Απόλυση δημοσιογράφου στον αριστερό Ριζοσπάστη - Ανίερη συμμαχία ΣΙΩΠΗΣ των συνδικαλιστών, ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ και ΔΕΞΙΩΝ, της ΕΣΗΕΑ

Η είδηση της απόλυσης του Γιάννη Κωστάκη, δημοσιογράφου επί 15 συναπτά έτη στον Ριζοσπάστη, προκάλεσε φυσικά τη χλεύη προς τα «κομμουνιστικά» αφεντικά του, που διεκδικούν καθημερινά το μονοπώλιο των πραγματικών υπερασπιστών των εργασιακών δικαιωμάτων. Αυτή όμως ήταν δεδομένη, αφού το οξύμωρο μιας απόλυσης σε αριστερή εφημερίδα - με αιτιολογία μάλιστα που θα ζήλευε ακόμη και ο Βγενόπουλος- βγάζει μάτι χωρίς άλλες εξηγήσεις ή αναφορές στις ιδιαίτερες, προσωπικές πτυχές της υπόθεσης

Εκείνο που πραγματικά προκαλεί αηδία είναι η εκκωφαντική σιωπή για την απόλυση όλων των συνδικαλιστικών παρατάξεων, ακόμη και εκείνης της αριστερής Συσπείρωσης, που πρωτοστατεί όταν παραβιάζονται τα εργασιακά δικαιώματα στα άλλα μαγαζιά. Η ανίερη συμμαχία είναι πασίδηλη-σε κάθε εχέφρονα νου- μεταξύ των εργατοπατέρων, οι οποίοι, ενώ τις 364 ημέρες του χρόνου "παλεύουν" ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα στα ΜΜΕ, την ημέρα της απόλυσης του Γ. Κωστάκη δεν βρήκαν να ψελλίσουν ούτε μία κουβέντα….Και καλά, από την πλευρά των Σομπολοτσαλαπάτηδων δεν είναι πρωτοφανές να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε μια απόλυση. Αλλά και οι αριστερές πρωτοπορίες, τσιμουδιά;;;

Η στάση των αριστερών συνδικαλιστών, που ποιούνται την νήσσαν, τους εκθέτει ακόμη και στους υποστηρικτές των παρατάξεών τους και συγχρόνως αποκαλύπτει σε όλο τους το μέγεθος τις μικροπολιτικές, παραταξιακές λογικές που επιβάλουν τη σιγή για την απόλυση ενός εργαζόμενου. Και μάλιστα από ένα αριστερό αφεντικό, το οποίο το προηγούμενο διάστημα είχε επιβάλει τρίμηνη παύση μισθού (!!) σε άλλο εργαζόμενό του…. (οι καπιταλιστές εργοδότες θα παίρνουν σίγουρα μαθήματα….).

Αυτά φυσικά είναι γνωστά στους παροικούντες την ΕΣΗΕΑ, όμως γιατί να διαλύσουν τη λυκο-φιλία τους ο Τρίμης με τον Ράμμο; Για έναν Κωστάκη; Αυτά είναι «δώρα» που πάντα ανταλλάσσονται ή επιστρέφονται εν ευθέτω χρόνω….

Οι επαγγελματίες συνδικαλιστές ας μην μας κατηγορήσουν για «ανοίκεια, αήθη επίθεση». Καλό θα ήταν να κρατήσουν το σάλιο τους για τους υπόλοιπους συναδέλφους μας, όταν έρθει η ώρα να εξηγήσουν με ποιο τρόπο οι πολιτικές αρχές πάνε περίπατο στο βωμό του παραταξιακού, μικροπολιτικού συμφέροντος….

ΥΣ 1: Αναμένουμε με αγωνία την επόμενη φορά που ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ στο ΔΣ της ΕΣΗΕΑ Παν. Ράμμος θα εμφανιστεί ξανά σε κάποιο από τα πανεπιστημιακά τμήματα δημοσιογραφίας για να δώσει συμβουλές με ποιο τρόπο πρέπει να αγωνίζονται οι μελλοντικοί, νέοι δημοσιογράφοι
ΥΣ 2: Πού είναι αλήθεια το Αριστερό ΜΜΕτωπο και οι FINANCIAL CRIMES; Χάθηκε μέσα στον ορυμαγδό των ειδήσεων και των πληροφοριών η ανακοίνωσή τους για την απόλυση ή μήπως δεν εξεδόθη καν;


Παρακάτω, παρατίθεται αυτούσια η επιστολή-καταγγελία του Γ. Κωστάκη προς την ΕΣΗΕΑ:


Την Δευτέρα, 29 Σεπτέμβρη, με κάλεσε ο συνάδελφος Παύλος Αλέπης, αρχισυντάκτης της εφημερίδας ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ όπου εργάζομαι σχεδόν 15 χρόνια (14 χρόνια και 9 μήνες για την ακρίβεια) προκειμένου να μου ανακοινώσει την «λήξη της συνεργασίας μας», όπως χαρακτηριστικά μου είπε. Ισχυρίστηκε ότι το τελευταίο διάστημα, τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, η Συντακτική Επιτροπή (ΣΕ), ασχολείται μαζί μου. Πρόσθεσε ότι η ανοχή που έδειξε η εφημερίδα σε μένα ήταν ανεπίτρεπτη και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επαναληφθεί στο μέλλον για κανένα άλλο εργαζόμενο. Το ρεπορτάζ την ευθύνη του οποίου τα τελευταία χρόνια είχα ήταν το Δικαστικό. Εξεπλάγην επειδή ποτέ στο παρελθόν δεν μου είχε γίνει κάποια παρατήρηση σχετικά με την εργασία μου και φυσικά ουδέποτε είχα κληθεί από τη ΣΕ όταν γινόταν συζήτηση για μένα προκειμένου να εκθέσω την δική μου άποψη στο υπό συζήτηση θέμα. Στην ΣΕ δεν κλήθηκα καν όταν συζητήθηκε η απόλυσή μου, 4 χρόνια πριν πάρω σύνταξη και ενώ για πάνω από 10 χρόνια πάσχω από στεφανιαία νόσο, γεγονότα γνωστά σε όλα τα μέλη της ΣΕ.

