικά επίπεδα επισφάλειας και κανένα απολύτως «πεδίον δόξης λαμπρόν». Χιλιάδες άνθρωποι σε MME όλης της χώρας, εργάζονται στερούμενοι ακόμα και τα αυτονόητα για πολλούς επαγγελματικούς κλάδους. Το καθεστώς των ανασφάλιστων ή αυτασφάλιστων κρυφών μισθωτών, των «μαύρων», των «δόκιμων», των άμισθων, εκείνων που δεν έχουν καμία δυνατότητα να διαπραγματευθούν την οποιαδήποτε σύμβαση, δεν δικαιούνται δώρα εορτών, ούτε νόμιμες άδειες, ούτε αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης, ούτε επίδομα ανεργίας, ούτε κανονική αμοιβή για την υπερωριακή εργασία, ούτε… ούτε…, φθάνει σε αρκετά από τα MME της χώρας το 100% και αποτελεί την εξασφαλισμένη εργασιακή σχέση κάθε εργαζόμενου στα πρώτα (;) χρόνια του στο χώρο.

Συνδικαλισμός στα ΜΜΕ… Το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι στα MME έχουν το θλιβερό προνόμιο να εκπροσωπούνται (ή για την ακρίβεια του λόγου, να μην εκπροσωπούνται) από Ενώσεις, που συχνά για να «αντιμετωπίσουν» το πρόβλημα αυτό επιλέγουν να το κρύβουν. Η φοβερή και τρομερή ΕΣΗΕΑ, υποτιθέμενο συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων, η σύγκρουση με το οποίο αποτελεί «εφιάλτη» για κάθε κυβέρνηση, εξακολουθεί να αποκλείει βάσει καταστατικού από τους κόλπους της όλο εκείνο το κομμάτι των εργαζομένων που υπόκειται στην πιο σκληρή εκμετάλλευση. Από τα μητρώα της ΕΣΗΕΑ αποκλείονται όχι μόνο όλοι εκείνοι που βιώνουν συνθήκες εργασιακής επισφάλειας, σαν αυτές που περιγράφηκαν παραπάνω, αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων υπό στοιχειωδώς «ασφαλείς» συνθήκες. Η εγγραφή στις τάξεις της προϋποθέτει τρία ή πέντε (για όσους δεν έχουν πανεπιστημιακό πτυχίο) χρόνια συνεχούς παρουσίας στα μισθολόγια καθημερινής εφημερίδας ή ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού, σχετική πρόταση από δύο παλαιά μέλη της, καθώς επίσης και εκπλήρωση των… στρατιωτικών υποχρεώσεων και εξετάσεις!!! Πέραν της γραφικότητας των δύο τελευταίων όρων, η θλιβερή πραγματικότητα είναι ότι για ένα μέσο εργαζόμενο στα ΜΜΕ, μπορεί να χρειαστούν 10 ή και παραπάνω χρόνια για να αποκτήσει το δικαίωμα στην συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Ίσως μάλιστα, στο σημείο εκείνο που θα την χρειάζεται πλέον λιγότερο.

Τα ίδια προσκόμματα αντίθετα, δεν τα συναντούν οι πολυάριθμοι εργοδότες και εργολάβοι του χώρου, που αφθονούν στους κόλπους της ΕΣΗΕΑ, συνεχίζοντας εντούτοις απερίσπαστοι να προσλαμβάνουν (συχνά με τους όρους της χειρότερης επισφάλειας) και να απολύουν εργαζόμενους. Γεγονός που –πλάι σε όλα τα υπόλοιπα- καταδεικνύει ότι στο χώρο των δημοσιογράφων δεν υπάρχει στην πραγματικότητα κ α μ ί α συνδικαλιστική εκπροσώπηση. Η ΕΣΗΕΑ αποτελεί απλώς ένα επιμελητήριο, με αρμοδιότητα να προφυλάσσει και να διαχειρίζεται ένα Ταμείο, αλλά –δυστυχώς- και να διαπραγματεύεται «συλλογικές» συμβάσεις εργασίας. Κάτι που αποτελεί σύντομο ανέκδοτο, αφού οι «συλλογικές» αυτές συμβάσεις αποκλείουν κανονικά και με το νόμο ένα «συλλογικό» 50% των εργαζόμενων στον Τύπο, που δεν καλύπτεται από την ΕΣΗΕΑ.