Ως αφορμή της απόλυσή μου αναφέρθηκε το ότι δεν είχα δώσει στην εφημερίδα την είδηση της κήρυξης από το δικαστήριο καταχρηστικής της απεργίας των τελωνιακών. Η επίκληση αυτού του λόγου είναι προσχηματική και θα εξηγήσω αμέσως γιατί το λέω.

Στις 25 Σεπτέμβρη η κυβέρνηση προσέφυγε στη Δικαιοσύνη προκειμένου να κηρυχθεί η απεργία παράνομη και καταχρηστική. Η εκδίκαση της προσφυγής έγινε το απόγευμα της ίδιας μέρας, κάτι για το οποίο από το μεσημέρι είχα ενημερώσει τον προϊστάμενο του τμήματός μου συνάδελφο Κώστα Πασακυριάκο μαζί με τα άλλα υπό εξέλιξη θέματα του τρέχοντος ρεπορτάζ. Το ρεπορτάζ της εκδίκασης των ασφαλιστικών μέτρων το έστειλα στον υπεύθυνο του εργατικού ρεπορτάζ συνάδελφο Περικλή Κουρμούλη, κατά τις οκτώ με εννέα το βράδυ με την προφορική επισήμανση (που ανέφερα και στο ρεπορτάζ) ότι η απόφαση θα εκδίδετο αργά το βράδυ ή το πρωί της επόμενης μέρας και εγώ θα παρέμενα στο χώρο των δικαστηρίων μέχρι να κλείσουν. Επισήμανση περιττή αφού ούτως ή άλλως την ενημέρωση της εφημερίδας για τέτοιας φύσης δικαστικές αποφάσεις όταν τα δικαστήρια έχουν κλείσει την έχει το εργατικό ρεπορτάζ που τις πληροφορείται από τους συνδικαλιστές στους οποίους κοινοποιείται από τους δικηγόρους. Σημειωτέον ότι το συνδικαλιστικό όργανο των τελωνιακών ήταν σε συνεδρίαση από το μεσημέρι και περίμενε την απόφαση του δικαστηρίου προκειμένου να αποφασίσει για το αν θα συνεχίσει ή αναστείλει την απεργία. Την επομένη μέρα το απόγευμα, μου τηλεφώνησε ο συνάδελφος Πασακυριάκος για να με ρωτήσει τον λόγο που δεν είχα ενημερώσει την εφημερίδα για την δικαστική απόφαση, προσθέτοντας ότι ο ίδιος την είχε μάθει από τηλεοπτικό Δελτίο Ειδήσεων στη μία το πρωί και αμέσως ήρθε σε επαφή τόσο με τον συνάδελφο Κουρμούλη, όσο και με τον συνάδελφο Βασίλη Αμπελογιάννη, επίσης μέλος της ΣΕ, που το βράδυ εκείνο είχε βάρδια.

Όπως μου είπε και οι τρεις με αναζήτησαν στο κινητό μου τηλέφωνο, που όπως ισχυρίστηκαν ήταν απενεργοποιημένο. Το ότι είχα το κινητό μου τηλέφωνο κλειστό δεν αληθεύει, εξάλλου αν ήθελαν μπορούσαν να με καλέσουν στο σταθερό. Το κύριο όμως είναι άλλο. Ανεξάρτητα του αν είχα (που δεν είχα) εγώ ή κάποιος άλλος την υποχρέωση της ενημέρωσης της εφημερίδας για την απόφαση του δικαστηρίου, αφού τρία μέλη της ΣΕ την είχαν μάθει γιατί δεν την δημοσίευσαν; Στην ερώτηση του συνάδελφου Πασακυριάκου η απάντησή μου ήταν ότι είχα πει στον συνάδελφο Κουρμούλη πως θα μείνω στα δικαστήρια μέχρι να κλείσουν, προσθέτοντας πως δεν είναι οι δικαστικοί συντάκτες αυτοί που μαθαίνουν την απόφαση δικαστηρίων περί ασφαλιστικών μέτρων όταν τα δικαστήρια έχουν κλείσει. Οι αποφάσεις δεν ανακοινώνονται από την έδρα, αλλά κοινοποιούνται στους διαδίκους από τους δικηγόρους. Κάτι βέβαια που πρέπει να ήταν ήδη γνωστό στο συνάδελφο Πασακυριάκο από την πείρα του. «Σου έκανα μια σαφή ερώτηση, μου έδωσες μια σαφή απάντηση. Θα τα πούμε την Δευτέρα», μου είπε και έκλεισε το τηλέφωνο. Μετά το τηλεφώνημα του συνάδελφου Πασακυριάκου τηλεφώνησα στον συνάδελφο Κουρμούλη ο οποίος σε μένα παραδέχτηκε το ότι του είπα πως θα παραμείνω στα δικαστήρια μέχρι να κλείσουν. Όταν τον ρώτησα γιατί με εγκαλεί ο συνάδελφος Πασακυριάκος, η απάντηση ήταν: «Η εφημερίδα δεν είχε μια είδηση που είχαν όλες οι άλλες. Αφού δεν φταίω εγώ, αφού δεν φταίει ο … (μου είπε το όνομα συναδέλφου του εργατικού ρεπορτάζ) τότε εσύ φταις. Λογικό δεν είναι;». Για το αν η ευθύνη της ενημέρωσης της εφημερίδας για δικαστικές αποφάσεις τέτοιου είδους, που εκδίδονται όταν τα δικαστήρια δεν λειτουργούν, είναι ή δεν είναι δική μου θα φανεί και από στοιχεία που θα προσκομίσω κατά την συνεδρίασητ ου ΔΣ της Ένωσης μας.. Από τα πραγματικά περιστατικά που αναφέρω προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι ο λόγος που επικαλείται η εφημερίδα σαν αιτία απόλυσής μου είναι προσχηματικός.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Σας πληροφορώ επίσης ότι ο συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της εφημερίδας, συνάδελφος Ανδρέας Σακαρέλος, αν και η απόλυσή μου έγινε στις 30 Σεπτέμβρη, παραμονή της απεργίας μας για το Ασφαλιστικό, δεν είχε ενημερώσει την Ένωση έως σήμερα 2 Οκτώβρη, και πώς να το κάνει άλλωστε, αφού σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε σήμερα, με δική μου πρωτοβουλία, μου είπε ότι συμφωνεί με την απόλυσή μου!