Γιατί φτιάξαμε την Πρωτοβουλία

Η Πρωτοβουλία για Σωματείο Μισθωτών στα MME, φιλοδοξεί –στο μέτρο που της αναλογεί και χωρίς να υποστηρίζει σε καμία περίπτωση ότι το ζήτημα εξαντλείται σε αυτήν την προσπάθεια- να καλύψει ένα μέρος από αυτό το συνδικαλιστικό κενό. Να δημιουργήσει δηλαδή ένα σωματείο ανοιχτό σε όλους τους κλάδους των εργαζομένων στα MME (δημοσιογράφους, τεχνικούς, κλητήρες, διοικητικό προσωπικό κ.ά.), ανεξάρτητα από το είδος της εργασιακής σχέσης που τους ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ από την εργοδοσία. Ένα σωματείο ανοιχτό στους εργαζόμενους που αμείβονται με «μπλοκάκι», με μαύρα, με το κομμάτι ή που δεν αμείβονται καθόλου, αλλά και στους εργαζόμενους εκείνους που αν και έχουν τις προϋποθέσεις δεν αισθάνονται άνετα να συμμετέχουν σε «συνδικαλιστικές» ενώσεις που αποκλείουν από τις τάξεις τους συναδέλφους που τους βλέπουν κάθε μέρα δίπλα τους, ξέρουν ότι παράγουν ακριβώς το ίδιο έργο με αυτούς και θα τους ήθελαν δίπλα τους και στους αγώνες για κοινά και περισσότερα δικαιώματα.

Η Πρωτοβουλία φιλοδοξεί ταυτόχρονα να συμβάλει θετικά στη δημιουργία ενιαίου Συνδικάτου Τύπου, προοπτική που είναι η μόνη που εγγυάται την πλήρη συνδικαλιστική κάλυψη του χώρου των ΜΜΕ, την διακλαδική αλληλεγγύη των εργαζομένων σε αυτά και την αποτελεσματικότητα των αγώνων. Στην κατεύθυνση αυτή, θέλουμε και επιχειρούμε να συνεργαστούμε με όλες τις Ενώσεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο των εργαζομένων στον Τύπο και έχουν εκφραστεί θετικά απέναντι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο (στην ουσία το σύνολο των Ενώσεων, πλην της ΕΣΗΕΑ). Θεωρούμε δε απαραίτητο να διευκρινίσουμε, ότι η Πρωτοβουλία δεν λειτουργεί ανταγωνιστικά προς καμία Ένωση που δεν προβαίνει σε αποκλεισμούς και καλεί τους εργαζομένους που υπάγονται σε αυτές να τις πλαισιώσουν με αποφασιστικότητα.

Ποιοι είμαστε

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες που συγκροτήσαμε την Πρωτοβουλία για Σωματείο Μισθωτών στα MME, δεν είμαστε «επαγγελματίες συνδικαλιστές», ούτε φιλοδοξούμε να «εκφράσουμε» τους συναδέλφους μας που αντιμετωπίζουν την εργασιακή επισφάλεια στο χώρο των MME και την άρνηση της ΕΣΗΕΑ –και ενδεχομένως άλλων Ενώσεων- να τους υπερασπιστούν. Κίνητρό μας για αυτήν την κίνηση, αποτελεί το γεγονός ότι βιώνουμε οι ίδιοι τις συνέπειες της εργασιακής μας επισφάλειας στη ζωή μας, νιώθουμε καθημερινά τις αδυναμίες που συνεπάγεται για την διαπραγματευτική μας θέση απέναντι στον εργοδότη μας η έλλειψη συνδικαλιστικής κάλυψης, ζούμε καθημερινά το τι σημαίνει να ξέρεις ότι μπορείς ανά πάσα στιγμή να απολυθείς χωρίς αποζημίωση, σα να μην υπήρξες ούτε για μία μέρα εργαζόμενος στο έντυπο που δούλευες.