Συναδελφικά


Γιάννης ΚΩΣΤΑΚΗΣ

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ (συμπληρωματική ύλη για το αντιμάθημα 1.στρες)

Αναδημοσιεύουμε εδώ ένα ενδιαφέρον κείμενο από την εφημερίδα "Ελευθεροτυπια", σχετικό με τις ψυχικές ασθένειες που συνοδεύουν τον σύγχρονο πληροφοριακό - μεταφορντικό τρόπο εργασίας. Οι αναδημοσιεύσεις αυτού του είδους γίνονται όχι επειδή συμφωνούμε απολύτως με την οπτική/ορολογία του κάθε κείμενου, αλλά επειδή παρέχουν επιπλέον πληροφορίες, τροφή για σκέψη πάνω στα "αντιμαθηματα του πληροφοριακού εργάτη".

Το στρες των στελεχών και η «δικτατορία της ευτυχίας»

Δυο φίλοι, ο Αλεξάντρ και ο Τομά, στελέχη σε μεγάλες επιχειρήσεις, με υψηλό μισθό και αντίστοιχες ευθύνες, ανταλλάσσουν, σε καθημερινή βάση, e-mail. Μέσα από το MySpace, εξομολογούνται τα προβλήματα και τα άγχη της δουλειάς. Οι συνθήκες εργασίας τους σε πολλούς απλούς υπαλλήλους θα φαίνονται ιδανικές, όμως η αλήθεια είναι διαφορετική.

Οι μεγάλες ενιαίες αίθουσες, όπως είναι του συρμού κατά τα αμερικανικά πρότυπα, τα «open spaces», οι χώροι όπου εργάζονται μαζί με πολλούς άλλους συναδέλφους με τους οποίους γνωρίζονται ελάχιστα και η αποκλειστική σχεδόν επικοινωνία με τους υπολογιστές τούς δημιουργούν άγχος. Μια διέξοδος για τα δύο αυτά καλά αμειβόμενα στελέχη ήταν η μεταξύ τους επικοινωνία, ωστόσο δεν έμειναν για πολύ μόνοι. Στην επικοινωνία αυτή προστέθηκαν γρήγορα και άλλοι που αντιμετώπιζαν τα ίδια προβλήματα. Σιγά σιγά τα mail συσσωρεύονται, η επικοινωνία διευρύνεται και, ύστερα από δύο χρόνια, αυτό που ξεκίνησε σαν μια διαφυγή μεταξύ δύο ατόμων παίρνει τη μορφή βιβλίου. Ο Αλεξάντρ ντεζ Ιζνάρ και ο Τομά Ζιμπέρ, όπως είναι τα πλήρη ονόματά τους, εκδίδουν «Το open space με σκότωσε».

Πόσο άσχημα μπορεί να πηγαίνουν τα πράγματα σε μια εποχή οικονομικής κρίσης και ανεργίας για τα νεαρά -στην πλειονότητα- στελέχη επιχειρήσεων που αμείβονται με καλούς μισθούς; Εχουν θέση για να παρκάρουν το αυτοκίνητό τους, μια συνδρομή για το γυμναστήριο, έναν χώρο για να ξεκουράζονται και έναν κλητήρα για να τακτοποιεί κάθε πρακτική λεπτομέρεια της ζωής στο γραφείο.

Ομως, φαίνεται πως δεν έχει μόνο η εργατική τάξη δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Οι δύο συγγραφείς - στελέχη μιλούν για μια «δικτατορία της ευτυχίας», στην οποία οφείλουν να υπακούουν.

Στα 35 χρόνια τους, αυτοί οι διπλωματούχοι Πολιτικών Επιστημών εργάζονται ως σύμβουλοι ο ένας σε μια επιχείρηση επικοινωνιών, ειδικευμένη στο Ιντερνετ, και ο άλλος σε συστήματα πληροφορικής. Γνωρίζουν τους κώδικες της νέας οικονομίας και συμμετέχουν στην κωμωδία της «θετικής στάσης» από μιμητισμό, γλείψιμο και ένστικτο επιβίωσης. Περιγράφουν στο βιβλίο τους, με σκηνές που παίζονται σε έναν χώρο γεμάτο ανθρώπους και υπολογιστές, την αληθινή πλευρά αυτού που οι άλλοι θεωρούν παράδεισο: μια δήθεν συντροφικότητα μεταξύ συναδέλφων, οι οποίοι όμως με την πρώτη ευκαιρία φέρονται ο ένας στον άλλο απάνθρωπα, μια φαινομενική χαλαρότητα που καλύπτει το έντονο στρες... Τα νέα επαγγέλματα στις χρηματαγορές, στο Ιντερνετ, στις επικοινωνίες -διεύρυναν αυτό τον τρόπο οργάνωσης, αυτό το ανθρώπινο μάνατζμεντ. Το open space, αυτός ο ανοικτός χώρος, μετατρέπεται τελικά σε έναν χώρο φυλάκισης που δεν τολμούμε να εγκαταλείψουμε. Το νέο υψηλό στέλεχος γίνεται ένας άνθρωπος χωρίς κοινωνική ζωή, εκτός από αυτή που του προσφέρεται μέσω της οθόνης του υπολογιστή του. Είναι συνεχώς πνιγμένος στη δουλειά, έχοντας στο νου κάποιο εμπορικό «πρότζεκτ» και αυτό μέχρι το «burn out», το οριστικό «κάψιμό» του.

Αυτή την εποχή, στη Γαλλία έχουν εκδοθεί και άλλα βιβλία με την ίδια θεματική -κάτι που έχει αρχίσει να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια-όπως αυτό της Γαλλο-ιταλίδας Μικέλα Μαρτσάνο, το «Επέκταση του πεδίου της χειραγώγησης». Αλλά και ο Μπερνάρ Σαλανγκρό, γιατρός στο επάγγελμα και συνδικαλιστής, έχει ήδη γράψει δύο βιβλία, «Το στρες των στελεχών» και «Το Μάνατζμεντ μέσω της πνευματικής χειραγώγησης»: «Εγώ προέρχομαι από οικογένεια εργατών που δούλευαν στην οικοδομή», λέει ο ίδιος στην εφημερίδα «Λε Μοντ». «Ηταν ένα σκληρό περιβάλλον αλλά υπήρχε αλληλεγγύη, ομαδικό πνεύμα και η αίσθηση της ολοκλήρωσης μιας εργασίας. Δεν υπήρχαν αυτοκτονίες. Παλαιότερα δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο παραπονούνταν αυτοί οι τύποι που ήταν ντυμένοι σαν λόρδοι, είχαν τα πόδια τους μέσα στη μοκέτα, κάθονταν στην άνετη πολυθρόνα τους, είχαν δροσιά και ζέστη κατά βούληση. Ομως ακούγοντάς τους να μιλούν, αισθανόμουν να βγαίνει από μέσα τους ένας πόνος ψυχής». Μέλος της Γενικής Συνομοσπονδίας στελεχών, ο γιατρός αποφασίζει στα μέσα της δεκαετίας του '90 να βάλει μια ανακοίνωση, μόλις δύο γραμμές, στο περιοδικό του συνδικάτου, ζητώντας από τους συναδέλφους του να καταθέσουν τις απόψεις τους για τη δουλειά τους. Το αποτέλεσμα ήταν να δεχτεί 15 ταχυδρομικούς σάκους. Επιπλέον μια σφυγμομέτρηση επιβεβαίωσε το εύρος του φαινομένου. Πάνω από το 50% των στελεχών είχαν στρες. Είναι γνωστό ότι στις ΗΠΑ, το στρες είναι η μεγαλύτερη επαγγελματική ασθένεια μαζί με τα μυοσκελετικά προβλήματα. Ο Φρανσουά Ντιπουί, συγγραφέας τού «Η κούραση της ελίτ», που έγραψε το 2005, διαπιστώνει επίσης την τάση των νέων στελεχών να δελεάζονται από τις παραπάνω «εξυπηρετήσεις» και τα προνόμια, πέφτοντας έτσι -κατά την άποψή του- σε μια ολέθρια παγίδα και στην υιοθέτηση των εννοιών των λέξεων: Χρησιμοποιούμε σήμερα, λέει και αυτός στη «Λε Μοντ», ένα θετικό λεξιλόγιο: «δομημένο πρότζεκτ», συνεργασία κ.λπ. Αλλά αυτές οι έννοιες κρύβουν πολύ σκληρές καταστάσεις εξάρτησης. Ακόμη και το open space δεν είναι παρά η δομή του χώρου αυτής της εξάρτησης, καταλήγει.

Τα νέα εργαλεία εργασίας παίζουν και αυτά το ρόλο τους. Οι άπειρες δυνατότητες σύνδεσης -μέσω Ιντερνετ- προσφέρουν ελευθερία και δημιουργικότητα, αλλά μέσα στην ξέφρενη πορεία για καθιέρωση, με τους όλο και πιο πιεστικούς πελάτες, δημιουργούν και τεράστιες πιέσεις. Ξαφνικά γίνεται αποδεκτό πως μπορείς να απαντήσεις σε έναν πελάτη και στις 11 η ώρα το βράδυ της Κυριακής. Και παρ' όλα αυτά, το φάσμα των αιφνιδιαστικών απολύσεων -που γίνονται μέσω ενός απρόσωπου ηλεκτρονικού μηνύματος σε αυτόν που του έλαχε ο κλήρος-, πλανάται στο μυαλό όλων, επηρεάζοντάς τους αναλόγως. Γιατί αυτά τα χρυσά παιδιά των επιχειρήσεων είναι και αναλώσιμα. Η διεύθυνση δεν τους απευθύνει ούτε μια καλή λέξη. Το να καλύψεις τους στόχους θεωρείται φυσικό. Την επόμενη χρονιά θα τους αυξήσουν και κάθε φορά θα ζητούν περισσότερα.

Πολλοί εργαζόμενοι, υπ' από αυτές τις συνθήκες κάνουν λόγο για απώλεια κάθε νοήματος στην εργασία τους. «Είναι σαν τα ποντίκια που γυρίζουν ασταμάτητα σε έναν τροχό», λέει ο Αλεξάντρ ντεζ Ισνάρ. Το αλλόκοτο λεξιλόγιο, που προέρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού προσαρμοσμένο στη μητρική γλώσσα, απλώς καλύπτει το κενό που αισθάνονται. Η διάλεκτος που χρησιμοποιούν κάνει τους εργαζόμενους να νιώθουν ένα είδος συναδελφικότητας, αλλά στην ουσία χρησιμεύει για να καλύψει το κενό των απόψεων και των ιδεών. Το στέλεχος παλαιά ήταν σε συνεννόηση με το αφεντικό· σήμερα με τις συνενώσεις των εταιρειών που πωλούνται και ξαναπωλούνται συνεχώς, δεν υπάρχει αυτή η σχέση.