Παράλληλα, έχοντας καταλάβει ως ποιο σημείο αφασίας και διάσπασης μπορεί να οδηγήσει ο «κάθετος» και εργοδοτικός συνδικαλισμός, φιλοδοξούμε να εκφράσουμε ένα διαφορετικό συνδικαλιστικό σχέδιο. Θέλουμε ένα σωματείο μισθωτών στα MME, όχι μόνο διάπλατα ανοιχτό για όλους τους εργαζόμενους και ερμητικά κλειστό για όλους τους εργοδότες («μικρούς» και μεγάλους), αλλά επίσης και ένα σωματείο δημοκρατικό, βασισμένο στις αποφάσεις της γενικής του συνέλευσης και όχι των συμβουλίων και των διαβουλίων, που θα τροφοδοτείται από διακλαδικές επιτροπές σε κάθε χώρο δουλειάς και όπου οι δράσεις και οι κινητοποιήσεις θα διαμορφώνονται αυστηρά από τα κάτω και όχι από τα πάνω.

Το σχέδιο αυτό, δεν είναι ασφαλώς ολοκληρωμένο. Η οριστική του διαμόρφωση εναπόκειται στον κόσμο που πλαισιώνει την Πρωτοβουλία, η σύνθεση της οποίας παραμένει ανοικτή. Κάθε εργαζόμενος που εκτιμά ως θετική την κατεύθυνση αυτής της προσπάθειας είναι καλοδεχούμενος να συμμετέχει στις συνελεύσεις της και να διαμορφώσει ισότιμα το περιεχόμενό της, αλλά και το καταστατικό της λειτουργίας και των στόχων του Σωματείου που τώρα ξεκινάμε να συντάσσουμε.

Τι ζητάμε

Βασικός στόχος και συνδικαλιστική επιδίωξη της Πρωτοβουλίας είναι η ασφαλιστική κάλυψη και εξίσωση όλων ανεξαιρέτως των εργαζομένων του κλάδου. Θέλουμε να μπει τέρμα στην εργοδοτική απάτη του «μπλοκ» (ακόμα χειρότερα της «μαύρης» ή της άμισθης εργασίας), που καταδικάζει εργαζόμενους να ζουν σε καθεστώς ελεύθερου επαγγελματία –χωρίς φυσικά να επωφελούνται από οποιοδήποτε προνόμιο της «ελευθερίας» τους (καθορισμός τόπου και χρόνου εργασίας και τιμής των «παρεχόμενων υπηρεσιών»).

Διεκδικούμε ενιαίο ασφαλιστικό ταμείο για τον Τύπο, με εξίσωση των δικαιωμάτων προς τα πάνω και εισφορά των εργοδοτών και όχι της κοινωνίας στην ασφάλισή μας.

Έως την οριστική εξαφάνιση της κρυφής μίσθωσης και της αμισθίας στα ΜΜΕ, ζητάμε την αναγνώριση δικαιωμάτων εξαρτημένης εργασίας (άδειες, δώρα κ.ο.κ.) σε όλους τους επισφαλώς εργαζόμενους, καθώς και την υπαγωγή στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Επίσης στον υπολογισμό του χρόνου επισφαλούς εργασίας ως ολόκληρου συντάξιμου χρόνου.

Παλεύουμε για την ίδρυση Ενιαίου Συνδικάτου Τύπου, οργανωμένου κατά κλάδους και κατά χώρους εργασίας, που θα καλύπτει ΟΛΟΥΣ τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΣΤΑ ΜΜΕ

Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.

ΕΤΙΤΑ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΤΙΤΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πανικό προκάλεσε στους εργοδότες μας η μεγάλη επιτυχία
της 24ωρης απεργίας που έγινε την Τρίτη 18 Μαρτίου του
2008, με σκοπό να βελτιώσουμε το επίπεδο της ζωής, της
δικής μας και των οικογενειών μας. Μετά την φίμωση που
δεχτήκαμε από τη μεγαλύτερη μερίδα των μέσων
ενημέρωσης, η αντίδραση των εργοδοτών μας στην
δυναμική και μαζική συμμετοχή των Τεχνικών στις
κινητοποιήσεις, είναι η προσφυγή στα δικαστήρια με
στόχο να κηρυχθεί ετεροχρονισμένα η απεργία μας
παράνομη και καταχρηστική.

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί MEGA, ANTENNA, ALTER, ALPHA,
STAR, ΣΚΑΪ, TV ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, μαζί με τη Ε.Ι.ΤΗ.Σ.Ε.Ε.,
καταφεύγουν στις συνηθισμένες τον τελευταίο καιρό
εργοδοτικές τακτικές δικαστικοποίησης των αγώνων των
σωματείων και συνδικάτων. Οδηγούν συνδικαλιστές στα
δικαστήρια με σκοπό να στερήσουν από τους εργαζόμενους
το μοναδικό μέσο που έχουν για να υπερασπίσουν τα
δικαιώματά τους, ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ. Πρέπει επιτέλους να μπει
φραγμός στις ποινικές διώξεις συνδικαλιστών ΤΩΡΑ και
να σταματήσουν οι προσπάθειες ποινικοποίησης των
αγώνων.

Δηλώνουμε κατηγορηματικά προς κάθε κατεύθυνση ότι
αυτές οι ενέργειες δεν μας τρομάζουν και δεν θα
σταματήσουν την συνέχιση του αγώνα μας. Το μόνο που
κατορθώνουν είναι να μας συσπειρώσουν και να μας
δυναμώσουν ακόμα περισσότερο.

Προειδοποιούμε ότι προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την
εργοδοτική εκδικητική επίθεση που μας γίνεται θα
αντιδράσουμε ακόμα και με απεργίες διαρκείας αν
χρειαστεί.

Καλούμε όλους τους φορείς, κόμματα, βουλευτές,
συνδικάτα, ομοσπονδίες, σωματεία, και ενώσεις να
καταδικάσουν την με ποινικές διώξεις προσπάθεια
τρομοκράτησης των συνδικαλιστών και να μας
συμπαρασταθούν με την παρουσία τους στις 09.00 ΤΟ ΠΡΩΙ
ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ 3 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2008 ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ 11, ΑΙΘΟΥΣΑ
201, ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΣΧΟΛΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ – Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ

ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΕΤΙΤΑ

Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.

ΜΕ ΦΟΡΑ - ΜΕ ΦΟΡΑ ΝΑ ΕΚΤΕΘΕΙ Η ΧΩΡΑ

Ή αλλίως η ΕΡΤ επί τω έργω!!!

Η κρατική τηλεόραση ήταν, είναι και θα είναι ένα φερέφωνο των κρατικών επιταγών. Τόσα και τόσα παραδείγματα υπάρχουν.

Ακόμα ένα προστέθηκε στις 10/03/2007 κατά τη διάρκεια της τελετής αφής της ολυμπιακής φλόγας στην αρχαία Ολυμπία, όταν Θιβετιανοί και Γάλλοι δημοσιογράφοι (Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα) αποπειράθηκαν να διαμαρτυρηθούν για την συνεχιζόμενη βίαιη καταστολή της εξέγερσης, ενάντια στην Κινεζική κατοχή στο Θιβέτ.

Η κάμερα της ΕΡΤ αν και κατέγραψε τη διαμαρτυρία, αποπειράθηκε να κουκουλώσει το γεγονός, μη προβάλλοντας ούτε ένα πλάνο από τις συγκεκριμένες σκηνές και μη κάνοντας φυσικά την παραμικρή αναφορά.