Στο βιβλίο «Οταν ξεσηκώνονται τα στελέχη», γραμμένο από δύο κοινωνιολόγους, που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο στη Γαλλία, περιγράφονται λεπτομερώς οι μορφές που μπορεί να πάρει η αντίδραση των στελεχών στις επιχειρήσεις που εργάζονται. Από την άρνηση προαγωγής έως την ξαφνική παραίτηση. Τα στελέχη εξάλλου δεν διστάζουν πλέον να φτάσουν και έως τα δικαστήρια για να καταθέσουν για τις κάθε είδους πιέσεις που υφίστανται στον εργασιακό τους χώρο. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει και ένα ποσοστό από αυτούς που καταφεύγουν στην αυτοκτονία.

tsiorou@enet.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/09/2008

Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ: σειρά αντιμαθημάτων για προλεταριακή χρήση (2. λούφα)

Αντι-μάθημα 2ο: Η λούφα του πληροφοριακού εργάτη (ή μιλώντας για «σωλήνες»)

Η εικόνα είναι γνωστή κι ειδυλλιακή για τους οπαδούς της εργατιστικής ιδεολογίας που ψάχνουν στο παρελθόν να καλύψουν την έλλειψη ταξικής δράσης του παρόντος: Οι εργάτες της βιομηχανίας (ας πούμε «σωλήνων») κάνουν διάλειμμα για τσιγάρο και μαζί με τις ρουφηξιές άφθονου καρκίνου άρχιζαν την κουβεντούλα και τον χαβαλέ. (Στην περίπτωση της Fiat μας πληροφορούν οι σύντροφοι Ιταλοί αυτόνομοι το τσιγάρο αρκετές φορές έδινε την θέση του στο τσιγαριλίκι το οποίο καθώς γυρνούσε βοηθούσε τους εργάτες να συζητάνε πιο ευχάριστα πράγματα από τους πόσους «σωλήνες» έφτιαξαν σήμερα). Το διάλειμμα αυτό ήταν βασικός παράγοντας διαμόρφωσης κοινότητας μεταξύ των εργαζόμενων και παρεμπιπτόντως βοηθούσε και τους πιο πολιτικοποιημένους να προπαγανδίζουν τις ιδέες του κόμματος (ένα είναι το κόμμα). Το διάλειμμα αυτό μετά από λίγα λεπτά τέλειωνε κι οι εργάτες συνέχιζαν να παράγουν «σωλήνες».

Παρ’ όλα αυτά το διάλειμμα φαίνεται ήταν το μόνο ευχάριστο πράγμα που συνέβαινε ανάμεσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο από «σωλήνες», γιατί οδήγησε τους εργάτες στο να απαιτήσουν ο χρόνος του διαλείμματος να εξαπλωθεί επί του χρόνου της παραγωγής, μη σας πούμε και να τον καταργήσει τελείως. Έτσι οι εργάτες (αφού πρώτα έφυγαν από το «κόμμα» που τους έλεγε ότι για να έρθει ο σοσιαλισμός πρέπει να φτιάξουν παραπάνω «σωλήνες») άρχισαν τις απεργίες (μια μέρα απεργίας = μια μέρα διάλειμμα, απεργία διαρκείας = διάλειμμα διαρκείας), τα αφεντικά αντέδρασαν (διάλειμμα = πληρώνω για να μην δουλεύεις = σε πληρώνω ενώ εσύ μου βγάζεις λιγότερους «σωλήνες» = μειώνεται η υπεραξία = καλώ τους μπάτσους για να σταματήσει το διάλειμμα και να συνεχιστεί η δουλειά), άρχισαν οι συγκρούσεις στον δρόμο, χύθηκε αίμα και δυστυχώς οι εργάτες για διάφορους λόγους (που δεν είναι του παρόντος) έχασαν ενώ τα αφεντικά βαλαν τους manager τους να σκεφθούν τρόπους για να καταπολεμήσουν αυτή την λατρεία των εργατών προς το διάλειμμα κι όλα τα παρεπόμενα που αναφέραμε.

Οι manager τότε αποφάσισαν ότι ο θειος Φορντ ήταν μεν πολύ έξυπνος αλλά δεν είχε δώσει την σημασία που έπρεπε στο γεγονός ότι η μαζική παραγωγή δημιουργεί και μαζικά κινήματα ενάντια στην παραγωγή κι «έτσι» κάπου εκεί γύρω στα τέλη του 70 περάσαμε στον μεταφορντισμό. Σε αυτό βοήθησε και η τεχνολογία που είχαν παράξει οι εργάτες (αυτοί που δούλευαν στα πανεπιστήμια κυρίως) κι ιδιαίτερα η ανάπτυξη της πληροφορικής. Το καπιταλιστικό σύστημα άρχισε να προμοτάρει την ιδέα ότι η ανάπτυξη της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών οδηγούν από μόνες τους στο να μην χρειάζεται να δουλεύουμε όλοι μαζί σε μια μεγααάλη αίθουσα, αλλά σε μικρές ομάδες που δικτυώνονται μεταξύ τους. Βέβαια οι μεγααάλες αίθουσες δεν καταργήθηκαν και τελείως (όπως κι η ανάγκη για «σωλήνες» άλλωστε), αλλά εξακολουθούσαν να είναι χρήσιμες σε κάποιες περιπτώσεις, όπως ας πούμε στα τηλεφωνικά κέντρα.

Εκεί ας πούμε (στα τηλεφωνικά κέντρα) η ανάπτυξη της πληροφορικής, μας είπαν τα αφεντικά, ότι οδηγούσε από μόνη της στην ανάγκη να κάθονται όλοι οι εργάτες σε μια μεγααάλη γραμμή παραγωγής όπου ο κάθε εργάτης έπρεπε να κάθεται μπροστά από μια οθόνη, ένα πληκτρολόγιο κι ένα ακουστικό και να μιλάει μόνο μέσω της μηχανής κι όχι απευθείας με τους συναδέλφους του. Ενώ δηλαδή πριν, όταν φτιάχνανε «σωλήνες», οι εργάτες είχαν την δυνατότητα καθώς έφτιαχναν «σωλήνες» να λένε και καμιά κουβέντα με το διπλανό (αν δεν τους έβλεπε ο επιτηρητής) τώρα που έφτιαχναν/μεταδιδαν πληροφορίες γύρω από τους «σωλήνες» έχαναν σε μεγάλο βαθμό αυτή την δυνατότητα.

Σε μεγάλο βαθμό γιατί ανάλογα με την ποσότητα και του είδος της δουλειάς, μερικές φορές δημιουργείται ένα μικρό χρονικό κενό ανάμεσα σε δυο (πληροφορίες για) σωλήνες που οι εργάτες μαθαίνουν να το εκμεταλλεύονται (π.χ. «γεια τι λέει» - «σκατά δεν κοιμήθηκα πολύ χτες γιατί θέση 129 πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω ναι είναι το νούμερο 2105454556 ευχαριστούμε που μας καλέσατε γιατί που λες βγήκα χτες σε ένα μπαρ και θέση 129...») Επίσης η πληροφορική βοήθησε και στο να αναπτυχθούν διαδικασίες επιτήρησης γύρω από τον χρόνο που σπαταλάς μπροστά από την μηχανή και τον χρόνο που ζεις μακριά από την μηχανή, οπότε ακόμα κι αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα «πραγματικού» χρόνου βιώνονται με ιδιαίτερη προσοχή από τους πληροφοριακούς εργάτες, ώστε να μην καταγραφθούν.

Οι εργαζόμενοι στα τηλεφωνικά κέντρα δεν χάνουν μόνο την δυνατότητα της κουβεντούλας με τον/την διπλανό. Βιώνουν κάθε δευτερόλεπτο δουλειάς την αλλοτρίωση του να μιλάς συνεχώς και να μην λες τίποτα που να σε αφορά, να μιλάς συνεχώς την γλώσσα του καπιταλισμού, την γλώσσα του τίποτα. Επικοινωνούν με εκατοντάδες άτομα κάθε μέρα χωρίς να επικοινωνούν πραγματικά με κανέναν. Αποτελούν έναν ιμάντα μετάδοσης πληροφοριών πλήρως ελεγχόμενο από τους ρυθμούς της μηχανής. Μαθαίνουν να επαναλαμβάνουν τυποποιημένες εκφράσεις, η πρώτη από τις οποίες είναι ένας αριθμός, ο αριθμός της θέσης τους.

Μια δυνατότητα αντίστασης σε αυτήν την μηχανοποίηση του μυαλού, της ομιλίας, της ακοής, της όρασης και της αφής (πληκτρολόγηση) είναι η δυνατότητα να ανταλλάξουν καμιά μη τυποποιημένη κουβέντα κατά την διάρκεια της συναλλαγής με τον πελάτη. Στην περίπτωση π.χ. των τηλεφωνικών ερευνών (συλλογή του εμπορεύματος «πληροφορία») η μονοτονία των τυποποιημένων ερωτήσεων σπάει μόνο από κάποιον πελάτη που πέρα από πληροφορίες δίνει και (μη ζητούμενες) εξηγήσεις για τις πληροφορίες ή πετάει κανά αστείο γι’ αυτές. Όμως προσοχή! Ο χρόνος της συναλλαγής αλλά και η ίδια η συναλλαγή (η συνομιλία, το τηλεφώνημα) καταγράφονται και σε περίπτωση που ξεφεύγουν από τους ρυθμούς της παραγωγής έρχεται η παρατήρηση (και αντίστροφα η πιο γρήγορη εξυπηρέτηση επιφέρει μπόνους). Μερικές φορές οι συνομιλίες ελέγχονται και σε πραγματικό χρόνο από τα αφεντικά , σε ένα τυχαίο ή προσεκτικά επιλεγμένο δείγμα, έτσι ώστε να διασπείρουν το αίσθημα της επιτήρησης στο σύνολο των εργατών.

Μια άλλη δυνατότητα αντίστασης που έχει ο εργάτης τηλεφωνικών πληροφοριών, είναι η χρήση του κουμπιού διαλείμματος (στο 11888 ονομάζεται “not ready”). Όπως αναφέραμε και στο πρώτο αντιμάθημα, το κεφάλαιο εκμεταλλευόμενο την δημιουργικότητα του εργάτη, αναγνωρίζει ότι στηρίζεται σε μια διαδικασία μη μηχανική, οπότε αποδέχεται, με βαριά καρδιά, κι όλα τα παρεπόμενα της ανθρώπινης φύσης. Οι μηχανές δεν κατουριούνται, δεν λιποθυμούν, δεν ζαλίζονται, δεν φρικάρουν, δεν αρρωσταίνουν. Οι άνθρωποι τα παθαίνουν όλα αυτά, άμα τους βάλεις να δουλεύουν για πολλές ώρες χωρίς διάλειμμα. Έτσι κι οι πληροφοριακοί εργάτες συνηθίζουν να κατουριούνται, να λιποθυμούν, να ζαλίζονται, να φρικάρουν και να αρρωσταίνουν συχνά, έτσι ώστε να κάνουν συχνά διαλείμματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν ότι η όλη η (ταξική) σύγκρουση στα τηλεφωνικά κέντρα περιστρέφεται γύρω από την έννοια και την χρήση του διαλείμματος.

Πέρα από αυτά τα είδη λούφας, υπάρχει κι άλλο ένα είδος λούφας για τους πιο "προνομιουχους" των πληροφοριακών εργατών, αυτούς που δουλεύουν συλλέγοντας πληροφορίες από το διαδίκτυο. Αλλά αυτό στο επόμενο αντιμάθημα.

Κανένας κουριερ δεν είναι πλέον "το παιδί", κανένας εργαζόμενος δεν είναι πλέον μόνος

Είδαμε στους δρόμους την παρακάτω αφίσα και την αναδημοσιεύουμε. Σε καθε κλάδο η αλληλεγγύη η συναδελφική στα αφεντικά φέρνει ταραχή, ενώ η ταξική αλληλεγγύή πέρα από κλάδους θα στειλει τα αφεντικά στης ιστορίας τους κάδους! Η αλληλεγγύη μας είναι αυτονόητη:

6/7/07 Η ACS απολύει 9 courier με την πρόφαση ότι "δεν έχει δουλειά", ενώ αυτό συμβαίνει για την αύξηση των κερδών της μέσα από την εντατικοποίηση της εργασίας.

10/7/07 Καλείται από την Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλων (ΣΒΕΟΔ) και το σωματείο εργαζομένων της ACS απεργία ενάντια στις παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις καθώς και για συμπαράσταση στους απολυμένους. Πραγματοποιείται συγκέντρωση έξω από τα κεντρικά γραφεία της ACS στην Π. Ράλλη. Στην απεργία παρευρίσκονται πάνω από 150 συνάδελφοι απεργοί. Η απεργία είχε επιτυχία.

-Η ACS φέρνει μπράβους για την τρομοκράτηση των απεργών και το σπάσιμο της συγκέντρωσης, χωρίς όμως να το καταφέρει.

-Οι περισσότεροι απολυμένοι ακολουθούν την δικαστική όδο διεκδικώντας την ακύρωση των παράνομων και καταχρηστικών απολύσεων και την επαναπρόσληψη τους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΜΟΝΟΣ

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΠΙΣΩ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ της ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ:
Τετάρτη 15 Οκτώβρη 10:00 π.μ.

Η ανάρτηση κειμένων γίνεται κατ' επιλογή από τη συλλογικότητα "Νέοι Εργαζόμενοι στη Βιομηχανία των ΜΜΕ" χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνούμε απόλυτα με αυτά, αλλά θεωρούμε ότι αφορούν τους κοινωνικούς - ταξικούς αγώνες στο χώρο των ΜΜΕ ή και γενικότερα. Εάν οι φορείς των κειμένων δεν επιθυμούν τη δημοσίευση τους στο συγκεκριμένο ιστοχώρο, μπορούν να απευθυνθούν στην ηλεκτρονική διεύθυνση: nergmme@gmail.com γράφοντας τη λέξη διαγραφή.

Ο ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ: σειρά αντι-μαθημάτων για προλεταριακή χρήση (1. Ορισμοί)

Αντι-μάθημα 1^ο: Ο ορισμός του πληροφοριακού εργάτη

Αναγκαζόμενοι λόγω επιβίωσης να ξεπουλάμε καθημερινά κομμάτια από τον χρόνο ζωής μας, την δημιουργικότητα και τις γνώσεις μας, βιώνουμε ταυτόχρονα σε καθημερινό επίπεδο στιγμές άρνησης της προλεταριακής συνθήκης. Στιγμές που η ανάγκη μας για επικοινωνία, παιχνίδι, δημιουργικό χρόνο κι έρωτα συγκρούεται με τις προσταγές της καπιταλιστικής μηχανής για επεξεργασία και παραγωγή τυποποιημένων εμπορευμάτων.

Στην περίπτωση του πληροφοριακού εργάτη οι ανθρώπινες ανάγκες συγκρούονται με την ανάγκη του κεφαλαίου για παραγωγή των εμπορευμάτων που αποκαλούμε «πληροφορίες/ειδήσεις» καθώς και με την ανάγκη διαμόρφωσης/τελειοποιησης/αναπαραγωγης του εμπορεύματος «εργατική δύναμη του πληροφοριακού εργάτη». Την ικανότητα μας δηλαδή, ως εξαρτήματα της παραγωγικής μηχανής, να επεξεργαζόμαστε/παράγουμε τα εμπορεύματα «πληροφορίες» με τέτοιο τρόπο ώστε η πώληση τους να δημιουργεί συνεχώς περισσότερα κέρδη για τα αφεντικά, ενώ η ανταλλακτική αξία της εργατικής δύναμης που πουλάμε παραμένει σταθερή. Η διαφορά ανάμεσα στην αξία της εργασίας μας που μας επιστρέφεται ως μισθός (άμεσος κι έμμεσος, π.χ. ένσημα) και στην αξία των εμπορευμάτων που παράγουμε, ορίζεται ως υπεραξία και την καρπώνονται αποκλειστικά τα αφεντικά.

Παράγοντας λοιπόν τα εμπορεύματα «πληροφορίες» δεν παράγουμε απλά εμπορεύματα για τα αφεντικά, αλλά ταυτόχρονα αναπαραγάγουμε και την εργατική μας δύναμη ως «μηχανή επεξεργασίας/παραγωγής πληροφοριών». Αφιερώνοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητας μας στην επεξεργασία και την παραγωγή τυποποιημένων πληροφοριών, μετατρέπουμε το ίδιο το σώμα μας, τις αισθήσεις μας, την σκέψη μας σε μια τυποποιημένη μηχανή.

Όσο όμως αυτή η διαδικασία ρομποτοποίησης προχωρά χωρίς πολλές φορές να την αντιλαμβανόμαστε ή χωρίς να μας επιβάλλεται άμεσα από εξωτερικούς παράγοντες (αλλά έμμεσα μέσω του ρυθμού παραγωγής, της ηθικής της εργασίας, της ενσωμάτωσης αξιών του συστηματος μέσω της οικογένειας, του εκπαιδευτικού συστήματος κτλ), άλλο τόσο προχωρά η διαδικασία αντίστασης του ανθρώπινου σώματος (στην ολότητα του κι όχι διαχωρισμένο ιδεαλιστικά σε ύλη και πνεύμα) σε αυτή την διαδικασία. Η αιτία αυτής της αντίστασης έχει να κάνει με το γεγονός ότι γεννηθήκαμε για να ζήσουμε κι όχι για να λειτουργούμε ως μηχανές.

Για αυτό τον λόγο άλλωστε η ίδια η κεφαλαιοκρατική σχέση είναι μια συγκρουσιακή σχέση από την φύση της. Όσο και να έχει προσπαθήσει το κεφαλαίο δεν έχει βρει τρόπο να παράγει εμπορεύματα χωρίς την παρέμβαση της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Λόγω της εξέλιξης της τεχνολογίας βέβαια πολλά εμπορεύματα παράγονται πλέον μηχανικά και χωρίς την άμεση παρέμβαση ανθρώπων, αλλά (πέρα από το ότι οι ίδιες οι μηχανές είναι αποτέλεσμα της ανθρώπινης δημιουργικότητας) το κεφάλαιο αναζητά από την φύση του συνεχώς «παρθένα εδάφη» ανθρώπινης δημιουργικότητας για να τα ξεζουμίσει. Γιατί αν το κεφάλαιο δεν εξαπλωθεί και παραμείνει στάσιμο, θα καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Γι’ αυτό άλλωστε μπορούμε να παρουσιάσουμε το κεφάλαιο ως μορφή καρκίνου απέναντι στο φαινόμενο της ζωής, κι οπότε είτε θα παρασύρει στον θάνατο την ίδια την ζωή είτε το φαινόμενο της ζωής θα το καταστρέψει (σε μορφή συνθήματος αυτή η διαδικασία έχει ονομαστεί «κομμουνισμός ή βαρβαρότητα»).