Φυσικά, η ΕΡΤ λειτουργώντας σε μορφή "ασφαλίτη που διαβάζει την εφημερίδα ανάποδα στο παγκάκι", θεώρησε ότι ένα γεγονός που έλκει τα φώτα των ΜΜΕ απ' όλο τον κόσμο δε θα αποκαλυφθεί. Όπως ήταν φυσικό πλανήθηκε πλάνην οικτρά. Το BBC μετέδωσε αρχικά τις εικόνες και αυτές έκαναν στη συνέχεια το γύρω του κόσμου .

Αυτό που όλους μας προβληματίζει, αλλά δε μας εκπλήσσει δεν είναι ότι εκτέθηκε η χώρα και τα αστυνομικά της μέτρα, όπως ειπώθηκε από τα αστικά ΜΜΕ, αλλά:

α) Ζούμε σε καιρούς όπου οτιδήποτε ελλοχεύει κινδύνους απόκλισης από την κυρίαρχη ιδεολογία, λογοκρίνεται και καταπνίγεται στη σιωπή.

β) Αυτόκλητοι εθνοσωτήρες πολίτες, που εθεάθησαν να επιτίθενται στους διαμαρτυρόμενους Θιβετιανούς και να τους παραδίδουν στην αστυνομία, είναι προφανώς ασφαλίτες.

γ) Απολιθωμένα μαοϊκά κατάλοιπα, που σιωπούσαν στα γεγονότα της πλατείας Τιεν Αν Μεν, συνεχίζουν να νίπτουν τας χείρας τους, μπροστά στη σφαγή που και σήμερα πραγματοποιείται στο Θιβέτ.

Ευχόμαστε σε όλους περαστικά και επειδή γνωρίζουμε τα πατριωτικά τους αισθήματα, τους ευχαριστούμε που με την τρισγέλοια στάση τους πραγμάτωσαν το σύνθημα:

"Με φόρα - με φόρα, να εκτεθεί η χώρα"

Οι φωτογραφίες είναι αναδημοσιευμένες από: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=846317

Η ΟΜΕΡΤΑ τώρα δικαιώνεται

ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ της Ε.Τ.Ε.Ρ

Αθήνα, Τρίτη 25 Μαρτίου 2008

Η ΟΜΕΡΤΑ τώρα δικαιώνεται

Σήµερα όλοι οι εργαζόµενοι δίνουµε τη µάχη µας για να καταργηθεί ο Νόµος-έκτρωµα της κας
Πετραλιά, ο οποίος αυξάνει τα χρόνια εργασίας για όλους µας, µειώνει το ύψος των συντάξεων, χτυπάει καίρια το ύψος της επικούρησης, ενώ ταυτόχρονα συρρικνώνει τις παροχές των Ταµείων µε άµεσο αποτέλεσµα να οδηγείται η Ασφάλιση και η Σύνταξη στην Ελλάδα στα χέρια των ιδιωτικών µεγαλοσυµφερόντων. Οι Τεχνικοί είµαστε στο ίδιο χαράκωµα µε όλους τους εργαζόµενους της χώρας και κυρίως µε τους συναδέλφους µας διοικητικούς, συντάκτες και τεχνικούς τύπου στα ΜΜΕ.

Απαιτούµε την άµεση απόσυρση του αντιασφαλιστικού νοµοσχεδίου, και την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόµων. Είµαστε εδώ, έτοιµοι να διεκδικήσουµε τα δικαιώµατά µας.

Την ώρα αυτή οι γνωστοί ΟΡΚΩΤΟΙ χτύπησαν ξανά, επικαλούµενοι άρθρο της εφηµερίδας ΠΟΝΤΙΚΙ, το οποίο συµπτωµατικά (;) προσπαθεί να αµβλύνει τις εντυπώσεις για τη στενή σχέση που, νωρίτερα, οι ίδιοι άθελά τους οµολόγησαν ότι είχαν στο Ασφαλιστικό µε την κα Πετραλιά.