Έτσι και στην περίπτωση του πληροφοριακού εργάτη, διαπιστώνουμε εύκολα ότι τα εμπορεύματα «πληροφορίες» δεν μπορούν να παραχθούν χωρίς την παρέμβαση της ανθρώπινης δημιουργικότητας. Οι ίδιες οι πληροφορίες είναι (χοντρικά) η εξιστόρηση με διάφορα μέσα ανθρώπινων πράξεων. Ο τρόπος διαλογής των πληροφοριών και μετατροπής τους σε εμπορεύματα «πληροφορίες», προϋποθέτει μια διαδικασία που δεν μπορεί να γίνει αποκλειστικά από μηχανές, αλλά έχει πάντα ανάγκη τις ανθρώπινες αισθήσεις και την ανθρώπινη δημιουργικότητα. Γι’ αυτό τον λόγο το κεφάλαιο θα έχει πάντα ανάγκη τον πληροφοριακό εργάτη και γι’ αυτό τον λόγο η κεφαλαιοκρατική σχέση δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην καταστροφή που προαναφέραμε (είτε την ολική, είτε την δικιά του), αφού βασίζεται σε μια αντιφατική διαδικασία: Προσπαθεί να μετατρέψει την ανθρώπινη δημιουργικότητα σε μια μηχανική διαδικασία, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την ανθρώπινη δημιουργικότητα. Προσπαθεί να καταστρέψει την ζωή αλλά την έχει ανάγκη.

Σε αυτό τον αγώνα λοιπόν ανάμεσα στην ζωή (ανθρώπινη δημιουργικότητα) και στον θάνατο (αλλοτριωμένη εργασία για το κεφάλαιο) ο πληροφοριακός εργάτης παίρνει θέση (συνειδητά ή ασυνείδητα) υπέρ του στρατοπέδου της ζωής. Η έκβαση αυτού του (ταξικού) πολέμου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το μέγεθος της αντίστασης μας στην αλλοτριωμένη εργασία, αλλά κυρίως από την μετατροπή αυτής της ασυνείδητης και αυθόρμητης αντίστασης σε συνειδητή συλλογική αντίσταση ενάντια στην κεφαλαιοκρατική σχέση.

Αύτη η μετατροπή εξαρτάται από το ξεπέρασμα του διαχωρισμού των πράξεων μας από τις διάφορες ιδεολογίες με τις οποίες ντύνονται οι πράξεις μας. Ο πληροφοριακός εργάτης, όπως κάθε εργάτης, βρισκόμενος κάτω από την υλική κυριαρχία του κεφαλαίου βρίσκεται και ταυτόχρονα κάτω από την ιδεολογική του κυριαρχία. Συνεπώς οι πράξεις αντίστασης στο κεφάλαιο για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την μερικότητα τους και να γίνουν απειλητικές απέναντι στην κεφαλαιοκρατική σχέση, πρέπει να αναπτυχθούν τόσο πρακτικά (π.χ. απεργίες) όσο και θεωρητικά. Κι ισχύει ότι η ανάπτυξη της προλεταριακής θεωρίας είναι υπόθεση των ίδιων των προλετάριων, όσο ισχύει ότι «η απελευθέρωση των εργατών είναι υπόθεση των ίδιων των εργατών».

Η σειρά αντιμαθημάτων «ο πληροφοριακός εργάτης» που θα παρουσιάσουμε μέσω του blog μας, είναι λοιπόν μια προσπάθεια σύνδεσης της θεωρίας της αντίστασης στην κεφαλαιοκρατική σχέση με τις ίδιες τις πράξεις αντίστασης στις οποίες προχωράμε καθημερινά. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, από την στιγμή που η θεωρητική επεξεργασία γίνεται στο έδαφος της πράξης της «λούφας» από την αλλοτριωμένη εργασία.

Το 1^ο αντιμάθημα συγγράφηκε επειδή ο πληροφοριακός εργάτης που το συνέγραψε, δεν είχε δουλειά αλλά έπρεπε να παραμείνει μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή προσποιούμενος ότι δουλεύει μέχρι να τελειώσει το ωράριο του. Κατά την διάρκεια της συγγραφής συνωμοτούσε με μια πληροφοριακή εργάτρια συνάδελφο του για το αν τους έπαιρνε να φύγουν ένα μισάωρο νωρίτερα γράφοντας στο «παρουσιολόγιο» της εταιρείας ότι έφυγαν κανονικά. Η συγγραφή του 1^ου αντιμαθήματος τελειώνει επειδή τελείωσε η βάρδια του πληροφοριακού εργάτη κι αυτός θεωρεί ότι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να πληκτρολογεί πάνω από μια οθόνη.

Το δεύτερο αντιμάθημα θα συγγραφεί αναλύοντας τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να λουφάρει ένας πληροφοριακός εργάτης κι οπότε αυτό θα γίνει όταν θα του δοθεί ξανά η δυνατότητα να λουφάρει, όπως σήμερα.

Υ.Γ. Η στήλη «ο πληροφοριακός εργάτης» κι οι απόψεις που εκφέρονται μέσω αυτής δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά τις απόψεις του συνόλου των μελών της συλλογικότητας των «Νέων Εργαζόμενων στην βιομηχανία των ΜΜΕ», όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή δεν αποτελούν αντικείμενο συλλογικής επεξεργασίας.