Με τίτλο «Όλα όσα κρύβουν κάποιοι επίορκοι στην ΕΣΗΕΑ» οι ΚΕΔιτες παραδέχονται ότι η ΟΜΕΡΤΑ εµπνέει την παρέα τους. Κάποιοι άλλοι συντάκτες όµως, ευτυχώς η πλειοψηφία, δεν απώλεσαν το ήθος και τη συνδικαλιστική τους συνείδηση. Αποδεικνύουν ότι δεν έχουν καµιά σχέση µε τη συντεχνιακή λογική που δυστυχώς, προς το παρόν, κυβερνά ΔΟΛίως και µε δοτές πλειοψηφίες. Είναι πλέον µειοψηφία στον χώρο και αποκαλύφθηκαν οι συνεργασίες και αντιλήψεις τους. Έπεσαν οι µάσκες και αυτό τους ενοχλεί.

Έτσι, στη σπουδή τους για κατάστρωση «πιασάρικης» αντεπιχειρηµατολογίας που θα µπορέσει να συµβάλει στην υπονόµευση της επίπονης προσπάθειας των τεχνικών ραδιοτηλεόρασης, οι παραχαράκτες ξερνούν διάφορα. Εµείς µε τη σειρά µας απλώς ρωτάµε:

1. Γιατί οι τεχνικοί χάνουν, όπως ισχυρίζεται η ΚΕΔ, από την ένταξή τους στο Ταµείο του Τύπου;

Δηλαδή εσείς κοροϊδεύατε τους υπαλλήλους των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ το 1999 όταν (και σωστά) εντάσσατε τις ειδικότητες των συντακτών και των διοικητικών υπαλλήλων που εργάζονται στα ραδιοτηλεοπτικά ΜΜΕ, σε ΤΣΠΕΑΘ και ΕΔΟΕΑΠ; Γιατί δεν τους αφήνατε στο ΙΚΑ; Α! και έκπτωτε…οι εισφορές των εργαζοµένων τεχνικών (στην περίπτωση εφαρµογής της πρότασής µας): 8,5% (ΤΣΠΕΑΘ) συν 3% (ΕΔΟΕΑΠ) σε καµιά περίπτωση δεν θα είναι µεγαλύτερες από το 16% ή 19,45% που πληρώνουν σήµερα στο ΙΚΑ.

2. Με ποια λογική εµείς, επειδή ζητάµε την ένταξη στο Ενιαίο Ταµείο, είµαστε τα τσιράκια των αφεντικών στα Ραδιοτηλεοπτικά; Οι ΚΕΔίτες που–όπως άλλοι οι οποίοι όµως δεν µιλάνε– έχουν µπει στο Ταµείο µε απαλλαγές από την εποχή της χούντας ποιους εξυπηρέτησαν;

3. Εµείς την Πετραλιά δεν την είδαµε. Άλλοι µιλούσαν µαζί της. Οι ίδιοι που της πήγαιναν εναλλακτικές λύσεις. Οι ίδιοι που πριν λίγες µέρες πανηγύριζαν επειδή τάχα «έσωσαν τον ΕΔΟΕΑΠ». Οι ίδιοι αυτοί που, επειδή οι συντάκτες δεν τσίµπησαν και κατάλαβαν σε τι λούκι
µπαίνουν µε τέτοιες µεθοδεύσεις όλα τα Ταµεία και ο ΕΔΟΕΑΠ, προσπαθούν να τα γυρίσουν και να βρουν ενόχους. Είναι η παλιά τακτική του Εφιάλτη και κάποιων σύγχρονων ρουφιάνων που κολλάνε, πάντα, στην εκάστοτε κυβέρνηση για να βολεύονται και να τα πιάνουν.

4. Χρόνια τώρα οι κρατήσεις σε ΤΣΠΕΑΘ και ΕΔΟΕΑΠ γίνονται για τις ειδικότητες: των συντακτών, των οικονοµικών ή εµπορικών διευθυντών, αναπληρωτών αυτών, προσωπαρχών, ταµιών, λογιστών, βοηθών λογιστών, αναλυτών ή προγραµµατιστών Η/Υ, παραγωγών διαφηµίσεων, εισπρακτόρων, διεκπεραιωτών, αποθηκαρίων, δακτυλογράφων, αρχειοθετών, υπαλλήλων: marketing, διαφηµίσεων και δηµοσίων σχέσεων, αγγελιών, οικονοµικών υπηρεσιών, προµηθειών, πιστώσεων και πωλήσεων, συνδροµών, προσφορών µηχανογράφησης, στατιστικής υπηρεσίας, κυκλοφορίας, γραµµατείας, τηλετύπων (fax), τηλεφωνητών και των υπαλλήλων ροής προγράµµατος. Γιατί τόσο µένος για τους τεχνικούς και γιατί κολλήσατε στις µανικιουρίστες; Τις ειδικότητες των τεχνικών τηλεόρασης ορίζει επακριβώς από το 1980 /ΠΔ 160 η Ελληνική Πολιτεία καθώς και οι οικίες ΣΣΕ πράγµα που δεν γίνεται µε άλλες ειδικότητες άλλων χώρων δίνοντας το δικαίωµα παρερµηνειών και διασταλτικών ερµηνειών… Στο κάτω - κάτω αν τα αφεντικά θέλουν να τις περάσουν στο Ταµείο µπορούν, όπως συνήθως κάνουν, να τις «βαφτίσουν» και να τις …χωρέσουν
στο αεροδρόµιο ειδικοτήτων που προαναφέραµε και αδιαµαρτύρητα δεχθήκατε. Αφήστε τα
προσχήµατα. Δεν θέλετε ένα Ταµείο, γιατί θέλετε τον κλάδο σε µόνιµο εµφύλιο.

5. Δεν καταλαβαίνουµε τη χαρά σας επειδή για ΤΑΙΣΥΤ, ΤΑΤΤΑ και ΤΣΕΥΠ υποβαθµίστηκε η περίθαλψη. Πανηγυρίζετε λες και η Πετραλιά πέρασε δική σας πρόταση. Κι εµείς χαιρόµαστε αλλά για άλλους λόγους: γιατί όσο πιο άδικο είναι αυτό το µόρφωµα τόσο πιο γρήγορα θα πέσει και γιατί από το είδος της χαράς αναγνωρίζεις τις προτάσεις που υπέβαλαν οι συνοµιλητές της.

6. Το εκλογικό σώµα καταλαβαίνει όσους φοράνε µάσκες. Διαθέτει και κρίση και µνήµη. Δεν είναι τυχαίο που η ΚΕΔ σέρνεται µόνιµα τέταρτη στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ και ολισθαίνει πια στα αζήτητα.

Δεν µπορεί µια ζωή να το παίζεις τσαλαβούτας χρωµάτων (πράσινο – µπλε) και στο τέλος να µην βαφτείς στον πάτο του βαρελιού (=µαύρο). Στις περασµένες εκλογές της ΠΟΕΣΥ, όπως µας είπανε τα ροζ πουλιά (αυτά µε τα κόκκινα, όπως γράφεις, παπούτσια), σε έσωσαν κάποιοι. Σε τράβαγαν για πρόεδρο κι εσύ τα στύλωνες. Καθότι εσύ, ως συνήθως, τα ήξερες όλα. Λάθος τους που τότε δεν άκουσαν, να ησυχάζαµε; Τώρα και αυτοί βρίσκονται απέναντι. Εσύ µόνος µ’ ένα Χατζάρα;

7. Καταλαβαίνει άραγε η ΚΕΔ πόσο καρφώνεται µε αυτή τη στάση της; Όλοι ζητάνε την ένταξη των τεχνικών στο Ενιαίο Ταµείο. Από τα κόµµατα: ΠΑΣΟΚ (Οµιλία του Προέδρου του κου Γ. Παπανδρέου στη Βουλή την 18 η Μαρτίου 2008), ΚΚΕ (Ανακοινώσεις στην αντιπροσωπεία µας από τον βουλευτή του κόµµατος κο Σ. Χαλβατζή) και ΣΥΡΙΖΑ (Δελτίο Τύπου της 3ης Μαρτίου 2008). Από τους συνδικαλιστές η Γενική Συνοµοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Δελτίο Τύπου της 20ης Μαρτίου 2008) οι Ενώσεις ΕΠΗΕΑ και ΕΣΠΗΤ, τα περισσότερα µέλη του Διοικητικού Συµβουλίου της ΕΣΗΕΑ ακόµα και ο Πρόεδρός της Πάνος Σόµπολος. Τι µένει απέξω; Οι εργοδότες Τύπου, η κυβέρνηση, άντε και το ΛΑΟΣ που δεν το ακούσαµε να αρθρώνει λέξη για το θέµα… Όλοι µας πλην των φωτισµένων αρµενίζουµε στραβά; Όλοι µας πουληµένοι στην εργοδοσία; Μιλάµε για γιατρό απλώς ή για ψυχίατρο;

8. Οι δικές µας απεργίες ποινικοποιήθηκαν από τα αφεντικά. Αυτό λέει πολλά. Ας µας εξηγήσουν οι ΚΕΔιτες γιατί σε κάθε απεργία µάς πάνε σε δίκες οι «φίλοι µας» εργοδότες.

9. Όσον αφορά τους απεργοσπαστικούς µηχανισµούς πάντα αναπτύσσονται σε κάθε απεργία.

Ειδικά για την ΕΤΕΡ οι απεργοσπαστικοί µηχανισµοί στήνονται µανιασµένα κι αντιµετωπίζονται επειδή είµαστε µια γροθιά.

Για να τελειώνουµε µε τους ΟΡΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΟΡΚΩΤΟΥΣ εχθρούς µας:

Οι τέσσερεις ενώσεις των Τεχνικών ουδέποτε ζητήσαµε ως λύση στο ασφαλιστικό µας τη δηµιουργία του εκτρωµατικού ΤΑΤΕ-ΡΤ. Καταδικάζουµε την αποσπασµατική προσπάθεια της υπουργού Απασχόλησης να δείξει ότι δήθεν ασχολήθηκε µαζί µας. Καταδικάζουµε κάθε προσπάθεια εγκλωβισµού των τεχνικών της ραδιοτηλεόρασης σε λύσεις που υπαγορεύουν οι ΟΡΚΩΤΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΣΤΕΣ και αυτόκλητοι συνοµιλητές της στην Υπουργό και την καλούµε να πάρει πίσω αυτό το ΠΡΑΓΜΑ µε την ονοµασία ΤΑΤΕ-ΡΤ που ουσιαστικά εξυπηρετεί:

Ø Τη µιντιακή εικόνα της υπουργού,

Ø Την παραποµπή του προβλήµατος Ασφάλιση Τεχνικών Ραδιοτηλεόρασης στις καλένδες,

Ø Τα µικροσυµφέροντα των τρωκτικών της συντεχνίας.

Εµείς ζητάµε το αυτονόητο: Ουσιαστική και όχι µιντιακή ενοποίηση για όλους τους εργαζόµενους στα ΜΜΕ, πλήρως, χωρίς αστερίσκους, χωρίς παραποµπές, χωρίς επαχθείς µεταβατικές διατάξεις και χωρίς οι γραφειοκρατικές διαδικασίες της διαδοχικής ασφάλισης να φαλκιδεύουν τις συντάξεις, την επικούρηση και τις ιατροφαρµακευτικές παροχές.

Και για να τελειώνουµε µε τα παραµύθια: την ένταξη των Τεχνικών, έστω και σε αυτό το
ασφαλιστικό µόρφωµα, πέτυχαν η κατακραυγή της κοινής γνώµης, οι θέσεις των κοµµάτων και οι αγώνες των συναδέλφων µας (εργαζόµενοι, Ενώσεις και παρατάξεις). Τρανή απόδειξη του τι θα πετυχαίναµε όλοι µαζί για τα Ταµεία µας, αν δεν µας τύχαινε απέναντι, συνοδοιπόρος ουσιαστικά µε την υπουργό, κάποιος έκπτωτος Τσαλαπάτης. Κρίµα…

ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑΣ της Ε.Τ.Ε.Ρ

Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή